De lezers over Coöperatie Laatste Wil, pijn bij het plaatsen van een spiraal, geluk en waarom het kamerverhuurverbod niet moet worden opgeheven.
Werkgeversbaas Ingrid Thijssen kiest voor investeren in onze defensie-industrie. Geen kleurpotloden, maar kogels. Het is een perspectiefloze keuze, een keuze voor geweld in de internationale verhoudingen, een keuze ook voor bloei van de wapenindustrie. Ik zou kiezen voor het kleurenpotlood, voor creativiteit, voor het veranderen van regels, bijvoorbeeld het opruimen van een groot struikelblok voor vrede in de wereld, het vetorecht in de VN-Veiligheidsraad, zodat de vijf ‘grootmachten’ en in het verlengde daarvan hun bondgenoten niet langer hun eigen gang kunnen gaan. En verder voor invoering van de regel dat het een staat verboden is een gewapend conflict te beginnen zonder bemiddeling van de Veiligheidsraad, bestaande uit 15 gekozen gelijkwaardige leden. Ik denk dat het kleurpotlood, dat staat voor creativiteit, de wereld verder brengt dan de kogel, die staat voor dood en verderf.
Willem van Tongeren, Twello
Als je over de schrijnende ervaring leest van een terminaal zieke man die een huisarts van het door marketeers geleid huisartsenbedrijf Co-med niet te pakken kan krijgen, nadat je eerst gelezen hebt over zeventigers (van de Coöperatie Laatste Wil) die iedereen de mogelijkheid willen bieden om op een zelfgekozen moment te kunnen sterven, maar daar (zwaar) voor worden gestraft. Dan besef je pas in wat voor een commercieel hardvochtig land je leeft, qua gezondheidszorg.
Kees de Jong, Utrecht
Sinds 2015 hebben minstens 172 zelfdodingen plaatsgevonden met Middel X. Dat waren er aanvankelijk 10, geleidelijk oplopend tot 50 per jaar. Niet vermeld wordt dat ieder jaar gemiddeld bijna tweeduizend zelfdodingen plaatsvinden, op andere, vaak gruwelijke wijze. Dat zijn er dus veel en veel meer.
Waarom wordt zoveel aandacht gegeven aan de gemiddeld 20 milde zelfdodingen per jaar, en niet aan de bijna honderdmaal zo veel vaak gruwelijke andere zelfdodingen?
Gebeurt dat bewust? Of is het omdat Barbertje – Coöperatie Laatste Wil- nu eenmaal moet hangen?
Henk Rang, Almelo
20 doden per jaar door het zelfdodingsmiddel X; de overheid treedt hard op. 20 duizend doden door het verslavingsmiddel tabak; de overheid faciliteert.
Jan Pieter Zeeman, Harderwijk
Wat typisch dat ik van mijn 30 jaar lange ervaring met het plaatsen van spiralen, als degene die in onze huisartsenpraktijk deze taak op zich had genomen, mij van het hebben van pijn alleen nog maar herinner dat de vrouw, bij wie ik een spiraaltje in wilde brengen, zich vanaf de onderzoeksbank verhief en bezorgd vroeg of ík me geen pijn had gedaan. De verrijdbare kruk waarop ik zat stond namelijk op scherp waardoor ik, hopla!, met beide benen in de lucht op mijn achterhoofd terecht was gekomen...
Peter van Rijn, Rheden
Het opiniestuk van Alina Chakh en Eva de Goeij, waarin zij pleiten voor betere pijnbestrijding bij het plaatsen van een spiraal, zorgt voor veel reacties. Logisch, want elke vrouw ervaart die ingreep anders. Wat mij vooral verbaast, zijn de reacties van mannelijke artsen die de ingreep niet als pijnlijk of ingrijpend ‘ervaren’.
Deze artsen realiseren zich niet dat de meeste vrouwen wel wat gewend zijn en niet zelden een week per maand met intense pijn leven. Dat accepteren we omdat we, door diezelfde artsen, verteld worden ons niet aan te stellen. Omdat er tegen ons geschreeuwd wordt dat we stil moeten blijven liggen, omdat anders onze baarmoederwand wel eens geperforeerd zou kunnen worden. En misschien ook wel omdat we het gênant vinden om in tranen uit te barsten, terwijl we met onze benen wijd op de behandeltafel liggen.
Waarom is het zo moeilijk om te geloven dat deze pijn voor veel vrouwen absoluut niet draaglijk is? En dat de ervaring van onverdoofd een lichaamsvreemd voorwerp via de vagina in een orgaan duwen voor sommige vrouwen simpelweg traumatiserend is?
Betere pijnbestrijding voor vrouwen? Absoluut. Maar kan er dan ook wat geld richting bijscholingscursussen voor al die mannelijke ‘ervaringsdeskundigen’?
Sandra Bronsvoort, Berlijn (Duitsland)
Volgens columnist Ibtihal Jadib was vroeger alles slechter.Ze baseert zich op cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek, waaruit blijkt dat er nu minder armoede is en meer welvaart. Voor de welvaart mag dat misschien gelden, maar niet voor het welzijn. Er was vroeger minder chagrijn in de samenleving, meer vrijheid (minder regeldruk), en we waren optimistischer over de toekomst. Je kan uit die CBS-cijfers ook concluderen dat geluk kennelijk niet te koop is.
André Doorlag, Groningen
De ingezonden brieven van Sofie Cerutti en Maaike van Gilst over de woningnood vragen om een reactie. Cerutti verhuurt een kamer ‘in haar ruime sociale huurwoning’, Van Gilst zou dat ook graag willen, maar haar huurcontract staat dit niet toe. Ze pleit voor het opheffen van het verbod, zodat zij ook een steentje aan de oplossing van de woningnood kan bijdragen. Dat laatste streven valt te prijzen, maar het schrappen van het kamerverhuurverbod is niet de oplossing.
De meeste mensen op de ellenlange wachtlijsten zijn op zoek naar zelfstandige woonruimte. Dat is iets anders dan inwonen, maar als je geen keuze hebt neem je daar maar genoegen mee. Misbruik en uitbuiting liggen hier op de loer. En dat niet alleen. Sociale verhuurders zitten over het algemeen te springen om met name de grotere sociale huurwoningen. Die worden vaak bezet door huurders die allang niet meer zoveel ruimte nodig hebben en dus niet ‘passend wonen’. Veelal scheef in verhouding tot hun inkomen bovendien. Dat zou nog niet zo erg zijn als er geen woningnood was, maar die is er dus wel.
Wilt u daar iets aan doen? Neem dan contact op met de corporatie waar u van huurt. Niet met de vraag om het kamerverhuurverbod op te heffen (kansloos), maar om u naar een wel passende (kleinere) woning te bemiddelen. Wellicht is uw verhuurder nog wel bereid om u de verhuiskosten te vergoeden. En de mensen die naar uw woning ‘doorstromen’ laten een woning achter die ook weer passend kan worden verhuurd. Iedereen blij.
Als huurders onbeperkt kamers zouden kunnen verhuren, komt er van ‘doorstroming’ helemaal niets meer terecht.
Dick Damsma, Kwadijk
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant