De lezersbrieven, over afkeer van alles wat met fatsoen te maken heeft, de aangifte van Geert Wilders, vermeende stereotypen over Japanners, Engels raaigras, brandjes handblussen in de Kuip en het nut van kaartspelletjes om grensoverschrijdend gedrag te verkennen.
Steeds vragen we ons weer af waardoor de hufterigheid van veel landgenoten wordt veroorzaakt. Mijn antwoord: door grenzeloze ouders die niet van plan zijn hun kinderen op te voeden en hun geen waarden meegeven. Met als resultaat, bijvoorbeeld, volkomen ongepast gedrag in restaurants van kroost dat minzaam wordt gadegeslagen, maar zeker niet wordt gecorrigeerd en leraren die een grote bek krijgen als ze een poging doen om het zoveelste ongeleide projectiel op te voeden.
In de kern is dit ons probleem. Onze afkeer van alles wat met fatsoen te maken heeft in combinatie met beperkt normbesef. Met als ultieme consequentie: politici als Geert Wilders en Sywert van Lienden en talkshows als Vandaag Inside.
Hans Roelevink, Schipborg
Prominent in de Volkskrant: Wilders wil aangifte doen tegen Timmermans wegens ‘bedreiging’. Het ging hier om een taalkundig verward tweetje van een politicus wiens drijfveren onderhand niemand meer begrijpt. Toch staat het met chocoladeletters in de krant en voelt Timmermans zich verplicht om op die flauwekul te reageren alsof het om een echte grotemensendiscussie gaat. Een nieuwe Kwestie is gecreëerd.
Het is al ettelijke malen gezegd, maar destructieve krachten gedijen bij tweedrachtverzinsels. Kijk alleen maar naar Trump. Het wrange is dat daardoor nu juist de vals geframede PvdA/GroenLinks-leider gevaar loopt, de man die al vanaf het begin hatend extreem-rechts achter zich aan kreeg en kapot moest. We weten uit ervaring wat daar de gevolgen van zijn: reputatieschade, brandende fakkels, heksenjachten en wegvluchtende politici.
Nieuwsgaring is een groot goed, maar misschien kan het soms een tandje minder.
Trees Roose, Haren
Regelmatig wordt in deze krant gesproken over domrechts. Wanneer ik kijk naar de traagheid en het gebrek aan urgentie bij noodzakelijke samenwerking aan de linkerkant, zou ik willen aanmoedigen ook eens te schrijven over domlinks.
E. van den Berg, Etten-Leur
De column van Thomas van Luyn over zijn reis naar Japan toont drie zaken uitstekend aan. Ten eerste: tachtig jaar later blijken stereotypen over blindelings gehoorzamende Japanners niet alleen nog altijd ingeburgerd, maar ook zowel salonfähig als vertekenend (probeer dat geordende, gegroepeerde zebrapad maar eens in Osaka of Sendai te vinden).
Ten tweede: wanneer we dan toch proberen naar de Ander kijken, zijn we er ontzettend goed in alleen dat te zien wat we toch al dachten te weten (of wellicht ontnam het ‘vierkante mannetje’ ook het zicht op de afvalbakken in menig buurtsuper).
Ten derde: op grond van bovenstaande observaties valt voorzichtig te concluderen dat lange reizen naar verre oorden nauwelijks onze vastgeroeste aannames helpen ontwrichten. Wat dan de columnist wél weer een goed argument biedt om voortaan dat vliegen, waar hij toch al zijn bedenkingen over beleed, weer over te slaan.
Niels van der Salm, docent Japanstudies, Leiden
Gelukkig zijn er nog plekken waar wél bloemen zijn, langs de A6 dwars door de Flevopolder bijvoorbeeld. Dit is voornamelijk een treurige platte provincie (denk aan de dorre vlakte die we Oostvaardersplassen noemen), maar er staat nu wel veel koolzaad in bloei. Al zou ik het liefst veel soorten door elkaar zien, het is beter dan alleen groen.
Verder verwijs ik naar de aflevering van De Avondshow met Arjen Lubach over Engels raaigras. Dat is waar al die genoemde weilanden vol mee staan en daar passen helaas geen bloemen tussen. En dan heeft hij het over 978 duizend hectare met alleen dit gras, zonder enige biodiversiteit. Dit is bijna een kwart van ons land en daar komen alle kassen nog bij. Naast gemaltraiteerd voel ik vooral malaise.
Hannah Oud-Biemold, Amsterdam
De Kuip, van 1937, is een prachtig voetbalstadion. De meeste thuiswedstrijden van Feyenoord beginnen te laat door stom vuurwerk, door anderen ook wel als ‘sfeervol’ betiteld. Hoe is het dan mogelijk dat er, zoals zondag jongstleden, bij een beetje serieuze brand 15 minuten lang alleen met handblussers wordt gewerkt? Het leek wel 1937.
Niet alleen de controle van supporters is er een lachertje, ook de brandbestrijding, zo bleek nu. Laat de bekerfinale maar elders worden gespeeld, bijvoorbeeld in Enschede of Eindhoven.
Jolt Bosma, Haarlem
Grensoverschrijdend gedrag ‘verkennen’ met een kaartspel is leuk om met een paar mensen te spelen, maar zet volgens mij geen zoden aan de dijk. Als een coassistent aan het eind opmerkt dat ze ook zelf wat geleerd heeft omdat een OK-medewerker een verkeerde opmerking maakte en medewerkers die het spel spelen ‘dit kan echt niet’ zeggen, weet ik nog steeds niet welke grens waarom zou zijn overschreden. Laat staan dat ik weet waar die grens zou moeten liggen.
Ik ben van mening dat iedereen tegenover een ander in ieder geval één keer iets kan zeggen of opmerken wat diegene als grensoverschrijdend ervaart. Moet gewoon kunnen. Je mag één keer in de ogen van de ander ‘verkeerd’ overkomen. Dan heb je min of meer de grens verkend van die persoon en weet je ongeveer waar die ligt. Dus hou je daar de volgende keer rekening mee. Zo makkelijk is het. De één is introvert, de ander extravert. Weer een ander is DEO (Duidelijk, Eerlijk, Open), terwijl de ander daar absoluut niet tegen kan en anders benaderd moet worden.
Op deze manier zijn er miljoenen grenzen. Daarom is al dat gepraat en geschrijf over grensoverschrijdend gedrag onnodig en weinig zinvol. Is er een grens overschreden? Even melden, oké zeggen, elkaar een boks geven en daarna is het over.
En laten we het voortaan alleen over ‘grensoverschrijdend’ hebben als het over oorlog gaat. Een duidelijk zichtbare, herkenbare en in overleg vastgestelde grens. Die moet je niet overschrijden om je macht te tonen. Daar komt de echte ellende van.
Franck Verhoeks, Blacé (Frankrijk)
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant