‘Halalkip’, vraagt Ersin Kiris van de het programma Keuringsdienst van waarde, ‘wat voor kip is dat?’
‘Nou, dat is ook gewoon kip, maar dan gezegend met een gebedje’, antwoordt Albert Heijn-medewerker Wanda, zo te horen een Rotterdamse.
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
Er komt wel wat meer bij kijken. De bloederige details zal ik u besparen, maar de rituele slachting moet worden uitgevoerd door een belijdend moslim. En de dieren moeten een goed en waardig leven hebben gehad, toch? Dat zou wel zo moeten zijn, zegt een Turks-Nederlandse vleeswarenproducent, maar ja, kostenstijging, afnemende koopkracht. Kortom: geen haan die ernaar kraait. En zeker geen supermarkt.
Sinds 1 januari 2023 verkopen Nederlandse supermarkten uitsluitend kip met tenminste één Beter Leven-ster, een dierenwelzijnkeurmerk. Halalkip blijkt de uitzondering, ontdekt het consumentenprogramma na een bezoek aan een kippenboerderij. Zodra er een halal-keurmerk op zit, kijkt de supermarkt niet meer naar dierenwelzijn, zegt boer Vogel tussen de opeengepakte kuikens.
Dat halalkeurmerk zelf blijkt ook niet altijd koosjer. Wat als halal wordt beschouwd, blijkt per uitgiftebureau te verschillen en is voor de consument totaal niet transparant. Er is geen enkele controle, iedereen kan een halalkeurmerkbedrijf beginnen. Het Contactorgaan Moslims en Overheid zegt te werken aan een oplossing. Zolang dat duurt, is halalkip meestal plofkip.
Nog meer om over na te denken bood de derde aflevering van Food for thought, over de oorsprong van ons voedsel, waarin fotograaf en cameraman Kadir Lohuizen en regisseur Doke Romeijn in Kenia zijn. Ook wel: ‘de groentetuin van Europa’. Dat klinkt romantischer dan het is. Gigantische velden vol sperziebonen, paksoi, broccoli. En eveneens gigantische hallen waar de groenten verwerkt worden door lokale werknemers. Dagloon van een plukker: 2 tot 3 euro; de verkoopprijs van een bakje (door een Keniaan) voorgesneden mango.
Lohuizen en Romeijn laten onnadrukkelijk, zonder opgeheven vingertje, de keerzijde zien van de indrukwekkende schaal waarop voedsel in Kenia geproduceerd wordt voor de wereldmarkt terwijl er in Kenia zelf een voedseltekort is. Het voedsel houden is geen optie, ze hebben het geld nodig.
Oplossingen zijn er ook. Op kleine schaal, maar toch. Voor voedselverspilling bijvoorbeeld, want behalve van mangoblokjes houden we in Europa ook van grote paprika’s met een identieke vorm. Afwijkende paprika’s moeten we niet. Een start-up koopt de ‘mislukte’ groenten op en deelt die uit in sloppenwijken.
Ook aan vis is er, onder meer door overbevissing, een groot tekort. Kenianen zijn afhankelijk van Chinese kweektilapia, ironisch genoeg een Afrikaanse vis. Toch wordt steeds meer tilapia in het Vitoriameer gekweekt. Twaalfduizend kilo per jaar, vertelt een ondernemer. Die is voor de lokale markt. Letterlijk: marktvrouwen kopen de tilapia, frituren de vis goudbruin en verkopen die door. Hyperlokaal. Maar ook lekkerder, zoeter dan de Chinese, zegt een marktvrouw, en vers dus. Zo vers dat-ie gewoon in de krant van gisteren wordt verkocht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant