In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
‘Gefeliciteerd!’ Acteur Joshua Leonard kreeg vorige week een enthousiast berichtje van een vriend. Er zat een screenshot bij van een artikel uit vaktijdschrift Variety: ‘Jason Blum blaast The Blair Witch Project nieuw leven in met Lionsgate’. Met een still uit het origineel, een foto van een piepjonge Leonard, in zijn allereerste rol.
Maar Leonard zelf wist van niets. Dit was de eerste keer dat hij hoorde van plannen voor een nieuwe Blair Witch-film, schreef hij op Instagram.
Voor wie zich de hype uit 1999 herinnert, is dit vermoedelijk net zo verrassend als voor die vriend. Even terug in de tijd: digitale camera’s waren toen voor het eerst zo betaalbaar dat je voor het maken van een film niet meer nodig had dan een goed plan. En dat is precies wat twee filmstudenten hadden: Daniel Myrick en Eduardo Sánchez bedachten een horrorfilm over een paar filmstudenten die vermist raken in een bos als ze bezig zijn met een documentaire over de legende rondom de ‘Blair Witch’.
De film bestaat vrijwel geheel uit hun ‘gevonden’ filmmateriaal: steeds paniekeriger gefilmde beelden die grotendeels geschoten zijn door de improviserende, beginnende acteurs die acht dagen in de bossen van Maryland kampeerden, terwijl de regisseurs hen ’s nachts wakker hielden door enge geluiden te maken.
Vernieuwend, doodeng, maar er was nog iets wat van dit uit de hand gelopen vriendenproject een instantklassieker maakte: de inventieve onlinemarketingcampagne die niet op een marketingcampagne leek. Er werden nepinterviews en -politieberichten verspreid, en zo vervaagde ook virtueel de grens tussen echt en niet echt op een prikkelende manier. Het was de eerste keer dat internet zo slim werd ingezet voor filmpromotie.
Resultaat: het lowbudgetproject werd een van de winstgevendste films aller tijden en het ‘found footage’-principe inspireerde talloze andere (horror)regisseurs.
Dus denk je: ah, de Hollywoodversie van het van-krantenjongen-tot-miljonairverhaal. Een droom. Geld in overvloed, roemrijke carrières en eeuwigdurend respect voor de makers. Maar de werkelijkheid is anders.
Production designer Ben Rock vertelde The Hollywood Reporter dat niemand van het oorspronkelijke team ooit voor een van de vier vervolgen is benaderd. Joshua Leonard kwam op Instagram met nog zuurdere feitjes. Rijk? Zijn tegenspeler moest alweer bijklussen als verhuizer terwijl zijn gezicht nog op de covers stond. De acteurs moesten naar de rechtbank om het recht op hun eigen naam terug te krijgen – omdat ze die ook hadden gebruikt voor hun personages, had de studio er copyright op.
Zo vergaat het jonge honden met een briljant idee en weinig ervaring met contracten dus echt in de filmwereld. Al heeft hun concept langdurige waarde, voor de mensen erachter geldt dat niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant