In de Passage van de Tweede Kamer, de grote hal waar elke dag petities worden aangeboden aan politici, staat een groep opgewonden boswachters. ‘Dion Graus heeft net gezegd dat we de origineelste petitie ooit hebben aangeboden!’, roept een van de boswachters tegen me. Ze heeft me staande gehouden om een silentdisco-koptelefoon op mijn hoofd te zetten.
De silentdisco-koptelefoon is onderdeel van de petitie: als je hem opzet hoor je allerlei mensen zeggen dat ze de aarde beterschap wensen. De boswachters zijn de koptelefoons aan het opbergen: de petitie is klaar. Dion Graus (PVV) staat, met zijn onafscheidelijke getinte bril op, alweer verderop naar een andere petitie te luisteren.
Boven in de Kamer valt bij het vragenuur al snel de eerste open mond van de dag. Joost Eerdmans (JA21) heeft ‘met open mond’ het voorstel van De Nederlandse Bank gelezen om mensen te verplichten hun spaargeld in het verduurzamen van hun huis te steken, en hij wil van staatssecretaris Alexandra van Huffelen (D66) weten of zij dat bericht ‘ook met open mond’ heeft gelezen. En, deel twee van zijn vraag: ‘Is de staatssecretaris van plan het voorstel te omarmen?’
Dat is een vreemde vraagstelling; als Van Huffelen het voorstel met open mond had gelezen, was ze vast niet van plan het te omarmen, en als ze het zou omarmen, had ze het niet met open mond gelezen. Maar goed. Van Huffelen geeft een lang antwoord, dat ze afsluit met: ‘Kort en goed: de verplichting is er nog niet.’
Het is immers alleen een voorstel. Maar Joost Eerdmans wil er toch op doorgaan. Hij vindt het voorstel ‘griezelig’, en hij weet ook al, zegt hij, waar het spaargeld van Nederlanders terecht zou komen als ze het in hun huis zouden moeten steken: in ‘de groene grabbelton’.
Wat de groene grabbelton is, legt hij niet uit. Maar even later komt de groene grabbelton weer voorbij, als Eerdmans zegt dat je, als je je huis verduurzaamt, dat geld nooit zult terugverdienen. ‘Het komt in de groene grabbelton van meneer Jetten’, weet hij. Dus als je een zonnepaneel op je dak zet, komt het geld dat je ervoor betaalt terecht in de groene grabbelton, en die groene grabbelton is dan weer van Rob Jetten?
‘Je gaat dat geld nooit meer terugverdienen. Dat is uitgebreid geboekstaafd’, zegt Eerdmans. ‘Kortom: hoezo rendabel?’ Als Van Huffelen zijn vraag retorisch lijkt op te vatten, en er een lange stilte valt, zegt Eerdmans snel: ‘Punt.’ En daarna voegt hij er uit eigen beweging nog een leesteken aan toe: ‘Ja, voorzitter, ik zet daar ook een vraagteken.’
Esmah Lahlah (GL/PvdA) heeft ook een vraag, aan staatssecretaris Eric van der Burg (VVD). Haar vraag gaat over het feit dat de ict-systemen bij het Openbaar Ministerie ‘ronduit slecht’ zijn. Het lukt officieren van justitie bijvoorbeeld vaak niet om een digitale handtekening onder een bevel te zetten, of om mails te sturen en te openen.
Volgens Van der Burg is er de afgelopen tijd veel aandacht besteed aan ‘wat ik maar even het moedersysteem noem’, dat verwarrend genoeg GPS heet. En daardoor was er te weinig aandacht voor standaardpakketten, ‘zoals Outlook’.
Outlook? Dat is toch gewoon mail? Dat heeft toch ieder scholiertje met een laptop? Hoe ingewikkeld is het om dat op orde te krijgen? ‘Officieren moeten via hun mail inloggen’, zegt Van der Burg, ‘en dat gebeurt met enige mate niet.’
Het lijkt dus echt om banale problemen te gaan. Lilian Helder van BBB wil nog even precies weten wat de ‘digitale reddingseenheid’ gaat doen, die nu is opgetuigd om de officieren van justitie van hun haperende systemen te redden. Ze citeert het intranet van het Openbaar Ministerie, waarop de taskforce bombastisch wordt aangekondigd: ‘Dan staat er: De taak om perspectief aan de gebruikers te geven bij de instabiliteit van de kantoorautomatisering. Mijn vraag is: wat betekent dat in gewoon Nederlands?’ Eric van der Burg: ‘Dat ze niet bij hun mail en in hun agenda kunnen komen.’
Source: Volkskrant