In de Achterhoek werd een wandelend stel achtervolgd door een ‘klein, rood dier’. De nieuwsrubrieken rukten uit voor dit opzienbarende voorval.
Toen ik, jaren geleden, de deur van mijn stadse woning uitliep, huppelde langs de stoeprand een kauwtje met mij mee. Vrolijk – althans, zo oogde zijn tred – hipte hij van boom naar boom. Als jongen liep ik langs een sloot en werd ik vlak onder het wateroppervlak vergezeld door een grote vis. Een snoek, die als een dolfijn honderden meters mijn weg volgde.
Nooit heb ik er de krant voor gebeld; door een genetisch defectje mist deze persmuskiet de juiste nieuwsneus. Het nieuwsklimaat was ook nog niet zo veranderd als nu.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Dat bleek deze week, toen Wendy en haar partner in Lichtenvoorde aan de wandel waren en werden achtervolgd. De regionale nieuwswebsite 1Achterhoek.nl berichtte over dat opzienbarende voorval. ‘Man en vrouw achtervolgd door klein, rood dier’, luidde de kop. ‘Hij bleef als een hondje achter ons aan lopen. Welke weg we ook op gingen, hij volgde ons.’
Lieve help, een dier! Het bleek een eekhoorn – veel verder kan een lokaal nieuwsmedium niet van de Achterhoekse werkelijkheid vervreemd zijn geraakt. Het rode dier was een jong, een ‘nestlopertje’, wist iemand van de lokale eekhoornopvang te vertellen. Ze vervolgde: ‘Soms raken jonge eekhoorns hun moeder kwijt. Ze zijn nog niet zelfstandig, hebben honger of dorst.’ Met het achtervolgen van wandelaars vragen ze in wezen om hulp. ‘Soms klimmen ze zo je broekspijp op’.
Natuurlijk moet zo’n beestje gered. Het idee dat moeder haar jong het nest uit had geslingerd omdat het zwak of ziek was, is tegenwoordig onverdraagbaar. Een béétje weekhartige wandelaar belt de dierenambulance of wildopvang.
Ook Hart van Nederland (SBS) was er als de kippen bij en berichtte over de grote gebeurtenis. Wendy kreeg volgens het programma ‘de schrik van haar leven’. Ze is immers bang voor knaagdieren.
En zo ontpopte het arme eekhoorntje zich ineens tot nieuwsdier. Daar wemelt het van in het medialandschap. Hoewel vaak exoten, hebben ze soms een nuttige functie. In dit geval om de kijker te leren dat de mens hulpeloze wezentjes uit de armen van de wrede Moeder Natuur kan redden (of dat altijd een goed idee is, is een ander verhaal): ‘Het knaagdiertje kan je het beste bewaren in een doos met gaatjes en een warme kruik erbij.’
Terug naar een ander geliefd nieuwsdier: Flaco, de beroemdste uil van New York. Na zijn ‘bevrijding’, vorig jaar, uit de dierentuin overleefde de oehoe ruim een jaar in het nabijgelegen Central Park. Tot hij zich onlangs te pletter vloog tegen een wolkenkrabber. Sectie wees uit dat de uil was bezweken aan rattengif, gestrooid tegen de paar miljoen knaagdieren in de stad.
Typisch een nieuwsdier: je kunt lachen – rare jongens, die Amerikanen – om zijn heroïsche tocht door het medialandschap en huilen om zijn tragische dood. Toch zijn die niet voor niets geweest: stadsbestuurders hebben nu een reeks ‘Flaco-wetten’ in de maak. Rattengif wordt verbannen, via voer worden anticonceptiemiddelen toegediend. Ook moeten verlichting en ramen van wolkenkrabbers worden aangepast, om de 90 tot 230 duizend vogels te sparen die nu jaarlijks tegen gebouwen knallen. Rattengif maakt al decennia slachtoffers in New York. Om daar (mogelijk) een einde aan te maken, moest Flaco sterven – voor hen allemaal.
Ziet u iets roods, iets kleins, of kan het vliegen? Bel de krant; het kan zomaar een nieuwsdier zijn. Zijn verhaal kan levens redden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant