De man die al een wereldburger en een idealist was toen hij nog op de lagere school zat, Clarence Seedorf, is weer even in Nederland. Hij heeft een voetbalwedstrijd georganiseerd. Dit weekeinde wordt in het Olympisch Stadion een wedstrijd gespeeld tussen de door hem gerekruteerde ‘BIF All Stars’ en een ploeg die de ‘Ajax Legends’ wordt genoemd.
De uitslag is onbelangrijk, het gaat er volgens de organisator om dat er ‘verbinding wordt gelegd’. Seedorf wil ervoor zorgen dat mensen ‘zich focussen op hoe ze met elkaar omgaan’. Je hoort het hem zeggen, zonder een spoor van twijfel.
Voor ‘The Ultimate Match To Unite’ heeft hij een indrukwekkend arsenaal oude sterren naar Amsterdam gelokt, onder meer Didier Drogba, Eric Abidal, Dida, Claude Makélélé en Sol Campbell.
‘BIF’ is een afkorting van Black Impact Foundation. Het elftal van Seedorf is zwart. Tot de legenden van Ajax behoren Jari Litmanen, Winston Bogarde, Wesley Sneijder en Frank en Ronald de Boer. Als ik zou moeten kiezen tussen de bekerfinale en deze wedstrijd, zou ik het wel weten.
Voetbal als werktuig om mensen samen te brengen – dat Seedorf (48) zich op dit pad zou begeven, stond al lang geleden vast. Op zijn 12de was hij volwassen en een paar jaar later gaf hij zijn eerste lessen filosofie, tot onbegrip van veel journalisten die zoiets nog nooit hadden meegemaakt en zich geen raad wisten met deze jonge denker die geen twijfels leek te kennen.
De verwarring, vijandigheid soms zelfs, ging ten koste van de waardering voor Seedorf als voetballer. Er was ook iets met penalty’s en hij introduceerde het begrip respect in de voetbaltaal. Hij kreeg het te weinig, vond hij. Dat hij als speler van het Nederlands elftal vaak tegenviel, was daarentegen niet te ontkennen. Aan de andere kant: vier zeges in de Champions League, met drie clubs.
En nu dus de BIF All Stars. Ter promotie van het evenement gaf Seedorf een interview aan Fernando Halman, podcastmaker (NandoLeaks) en dj van FunX. Het interview duurde ruim anderhalf uur en staat online. Ik zag er enigszins tegenop, anderhalf uur Clarence Seedorf, maar de tijd vloog voorbij, helemaal toen ik eraan was gewend dat deze mannen hun betoog voortdurend doorspekken met woorden als connection, community, commitment en mindset.
Seedorf verscheen in volle glorie en Halman laafde zich aan zijn wijsheden. Ik ben eigenlijk altijd een wereldburger geweest, zei hij. ‘Dus je hoort overal bij en overal niet bij.’
Zijn BIF All Stars komen voort uit het feit dat hij sport ziet als een ‘pilaar om te communiceren’. Hij beschouwt zichzelf als een ‘oplossende denker’ die ‘de wereld wil connecten’.
Hij schakelde soepel over van George Floyd naar Naomi Campbell, hekelde de negativiteit van de journalistiek (dat was een oudje) en ziet tijdens het gevecht tegen racisme en discriminatie een ‘opening in de wereld’.
Dat hij zich heeft bekeerd tot de islam heeft niet zozeer met religie te maken als wel met zijn wens om mee te doen in een nieuwe samenleving. Hij woont al zes jaar in Abu Dhabi. Over de ramadan: ‘Ik geniet ervan.’
Seedorf gaf tevens antwoord op de ook bij mij levende vraag waarom zijn elftal niet gemengd is. Daar had hij over getwijfeld, zei hij, maar door te kiezen voor Black All Stars maakt hij een statement. ‘De missie is om een extra waarde te zijn voor de wereld als black community.’ De parel: ‘Ik was nog een jonge jongen toen ik begreep dat ik goed moest doen in de wereld.’
Genoten. Ik wil graag een keer terugkomen om over purpose te praten, zei Clarence Seedorf aan het slot. Gaan we doen, zei Halman – een fijn vooruitzicht.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns