In de brievenrubriek aandacht voor de vraag wat de beperkingen zijn van een e-nurse, waar toch al die hufterigheid vandaag komt en waar grensoverschrijdend gedrag begint. En maakt Sander Schimmelpenninck dezelfde fout als Hillary Clinton in 2016?
Het klinkt prachtig: met je eigen koffie op je eigen bank en de e-nurse houdt je hartfalen of COPD in de gaten. Met vragen kun je telefonisch terecht bij de verpleegkundige van het monitoringcentrum. Maar niet te veel bellen hoor, vindt hoofdredacteur Pieter Klok, want dan komt de efficiëntie in gevaar.
Is efficiëntie het enige dat gaat tellen in de zorg van de toekomst? Ik heb nu al heimwee als ik het verhaal van de 100-jarige huisarts Jack Courant. Hij behandelde een chauffeur van wie hij de klachten niet begreep. Hij nodigde hem uit voor een diepgaand gesprek in de avonduren. Daar werd het echte probleem duidelijk: de man was bang om te falen. Met deze aanpak kreeg dokter Courant de zieke er weer bovenop. Gewoon door persoonlijk contact van mens tot mens.
Heleen den Beer Poortugael, Soest
Hilary Clinton maakte in 2016 vlak voor de verkiezingen de fatale fout de helft van de aanhangers van Trump een ‘basket of deplorables’ te noemen. Zo stuurde ze miljoenen kiezers rechtstreeks naar het Trump-kamp, en verloor ze de verkiezingen.
In zijn column over Sywert van Lienden bewijst Sander Schimmelpenninck niets geleerd te hebben van deze miskleun. Hij noemt de (achterban van de) PVV ‘hooligans’, een ‘devote cult met zeeën van scherm- en vrije tijd’, ’terreur van de domheid’ en ‘geen mensen die kunnen lezen en schrijven’. Een absolute meerderheid voor de PVV acht hij niet onwaarschijnlijk, vanwege bovengenoemde eigenschappen van PVV-stemmers.
Schimmelpenninck ziet over het hoofd dat de PVV-aanhang allang niet meer bestaat uit een paar gekkies, we hebben het over een kwart van alle stemgerechtigden. En dat zijn niet allemaal hooligans die niet kunnen lezen en schrijven. Wat een deplorabele column.
Lodewijk Boddaert, Den Haag
De EU erkent de nood in Oekraïne maar zegt niks toe. Zoals zo vaak: after all was said and done, there was more said than done.
Len Koetsier, Groningen
Helemaal eens met de Brief van de dag over hufterigheid en opvoeding. De hufterigheid in Nederland is ontstaan omdat we jarenlang door zijn blijven gaan met het nastreven van doeleinden die we allang hadden bereikt. In de jaren tachtig wilden we (destijds terecht) wat minder bescheidenheid en wat meer assertiviteit. Die hebben we gekregen. Volwassenen deden assertiviteitscursussen en kinderen leerden van hun ouders vooral zichzelf centraal te zetten.
Nederland is dat doel inmiddels allang voorbij. Door een overdosis assertiviteit zijn de egootjes van ouders en kinderen zo groot geworden dat ze letterlijk en figuurlijk gaan botsen. In een maatschappij waarin iedereen steeds meer ruimte voor zichzelf claimt en steeds minder grenzen erkent, wordt niemand gelukkiger. De huidige maatschappij heeft een heel ander soort doeleinden en cursussen nodig.
Astrid de Cock, Wolvega
Franck Verhoeks uit Blacé (Frankrijk) vindt al dat gepraat over grensoverschrijdend gedrag maar onnodig. Gewoon een keer je grens aangeven en weer verder.
Het probleem is dat grensoverschrijdend gedrag plaatsvindt waar het kán, namelijk in situaties met machtsongelijkheid waar grenzen niet (eenvoudig) kunnen worden aangegeven: als ondergeschikte werknemer, stagiair, vrouw op straat, kind dat afhankelijk is van volwassenen.
Franck Verhoeks houdt van duidelijke, herkenbare grenzen. Voilà de leidraad: zou je hetzelfde gedrag vertonen tegen iemand die fysiek veel sterker is dan jij, en/of je inkomen en carrière bepaalt en/of jouw enige bron van veiligheid en voedselvoorziening is? Bij neen: niet doen, en ook niet één keer.
Yvette Hollander, Hilversum
Toch bijzonder om een opiniestuk te lezen over een discussie waarbinnen, volgens auteur Nicolien van Vroonhoven van NSC, ‘de argumenten nu wel zijn gewisseld, de standpunten bepaald’. Een gevalletje van nog één keer roepen dat je gelijk hebt, voordat je de telefoon ophangt.
Het lijkt mij dat NSC zijn wens voor het laatste woord projecteert op de gewenste gang van zaken binnen het politieke proces. NSC staat immers niet bekend als dé autoriteit op het gebied van transgenderemancipatie. Het is daarom moeilijk om de partij op haar woord te geloven dat de kous nu wel af is. Overigens, als de meerderheid van formerende partijen straks bepaalt waar de Kamer het überhaupt over heeft, hebben we, gezien het inhoudelijke niveau van de formatie, het zo meteen helemaal nergens meer over.
Joris van Iersel, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant