Lionel Richie, wie denkt er nog wel eens aan hem? Ik lange tijd niet, maar sinds deze week zal ik hem voor eeuwig anders bekijken.
Lionel Richie was ooit best belangrijk voor me, daar niet van. Tijdens de toneellessen die ik als puber volgde, zette de lerares zijn lied Hello op en instrueerde ons aan iets zieligs te denken. Kort daarna zat het hele klasje te huilen. Het zijn dingen die je niet gauw vergeet. Hello bleek doeltreffend, of misschien waren we gewoon allemaal verdrietig.
Erna heb ik jarenlang zelden aan Lionel Richie gedacht, tot ik nu de documentaire The Greatest Night in Pop bekeek, over de opname van het lied We Are the World in 1985.
Voor de jonge mensen: dat was een lied, gezongen door iconen uit die tijd, om geld bijeen te brengen voor de hongersnood in wat Amerikanen ‘Afrika’ noemen (het ging om Ethiopië).
Ik vond het opschepperig om een docu daarover de titel The Greatest Night in Pop te geven. Het was gewoon de opname van een vrij zeikerig singletje. Maar na twee uur kijken was ik om: dit was, inderdaad, The Allergreatest Night in Pop.
Iedereen zong mee, behalve Prince en Madonna. Prince omdat hij Prince was, en Madonna, vermoed ik, omdat de single werd geproduceerd door Quincy Jones, die wilde werken met echt goeie zangers. De kleine studio stond vol types als Michael Jackson, Cyndi Lauper, Diana Ross, zelfs de, neem ik aan, contactgestoorde Bob Dylan was erbij, moeilijk kijkend vanuit een groot leren jack.
Managers, loopjongens of andersoortige tussenpersonen waren er niet bij; het was echt supersterren met andere supersterren. En dan blijkt dus dat supersterren a. normale mensen zijn, dus verlegen en onwennig in een groep met mensen die ze niet allemaal kennen en b. superonzeker! Yes.
Het concept van het lied was: samen het zijige refrein zingen, en dan zongen de allerberoemdsten van de groep om en om een regel solo bij de coupletten. Voor die solo zat menigeen hem te knijpen. De een loste dat op door ter plekke vijf flessen wijn naar binnen te klokken, de ander door doodzenuwachtig te zijn. Eigenlijk was Stevie Wonder de enige die rustig bleef.
Daartussendoor liep Lionel Richie, de bedenker van dit alles, te regelen en te managen en nerveuze sterren tot bedaren te brengen. Hij was echt goed bezig. Hij kon niet alleen zingen en pakken met uitzinnige schoudervullingen dragen, maar ook gewoon echt dingen gedaan krijgen!
En dat lied blijkt dan ook ineens goed. Vooral als je ziet hoeveel zenuwen en zweet erin zaten, en hoe die solisten na elkaar hun ene zin eruit knalden, allemaal raak.
Ik wil nu die single. Ik help er Afrika niet meer mee, vrees ik. Maar ik wil hem wel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant