De boodschap die Joost Hartog met uitroeptekens uitdroeg: sta niet stil bij de gemiste kansen, kijk naar de mogelijkheden in het leven. En die bleken talrijk.
Het was een beetje stoerdoenerij geweest. De avond ervoor had Joost Hartog kennisgemaakt met de ouders van zijn toenmalige vriendin. Als afsluiting gingen ze zwemmen in het Engelermeer, in de buurt van Den Bosch. Tijdens de aanloop, op die mooie zomeravond in 1989, dacht hij bij zichzelf: laat ik een mooie, sierlijke duik maken. Een paar seconden later voelde hij niets meer. De pech van een ondiep stukje.
32 jaar oud nog maar kreeg hij de diagnose dwarslaesie C5. Het viel hem zwaar, vertelde hij later in een film die zijn dochter over hem maakte. ‘Mijn eerste gedachte was: ik maak me van kant.’ Daarna, spottend: ‘Maar ja, hoe hè?’ Van zijn nek tot tenen was hij verlamd.
Voor die fatale duik werkte Joost Hartog als vormgever en fotograaf bij showbizzmagazine Privé. In zijn vrije tijd deed hij aan bergbeklimmen. Als het ergens ooit fout had moeten gaan, dan tijdens die sport, had hij altijd gedacht, ergens in een bergketen in Zuid-Europa. Niet in het Engelermeer bij Den Bosch.
Zijn verhaal werd landelijk bekend door Ivo Niehe. Ze hadden elkaar leren kennen in het revalidatiecentrum in Los Angeles, waar de tv-maker toevallig was voor een ander verhaal. Hij raakte zo onder de indruk van Hartogs levensloop, dat hij besloot een reportage over hem te maken. In de jaren daarop werd hij regelmatig bij Niehes TV show uitgenodigd om een update over zijn leven als gehandicapte te geven. Samen maakten ze ook nog een eigen programma: Joost, zo goed als normaal.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
De boodschap die Hartog met uitroeptekens uitdroeg: sta niet stil bij de gemiste kansen, kijk naar de mogelijkheden in het leven. En die bleken talrijk. In het revalidatiecentrum in Amsterdam viel zijn verzorgster, Jeanine, als een blok voor de patiënt met die jongensachtige uitstraling. ‘Het was geen vonk die oversloeg’, zegt ze. ‘Eerder een knal.’
Twee jaar later, op een brug in Amsterdam, vroeg ze hem ten huwelijk. ‘Ik dacht: hij zit in een rolstoel, misschien durft hij het niet. Ik vraag hèm gewoon.’ Daaraan voegde ze wel een waarschuwing toe. ‘Als je geen ja zegt, laat ik je los en rol je zo het Vondelpark in.’
Het allergrootste wonder volgde in 1996: ze kregen een dochter, ook al was dat medisch vrijwel onmogelijk. Het gebeurde niet via de pijnlijke, vernederende methode die met elektroshocks kunstmatig zijn zaad opwekte, maar via, zoals Hartog dat in een interview noemde ‘een – sorry – onschuldige weekendwip’.
Hij vond het moeilijk dat hij niet met zijn dochter Roxanne kon stoeien of haar de kieteldood kon geven, maar compenseerde dat ruimschoots met liefde en aandacht. Als het even kon, haalde hij haar van school op met de ligfiets, om op weg naar huis een stop te maken bij de visboer. Ze groeide uit tot jazz-zangeres en tatoeëerder – de creatieve genen had ze van haar vader geërfd.
Hartog overleefde vele zware operaties, waarbij hij elke keer vooraf afscheid van het leven nam. Ontwaakte hij toch weer uit narcose, dan genoot hij nóg meer van het leven dan daarvoor. Zo ging het jarenlang, tot hij begin februari een longontsteking opliep, waar een aantal herseninfarcten bovenop kwamen. Daaraan overleed Joost Hartog op 23 maart, 66 jaar oud.
Zijn levensverhaal leest als een Hollywoodachtig script: na elke tegenslag vocht hij zich, met ongekende veerkracht, terug. Of, zoals zijn vrouw zegt: ‘Joost was zijn handicap overstegen.’ Nu hij er niet meer is, haalt ze troost uit het geloof. ‘Ik geloof dat je daarboven in de hemel eindelijk een geheeld lichaam hebt’, sprak ze op de uitvaart. ‘Je loopt, je rent, je springt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant