De man was een robuust type, vol met spieren maar ook vol met lekker eten. Uit de tatoeage op zijn rechterarm kon ik opmaken dat de belangrijkste persoon in zijn leven Wendy heette. Wendy was grote letters waard.
We stonden beiden te wachten en we raakten aan de praat. ‘Hoe ben jij in Sheffield terechtgekomen?’, vroeg ik. ‘Het eerlijke antwoord?’, begon hij, waardoor ik vreesde dat ik de vraag beter niet had kunnen stellen. Gelukkig zei hij snel: ‘Voetbal.’
Als jongen in Norwich, hier 250 kilometer vandaan, wilde hij graag anders zijn dan de anderen en besloot om in zijn eentje fan te worden van Sheffield United. Om dichter bij zijn club te zijn was hij naar Sheffield verhuisd – hij woonde hier nu zeventien jaar.
United hangt onderaan in de competitie en gaat misschien degraderen. Dat vond de man geen probleem, het was nu eenmaal zijn club, ‘en de mensen zijn hier aardiger dan in Norwich’.
Source: Volkskrant