Na een traumatische ervaring op haar werk verandert Paula in een angstige vrouw. Als ze in haar eentje naar Frankrijk afreist om te ontdekken of ze nog zelfstandig kan functioneren, blijkt de buurman precies het gezelschap waar ze behoefte aan heeft.
‘Het was mei 2023, nu een jaar geleden. Kort ervoor was ik met een mes belaagd door een gedetineerde in de penitentiaire inrichting waar ik werkte. Van een zelfverzekerde vrouw die na de dood van haar man het leven weer had opgepakt, zelfs een nieuwe relatie was begonnen, was ik veranderd in een angstig dier dat voortdurend op haar hoede was voor alles wat buiten haar gezichtsveld gebeurde. Ik had een goede therapeut, dat hielp, maar erover praten met vrienden schoot niet op. Wanneer ik echt uit het zuigende moeras wilde komen, begreep ik, moest dat op eigen kracht.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Op een dag besloot ik de stap te wagen. Net als vroeger zou ik in mijn eentje op pad gaan. Ik wilde ontdekken of ik nog zelfstandig kon functioneren en vertrok met de trein naar het huis in Frankrijk dat ik samen met mijn vriend had gekocht. Het ging al een tijdje niet zo lekker tussen ons, dus er was nog een andere reden waarom ik alleen wilde gaan. Ik wilde erachter komen of die plek nog steeds even leuk was zonder man. Van tevoren had ik de buurman gemaild, een Fransman uit Béziers die op datzelfde terrein een schuur had gekocht. Ik durfde absoluut niet via het drukke Parijs te reizen en hij was zo vriendelijk een alternatieve route te zoeken via Marne-la-Vallée. Dan zou ik wel iets langer onderweg zijn, maar meed ik zoveel mogelijk mannen die me zouden herinneren aan de man die me had bedreigd. ‘Als je wilt haal ik je op’, liet hij nog weten, ‘kleine moeite.’
‘Dus daar was ik. Na een reis van bijna twaalf uur stapte ik uit op het TGV-station Saint-Pierre-des-Corps. De laatste kilometers had ik alleen maar grauwe hoge flatgebouwen gezien en hier op het betonnen platform was de idylle van het Franse platteland even ver te zoeken. Maar ik was er, ik had het gedurfd en tot een goed einde gebracht. Er vloeide wat spanning weg, niet alle, daarvoor was de verbazing over mijn prestatie nog te groot, maar genoeg om kalm op de man af te lopen die zo’n 10 meter verderop stond te wachten. Hij was lang met grijs haar, droeg een spijkerbroek en om zijn hals had hij een trui geknoopt. We hadden weleens met mijn vriend erbij een biertje gedronken, maar goed kende ik hem niet. We begroetten elkaar, de zwarte ogen die eerder zo ondoordringbaar leken, lachten vrolijk.
‘Onderweg kocht ik wijn en kaas en alles waar ik dacht trek in te kunnen krijgen. Die avond stuurde ik de buurman een foto: kijk eens hoe fijn ik het heb. ‘Bien joué’, stuurde hij terug vanuit Béziers. Een paar dagen later hoorde ik gekraak op de buitentrap. Het was een uur of 8 ’s ochtends, ik lag nog in bed. Ik hoorde mijn naam roepen en buiten stond de buurman met een wit papieren zakje te zwaaien. ‘Ik dacht: wat zou Paula lekkerder vinden, een pain aux raisins of een pain au chocolat?’ Verbaasd liep ik naar beneden, hoe anders moet ik eruitgezien hebben dan bij aankomst, niks witte gympen en spijkerjurk, maar mijn grijze tricot pyjama waarover ik snel een vest had aangetrokken.
‘Ik maakte koffie met mijn espressoapparaat en samen ontbeten we aan een gietijzeren tafel met lavendelkleurige stoeltjes. Dat was ook de plek waar hij me diezelfde dag uitnodigde voor een lunch met brood, kaas en tomaten uit de tuin. Net als ik was hij getroffen door het opgewonden vogelgekwetter om ons heen en ik was ineens zo blij dat ik mezelf had overwonnen en hier naartoe was gereisd. Maar toen het een paar dagen later ineens heel hard begon te onweren op een manier waarop het alleen in Frankrijk onweren kan, met donderslagen die echoën tussen de heuvels, werd ik opnieuw overvallen door de angst die ik dacht op het perron van Saint-Pierre-des-Corps achter me te hebben gelaten.
‘Midden op ons terrein stond een klein, prettig huis waar ik altijd mijn yoga-oefeningen deed, daar ben ik naartoe gegaan. Ik kroop onder een deken en stuurde de buurman, want niemand die de omstandigheden hier zo kende als hij, rillend een selfie; ik was bang. Hij antwoordde iets in het Engels, dat ik sterk moest zijn, zoiets. Zijn kalmte, zijn hulpvaardigheid, het feit dat hij de voorkeur gaf aan de kale schuur boven het kasteeltje waar hij met zijn bijna ex-vrouw woonde, zijn 2 meter lange gestalte en de bemoedigende woorden, de lunches die niets om het lijf hadden en tegelijk alles, prikten gaatjes in mijn sinds het ongeluk afgeschermde gevoelsleven. Het was me intussen wel duidelijk dat mijn relatie thuis geen toekomst had, ik had behoefte aan rust en mijn vriend was altijd onrustig. Maar het kostte me toch nog een paar dagen om te beseffen dat het grote geluk hier was, hier tussen de weilanden in het midden van Frankrijk.
‘Op 10 mei 2023 was het prachtige weer omgeslagen, tijdens de lunch kreeg ik het koud en stelde voor in het kleine huis te gaan zitten. Daar lagen twee matrassen, elk gingen we zitten op een ervan, ik trok de deken over me heen en nodigde hem uit erbij te komen. ‘Ik wil je huid tegen die van mij’, zei hij ineens. Zijn grote handen die kort daarvoor nog mijn fiets hadden gerepareerd en de tomaten hadden gesneden voor de sla, raakten mijn arm aan en streelden die. Die avond nam hij me mee naar de camping waar hij logeerde. Alles in ons schreeuwde seks, maar het lukte me niet de nieuwe opwinding en tederheid te verenigen met alle angst die er ook nog steeds was, dus gutste alles tegelijk naar buiten met een lange huilbui.
‘Hij schrok niet, en reserveerde een paar dagen later een kamer in Le Moulin de l’Amour. Daar vonden we elkaar pas echt en durfde ik voor het eerst te geloven dat er een dag zou komen dat mijn trauma niet langer mijn leven beheerste. Sinds lange tijd werd het stil in mijn hoofd. We zijn nu bijna een jaar verder, zijn moeder noemt ons de twee verliefde pubers, we delen playlists en grapjes, en ik weet: dit is voor nu en ook voor altijd. Van een hel werd mijn leven een Franse kasteelroman.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Paula gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Ook voor komende zomer zijn we op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde - alles tussen een kleine flirt, een fling en een grote liefde - van lang of korter geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek. Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant