Op een caféterras zat ik koffie te drinken die lauw was en 4,50 euro kostte. Terwijl ik het bijgeleverde koekje verkruimelde voor de duiven kwam er een man aanlopen met een blond meisje van een jaar of 5 . Hij was rond de 40 en leek op onze koning; vlezig, met een rossig Playmobil-kapsel, een hardblauw pak en een gezichtsuitdrukking waarin ernst en onbenul om voorrang streden.
‘Papa gaat even koffie halen’, zei hij tegen het meisje. ‘Wil jij een babyccino?’ Het meisje knikte blij. De man liep naar de bar en keerde even later terug met een beker schuimig geklopte melk voor het kind en voor hemzelf een ‘latte’, een soort babyccino voor grote mensen. Hij keek op zijn horloge en zei: ‘Papa moet even bellen.’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Rob!’, riep hij in de telefoon. ‘Kunnen we even? Mooi. Ik kom dus net uit die bila met Sander en dat is volkomen geëscaleerd. (...) Ja.(...) Ja. Ik wou gewoon even klankborden en hij begint gelijk die cijfers erin te fietsen, dus...’ Het meisje pakte haar beker en zette hem meteen weer neer. ‘Pap!’, zei ze. ‘Papa, het is héét!’ Ze trok een pruillip. ‘Sorry Rob’, zei de man. ‘Ik heb Lotje bij me, want... één seconde, hoor...’ en tegen het kind: ‘Even wachten met drinken, Lotje.’
‘Ben ik weer, Rob’, ging hij verder. ‘Dus ik zeg, Sander, begrijp me goed; dit is ab-so-luut geen functioneringsgesprek. En we gaan dit project ook nog helemaal niet breed uitrollen of zo, alleen even de inzichten funnelen. Dus...’
‘Papa’, zei het meisje. ‘Kan ik het nu drinken?’ De man keek haar glazig aan en knikte terwijl hij zijn gesprek vervolgde. ‘Ja. Helemaal over de rooie. En ik zeg, Sander, dat moet allemaal nog helemaal opgetuigd worden, man, en het wordt sowieso juno of julij...’
‘Papa, het is nog steeds heet!’, jammerde het meisje. De man fronste, trok met een ruw gebaar de lepel uit zijn koffie en begon, al roerend zo krachtig in de beker van het kind te blazen dat het schuim verdween. ‘Sorry, Rob, even nog...’, zei hij. Hij proefde. ‘Nu is hij goed’, zei hij.
Het meisje had zijn woeste geroer en geblaas ontsteld gadegeslagen en begon te huilen. ‘Je... hebt....mijn babyccino... kapotgemaakt!’, stamelde ze. ‘Jezus, Lotje, wat héb je?’ vroeg hij. ‘Je hebt hem kapotgemaakt en nu is het gewone melk’, snikte het kind.
‘Sorry Rob’, zei de man spottend. ‘Mevrouw is niet tevreden over haar kostelijke babyccino. Ja, het ís wat, hè.’
En hij lachte vettig, terwijl het kind snikte.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant