Waarop ik mezelf betrap is dat ik liever naar praatprogramma’s over voetbal kijk, dan naar voetbal zelf. Een saaie wedstrijd kan een bezoeking zijn, weggegooide tijd, maar het geklets erover, achteraf, zelfs als het niks was, vind ik zalig.
‘Zalig. Limburger.’
Vooral als het bij Rondo is, mijn favoriete voetbaltalkshow.
Over Rondo straks, als ik vast kom te zitten, meer. Eerst: is het raar, en misschien zelfs erg, dat ik liever naar geouwehoer kijk, dan naar het echte werk? Je zou zeggen van wel, maar ik heb het ook met zwarte gaten.
Oké, Rondo. Wie kijkt er niet naar, waarschijnlijk iedereen. (Rare zin. Wie kijkt ernaar, waarschijnlijk niemand, is begrijpelijker. Maar waarom eigenlijk? Het betekent hetzelfde.)
Dat ik vermoed dat niemand Rondo ziet, is omdat Rondo voor zover ik weet niet wordt uitgezonden. Niet op televisie, tenminste. Ik kijk Rondo op YouTube. Of vergis ik me, en komt het ook op tv, ergens? Ik weet het niet. En misschien wordt Rondo juist heel goed bekeken, want zelf mis ik er nooit eentje. Sterker, het is het enige ‘programma’ waarnaar ik altijd kijk, wat bovendien per ongeluk gaat, ik denk er van te voren nooit aan, Rondo ‘is’ er ineens, als ik nauwelijks bewust op YouTube kijk, dat regelen de algoritmes voor me. Eerst verschijnen er wat losse stukjes, ik denk om Rondo-liefhebbers als ikzelf op te warmen, in gereedheid te brengen, en na een paar uur is er ineens de complete Rondo. Werkt heel goed, gehaaid van Rondo.
Ik zit dan een boek te lezen, dat was tenminste het plan, de schrijfdag zit erop, tijd voor nieuwe verplichtingen, maar ik MOET dan toch, een beetje tussendoor, eerst al die losse clipjes bekijken, en ten slotte zeker ook de complete Rondo zien, het is echt dwangmatig.
Omdat ik dus eigenlijk zit te lezen, kijk ik er in zekere zin stiekem naar, met mijn oortjes in, zodat mijn vriendin Jet het niet merkt/doorheeft, maar wat er dan juist gebeurt, is dat ze me roept.
‘Wat is er?’
‘Weet je wel dat je helemaal zit te hijgen? Allemaal geluidjes maak je.’ Ze doet de geluidjes na. ‘Je zit zeker weer naar Rondo te kijken.’
Kennelijk leef ik zo mee met Rondo, dat ik in gedachten lach, of het ergens niet of wel mee eens ben, en dat voor me uit murmel, wat tevoorschijn komt als zacht gehijg of gekreun. Dat spijt me.
Veel ruimte voor Rondo zelf, wat ik er dan zo leuk aan vind, heb ik niet meer. Ook dat spijt me.
‘Juist goed’, zegt mijn vriendin Jet, ‘kun je volgende keer nog een column uit Rondo braden.’ Kijk, ze begint het te begrijpen. Ook de bakterm: prima.
Laat ik alvast een belangrijk puntje aanstippen, zo doet Rondo het zelf ook: de vrijwel permanente aanwezigheid van Marco van Basten. Hij is er iedere week. En hoewel Van Basten een droogkloot van de eerste orde is, en niet extreem welbespraakt, beetje gemiddeld eigenlijk, en altijd ongeveer hetzelfde vindt (ik kan Van Basten uittekenen), en echt alleen maar over voetbal wil praten, andere interesses lijkt hij niet te hebben, hang ik aan zijn lippen. Als Rondo begint, en de talkshowtafel komt in beeld, en Van Basten zit er niet aan, omdat hij op vakantie is – altijd naar Italië, of skiën – laat ik, naar verluidt, een boer.
Hoe dit allemaal functioneert, zal ik in mijn volgende Rondo-column uitdiepen. Ook zullen andere gasten de revue passeren, zoals Ruud Gullit, op wie ik zeer gesteld ben, Youri Mulder, die altijd Van Basten probeert te pesten, maar ook Ronald Waterreus, en niet te vergeten Khalid Boulahrouz.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns