Uit onwetendheid, onnozelheid en onverschilligheid heb ik de afgelopen maanden een enorme fout begaan op deze plek. Daarom wil ik de column van vandaag graag gebruiken om mijn formele excuses aan te bieden aan Geert Wilders en zijn drie formatiepartners.
Al die tijd dat ik Wilders, Van der Plas, Yesilgöz en Omtzigt bekritiseerde over hun gedroomde grenzenbeleid en vervolgens vol overtuiging schreef dat grenzen de migratie maar nauwelijks verhinderen, laat staan dat ze klimaatverandering tegenhouden, dacht ik namelijk dat zij spraken over onze buitengrenzen. Nu pas besef ik dat de Grote Vier in werkelijkheid doelden op ’s lands snelheidsgrenzen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het Algemeen Dagblad schreef deze week namelijk dat de vier formerende partijen serieus onderzoeken of ze de maximumsnelheid weer kunnen verhogen naar 130 kilometer per uur. Vier jaar geleden werd die snelheid nog verlaagd om de geluidsoverlast te verminderen, net als het aantal verkeersdoden, de uitstoot van een rits broeikasgassen en, niet onbelangrijk, de stikstofuitstoot. ‘De natuur kan het niet aan’, vatte stikstofminister Christianne van der Wal de noodzaak van die maatregel woensdag opnieuw samen.
Hoewel dat logisch klinkt, moeten we niet vergeten dat we in een compleet ander land leven dan vier jaar geleden. Zo moest Max Verstappen op dat moment zijn eerste wereldtitel nog binnenslepen, waardoor niemand wist hoe leuk het eigenlijk is om een Red Bull-drinkende parvenu in een opgevoerde auto over een stuk asfalt te zien pompen.
Bovendien had de BoerBurgerBeweging ons toen nog niet geleerd dat het volledig negeren van de natuur ook gewoon een optie is (uit hetzelfde AD-artikel: ‘in BBB-kringen geloven bronnen dat harder rijden op de snelweg niet per se ten koste hoeft te gaan van landbouw en industrie’, aldus een van de sterkste argumenten die ik ooit hoorde in een discussie over natuurbehoud).
Vandaar dus mijn welgemeende excuses aan de formerende partijen. Onderhandelen over de onderwijs-, klimaat- en zorgcrisis is immers belangrijk, maar het is veel belangrijker dat de gewone Nederlander voortaan 130 kilometer per uur mag rijden opdat hij vier minuten eerder op zijn werk arriveert. Zoals mijn collega Patrick van IJzendoorn onlangs opmerkte: dankzij al die brommertjes is de Nederlandse verzorgingsstaat al lang en breed veranderd in een bezorgingsstaat. Het zou dan ook van de zotte zijn als ze zich aan de onderhandelingstafel bezighouden met zoiets futiels als wachttijden voor spoedeisende hulp, terwijl ze ook onze maaltijdbezorgers eindelijk eens fatsoenlijk kunnen laten doorjakkeren.
De maatregel heeft eigenlijk enkel voordelen. Al die prudente Timmermanskiezers die zich uitsluitend voortbewegen op verstandige Gazellefietsen, en bij ieder feest beginnen over de afnemende populatie van het gentiaanblauwtje, tref je er diep mee in hun ziel, wat een groot pluspunt is. Ook is het een prachtig afscheidscadeau voor Mark Rutte, die het inperken van het basisgrondrecht om hard te sjezen nog altijd ziet als de zwartste bladzijde in zijn nog te verschijnen autobiografie.
En tot slot worden toekomstige trekkerprotesten beduidend effectiever, omdat het nu eenmaal veel frustrerender is om stil te staan op de A12 als je weet dat je ondertussen 130 had kunnen rijden, in plaats van 100.
Een tijd geleden liep ik de halve marathon van Den Haag en omdat ik mij in de achterste regionen bevond, zag ik een bord met daarop de tekst: ‘Geen zorgen, je gaat in ieder geval sneller dan de formatie.’ Toen moest ik daar nog om lachen, maar inmiddels weet ik beter. Bij deze formatie draait alles juist om snelheid.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant