Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Grote schok in de filmwereld. The Movie Critic, de tiende en als allerlaatste aangekondigde speelfilm van Quentin Tarantino, is niet meer. De filmmaker heeft de stekker er zelf uitgetrokken, berichtte het doorgaans uitstekend ingevoerde online-nieuwsmedium Deadline Hollywood afgelopen woensdag: ‘breaking news’.
Brad Pitt was al gestrikt voor een rol. Californië had 20 miljoen dollar aan belastingvoordelen toegezegd voor de opnamen. En nu dit.
‘Hij is eenvoudigweg van gedachten veranderd’, verklaarde een bron nabij de filmmaker.
Daar sta je dan, als filmcriticus en vakgroep. Helemaal lekker gemaakt door Tarantino, die zijn finale troef, zijn saluut aan de cinema, aan óns zou besteden. Over een filmcriticus moest de film gaan, van een obscuur porno-achtig blaadje in de jaren zeventig. Iemand die echt had bestaan, al verklapte de regisseur dan geen namen. ‘Een heel goede, cynische criticus’, beloofde Tarantino. ‘Wat Travis Bickle had kunnen zijn als hij filmcriticus was geweest.’
Travis Bickle! De aan slapeloosheid lijdende taxichauffeur uit Taxi Driver, die zijn vriendin tijdens hun eerste date meeneemt naar een seksbioscoop om later later als zwaarbewapende maniak (met hanekam) de gore straten van New York schoon te vegen van gespuis. Mogelijk de allerbeste rol van Robert De Niro.
Zo’n man dus, maar dan als recensent.
Tarantino wil eruit met een mooi rond getal: tien stuks (hij telt beide Kill Bills als één titel). Het vroege pensioen is niet omdat het regisseren hem verveelt, maar om te voorkomen dat hij verzwakt; iets wat de meeste regisseurs die na hun 60ste doorwerken volgens Tarantino wel overkomt. Hij is nu zelf 61. En wenst een compact, streng gecureerd en hoogwaardig oeuvre na te laten, opdat zijn positie in de filmcanon ook onder toekomstige filmfans gewaarborgd zal zijn. ‘Ik wil eruit stappen op het moment dat jullie nog meer van me willen’, zei hij er eens over bij CNN. ‘Snap je? Ik wil niet zo’n oude man worden die de tijd niet meer aanvoelt.’
Ondertussen is het grote speculeren al begonnen: wat wordt dan wél die tiende film? Misschien die jarendertiggangsterfilm waarover Tarantino eerder wel eens sprak. Of toch dat derde Kill Bill-deel, waar lange tijd sprake van was; met Uma Thurmans acterende dochter Maya Hawke als dochter van The Bride.
Toen Tarantino vorig jaar Amsterdam bezocht voor zijn boektournee, vroeg ik hem nog naar de optie Kill Bill 3. ‘Dat zie ik niet gebeuren’, zei hij, nippend aan een glas rode wijn. ‘Mijn laatste film gaat over een filmcriticus, een mannelijke criticus.’
Zoals Pulp Fiction ooit John Travolta weer cool en houdbaar maakte, zo zou The Movie Critic het imago van de filmrecensent afstoffen. Dat kon niet anders. Cinefielen onder elkaar waren we, wij en Tarantino. Hij begréép ons.
En nu zijn we onze film kwijt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns