Waalse Pijl-tijd. De meest voorspelbare wielerwedstrijd van het jaar cirkelt al sinds de vroege pruikentijd elk jaar op een woensdag in april ruim 200 kilometer rond de Muur van Hoei, een krankzinnig steil hellinkje, en wordt de hele middag live uitgezonden. Het verloop is altijd precies hetzelfde: na allerhande schermutselingen eindigt de wedstrijd in een massale sprint richting de top van die Muur. Vaak wint jaren achtereen dezelfde renner. Daarmee is de Waalse Pijl een jaarlijks terugkerende geruststelling. Je kijkt ernaar omdat je erbij wilt zijn als er iets verandert, maar er verandert nooit iets.
Behalve gisteren: tegen de tijd dat de tv-uitzending begon, was de helft van de deelnemers al afgestapt. Het stormde. Het regende. Het hagelde. Het was guur als in november. Kanshebber Mattias Skjelmose werd hevig rillend van zijn fiets getrokken. Her en der zwalkten fietsers door het beeld, achterblijvers waaiden in de beek, hun gezichten grauw en bezaaid met plooien die er ’s ochtends nog niet waren. Op een zeker moment waren er alleen nog Denen en Noren in koers. ‘Op deze manier’, filosofeerde commentator José de Cauwer, ‘komen ze allemaal als laatste boven.’
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vergeleken bij de situatie in de Emiraten was het in Hoei trouwens prima toeven. In Abu Dhabi en omstreken regent het al dagen onzalig hard. Harder dan de grond aankan, om met Paskal Jakobsen te spreken, want het hemelwater kan nergens heen en spoelt door de chique straten en over het supersonische vliegveld. En kijk, daar drijft een Rolls Royce voorbij.
Het wonderlijke van dit noodweer is dat het mogelijk door mensenhanden is ontstaan. Nu eens niet door klimaatverandering (niet alleen, in elk geval), maar door cloud seeding: vliegtuigen die chemicaliën in de atmosfeer verspreiden om neerslag te bevorderen. Dit soort moderne regendansen schijnen in Abu Dhabi al twintig jaar staande praktijk te wezen, om langdurige droogte tegen te gaan. En nu dit. De artikelen die ik erover las, waren gemarineerd in geamuseerde verbazing van het ‘rare jongens, die Emirati’-soort. Even kijkt de wereld glimlachend opzij naar een man die tegen de wind in piest en ontstemd naar de druppels op zijn schoenen staart.
De eerste keer dat tot me doordrong dat het weer geen gegeven is maar een omstandigheid die je kunt manipuleren, zoals alle omstandigheden, was in 2003, toen St.-Petersburg driehonderd jaar bestond en de Russen een feest vol zang en dans en wereldleiders niet door gemiezer wilden laten domineren. En dus kieperden vliegtuigen over elke dreigende wolk in de wijde omtrek een zak cement van dertig kilo. Zo werden de wolken als het ware gedwongen de regen te lozen vóór ze het feestgedruis konden bereiken.
Het ligt vast aan mij, maar ik begrijp die dystopisch aandoende pogingen het weer te controleren wel. Weinig in de wereld is voorspelbaar. Elke dag staat de krant vol escalaties die ik kennelijk niet wilde zien aankomen, deportatieplannen van asielzoekers die doodleuk worden doorgezet, ondanks details als mensenrechten, operette-achtige formatiemarathons met antidemocratische Trojaanse paarden. Al het ellendige lijkt elk moment te kunnen gebeuren. Was de wereld het weer, dan zou de verwachting elke dag luiden: guur en extreem wisselvallig. Dan in hemelsnaam maar het weer voorspelbaarder krijgen, moeten ze toen in de Emiraten hebben gedacht.
Overigens brak in Hoei gisteren laat in de middag alsnog de zon door en sprintte er uiteindelijk toch gewoon een groep renners de Muur omhoog. Sommige dingen blijven gelukkig onverwoestbaar voorspelbaar.
Source: Volkskrant