Dat de treinen komende zaterdag 3 minuten stilstaan om aandacht te vragen voor een toenemend aantal geweldsincidenten in het openbaar vervoer, daar merk je in De Piano niets van. In plaats van onveiligheid of agressie hangt in de stations waar dit nieuwe RTL-programma wordt opgenomen altijd een Alles is Liefde-sfeer.
Iemand gaat achter zo’n publieke piano zitten en produceert nu eens niet een vlooienmars die je irritatie door een vertraging nog extra aanzet, maar de zalvende klanken van Vivaldi. Mensen kijken om, blijven staan, stoppen met kauwen op hun pistolet gezond. Realiseren zich dat ze hun moeder te lang niet gebeld hebben. Vergeten die hele trein, want hoe belangrijk is op tijd komen nu eigenlijk. Als bij toverslag verschijnt dan Chantal Janzen: ‘Dat komt wel even binnen, hè?’
De Piano combineert alles wat programma’s doorgaans tot een succes maakt: een talentenjacht (amateurmuzikanten auditeren voor een optreden in het Concertgebouw), verborgen camera’s, een geheime jury (bassist Dominic Seldis, pianist Daria van den Bercken, zanger Roel van Velzen). Vooral draait De Piano om het prototype Goede Mensen zoals de commerciële tv ze heeft uitgevonden. Doodnormale types bij wie je maar op een knopje hoeft te drukken of er komt een hartverscheurende persoonlijke geschiedenis uit, die wonderlijk genoeg toch altijd goed blijkt afgelopen.
Aan Janzen de taak deze opzichtig gerepeteerde verhalen te doen vloeien. Doorgaans zijn een of twee vragen genoeg. Bij de eerste kandidaat van woensdagavond werd thuis door iedereen muziek gemaakt. ‘Hadden jullie dan allemaal muziekles?’ Nee, daar was geen geld voor. ‘Vond je dat lastig?’ Ja, dat vond Jessie (22) wel lastig. ‘Ook voor eten hadden we vaak geen geld.’ Pianospelen hielp hem door die moeilijke jeugd heen. ‘Hoe mooi’, concludeert Seldis, ‘dat je altijd naar een publieke piano kunt gaan om je gevoelens van je af te spelen.’ Door naar de volgende kandidaat.
Eigenlijk gaat elke auditie zo. Waarom begon jij twee jaar geleden met pianospelen, vraagt Janzen aan Tamila (15). ‘Ik zocht iets om mijn emoties mee te uiten’, antwoordt zij. ‘Maar je was niet ongelukkig in die periode’, geeft Janzen voor, ‘of toch wel?’ Ook de 15-jarige Ethan heeft al een trauma achter de kiezen: een overleden pianodocent. ‘Dat vind ik heftig om te horen’, zegt Janzen. ‘Vond je dat moeilijk?’ Ethan: ‘Ik had het niet verwacht.’
Tijdens het kijken dacht ik aan een interview van een dag eerder.
‘Sywert, hoe gaat het met je?’
‘Tja, je probeert elke dag op te staan en er wat moois van te maken.’
‘Je hebt twee kleine kinderen, hoe gaat dat?’
‘Die groeien gewoon op, maar het is pittig daar niet aan bij te dragen.’
Het was niet eens zo vreemd geweest als dinsdagavond in de studio van Op1 een piano had gestaan, waarop Van Lienden aan het eind van de uitzending nog even zijn gevoel van zich af had kunnen spelen.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant