Waarom eigenlijk zou je iemand die transgender is níet gelukkig willen maken? Als het makkelijker wordt om je officiële geslacht te wijzigen, verandert er niets voor de samenleving, maar alles voor trans personen.
Op de dag van het hoofdredactioneel commentaar van de Volkskrant over het onderwerp, werd de motie van Nieuw Sociaal Contract (NSC) voor het intrekken van de vernieuwde Transgenderwet uitgesteld. Dinsdag volgt de herkansing voor die partij om het wetsvoorstel dat het leven van transgender personen dragelijker zou maken, te begraven. Als het wetsvoorstel hopelijk ooit wél wordt aangenomen, dan hoeven trans mensen niet langer pijnlijk geconfronteerd te worden met hoe de cis heteronormatieve samenleving hen ziet: als het verkeerde geslacht.
In plaats van jaren te moeten wachten op een deskundigenverklaring, zou iemand zijn naam en geslacht zonder inmenging van een derde persoon wettelijk kunnen laten wijzigen. Een naams- en geslachtswijziging staat daarnaast los van de medische transitie: een ‘paspoortcorrectie’ zorgt er dus níet voor dat iemand opeens in aanmerking komt voor hormonen of operaties.
Het gevolg voor de samenleving is dus nihil, maar het gevolg voor de trans persoon is allesbepalend. De hoofdvraag is: waarom zou je een mens die toevallig transgender is, niet gelukkig willen maken?
Over de auteur
Puck Aben is historicus en transgender. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Zelf ben ik een vrouw. Toevallig een transgender vrouw weliswaar, maar daarmee nog steeds een vrouw. Ik raak lichtelijk emotioneel als ik weer terugdenk aan die tijd van voor mijn transitie en dat ik brieven van de Belastingdienst of de gemeente ontving met de verkeerde aanhef en naam. ‘Deze brief is voor mij bedoeld, maar niet aan mij geadresseerd’, dacht ik elke keer verdrietig en gefrustreerd als de postbode langs was geweest. Deze pijn bleef zich herhalen totdat ik veel later eindelijk een verklaring van een deskundige kon bemachtigen.
Inmiddels ben ik zo goed als aan het eind van mijn sociale én medische transitie, maar de misgunst en haat van vandaag de dag zal altijd een litteken op mijn ziel achterlaten. En ik heb het te doen met al die dappere trans personen die nu aan het begin van hun transitie staan en uitzichtloos de wachtlijst aanschouwen. Het jarenlang wachten op medische transgenderzorg kan niet een-twee-drie worden opgelost, maar al eerder op papier jezelf kunnen zijn verlicht zo veel pijn. Dit kan mensenlevens redden en is hiermee óók transgenderzorg.
Argumenten tegen de bijna gesneuvelde Transgenderwet zijn veelal gebaseerd op desinformatie, laten ook vier wetenschappers zien in een opiniestuk in deze krant. Zo zou iemand als ik vrouwengevangenissen en vrouwentoiletten willen infiltreren om cis vrouwen onrecht aan te doen, dit alles zou schijnbaar pas mogelijk kunnen zijn met een nieuwe identiteitskaart. Als dit soort transfobie indirect niet zou bijdragen aan haat en geweld tegen trans personen, zou ik er nog om kunnen lachen, zo ridicuul is het.
Heel incidenteel heeft wel eens een gevangene in het Verenigd Koninkrijk zich met verkeerde bedoelingen voorgedaan als het andere geslacht. Maar daarop is het plaatsingsbeleid aangepast, zodat herhaling niet meer mogelijk is. Bovendien: waarom zijn echte transgender mensen hiervan de dupe? Als iemand identiteitsfraude pleegt, is het toch ook verkeerd als het slachtoffer moet opdraaien voor de acties van de dader met diens gestolen identiteit?
We ondervinden dagelijks onbegrip en worden op verschillende manieren tegengewerkt. Online vindt er constant haat plaats, zowel van anonieme internettrollen als bekendere personen met een platform, zoals zangeres Anouk en auteur J.K. Rowling. Het vrije internet is voor ons als het Wilde Westen, elk moment kan er iemand zonder consequenties jou dood wensen of jouw bestaan ontkennen.
Maar ook in het echte leven is ons bestaan niet altijd even prettig. Steeds vaker ontstaat er ophef, omdat een mens die toevallig transgender is weer wordt uitgesloten van een sport. Van zwemmen en atletiek tot schaken en darten. Dit alles wordt bepaald dóór cis personen, vóór trans personen. De wetenschap is er nog steeds niet over uit hoe gegrond zo’n uitsluiting daadwerkelijk is. Zelf heb ik nul sportieve ambities en lig ik liever op de bank met een zak M&M’s, en toch doet het pijn dat ik op basis van mijn transgender zijn zou kunnen worden uitgesloten.
Het is ronduit kwalijk dat de meerderheid van de parlementariërs niet met, maar over trans personen praat en zich kennelijk laat leiden door onderbuikgevoelens. Een kwetsbare minderheidsgroep wordt hiermee in de steek gelaten. Ik vraag me oprecht af waar dit vandaan komt. Is het een gebrek aan kennis, of een gebrek aan sympathie?
De transgender gemeenschap krijgt dagelijks te maken met haat en uitsluiting, maar veel mensen weten dit niet óf het deert ze niet. Hopelijk dringt snel tot hen door dat wij ook gewoon mensen zijn. Wij willen een zo normaal mogelijk leven leiden en een deskundigenverklaring zou hiervoor niet nodig moeten zijn: die heeft u toch ook niet nodig?
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant