In de kabinetsformatie wordt gesproken over herinvoering van de snelheidslimiet van 130 km/u. Dit blijft volgens een moeder die haar kind verloor in het verkeer niet zonder consequenties. Verder in de brievenrubriek aandacht voor een eenzame dakloze op een stoel en de weelde van varen op de Vecht.
Na maanden geruzie zijn de formerende partijen het kennelijk over één punt eens: de maximumsnelheid kan weer omhoog naar 130 kilometer per uur. Hulde, mensen. Voor stikstof schijnt het niet uit te maken. Maar hoe zit het met die 4 procent extra verkeersdoden die dit tot gevolg zal hebben?
Als moeder van een doodgereden zoon weet ik dat lotgenoten zich vaak tot Geert Wilders wenden in hun woede en verdriet over de lage straffen voor de daders. En dat Wilders één van de weinige politici is die zonder aarzelen toezegt zich voor hun zaak te zullen inzetten. Hoe gaat Wilders aan hen uitleggen dat ook hij verkeersdoden op de koop toe neemt en dit ziet als niets meer dan de prijs die nu eenmaal moet worden betaald om dat gaspedaal weer eens lekker in te trappen?
Esther van der Klis, moeder van Niels Ruijter, doodgereden in 2021, Uithoorn
Als je je bedenkt dat Ingrid Thijssen voorzitter is van een werkgeversorganisatie dan zijn haar ‘kritische’ kanttekeningen over het ondernemersklimaat geen verrassing. Dat is haar rol.
Om luchtig en met een glimlach een oorlogseconomie aan te prijzen heeft wel een andere lading. Dat heeft een brede maatschappelijke impact. Een vreedzame en internationaal open samenleving komt bij deze uitspraken op een tweede plan. Jammer, want daar zijn zeker ook werkgevers mee gebaat.
Michel van Wijk, Amsterdam
In zijn fraaie schets van de dakloze die steevast pontificaal op z’n plastic stoel zit, vraagt Sander Donkers zich af of hij daar iets mee wil zeggen. Misschien is het wel ’s mans antwoord op de vraag wat uiteindelijk erger is: dat ze je niet zien staan of dat ze je niet zien zitten?
Boudewijn Otten, Groningen
Briefschrijver Anton van Hooff wijst erop dat de wet ooit liberaler was als het gaat om hulp bij zelfdoding. De wetgever kijkt inmiddels met een niet-consequente blik naar de integriteit van het lichaam. Verplichte vaccinatie wordt terecht gezien als een aantasting van het zelf mogen besluiten over die integriteit van het lichaam. Maar als het gaat om hulp bij zelfdoding vindt de wetgever dat hij zich daar heel stevig mee moet bemoeien. Dat is van een merkwaardige gespletenheid.
Pim Hol, Utrecht
Als ik de twee vrouwen en twee mannen zie die nu al een paar maanden zo onbeholpen aan een kabinet aan het timmeren zijn, valt me steeds vaker op hoe slechtgehumeurd zij zich in het openbaar presenteren. Of het nu op X is of bij een NOS-microfoon, het is niet goed of het deugt niet, waar het ook over gaat. Een zure en rancuneuze uitstraling.
Wat heb je dan eigenlijk te zoeken in de grotemensenwereld van de politiek? Een landsbestuur vraagt verstandige optimisten, verbinders met een metavisie op nationaal beleid, professionals die weten dat zij hun eigenbelang soms even moeten parkeren en goed weten wanneer ze hun mond moeten houden.
Ik zie helaas incompetente kibbelaars, kinderlijke eisers die via sociale media op hoge toon hun vaak desastreuze en onhaalbare deelinteresses promoten, en daarmee automatisch laten zien geen statuur te hebben voor welke landelijke verantwoordelijkheid dan ook.
Laat deze vier amateurs toch stoppen, met hun chagrijnige en ondermijnende gestook. Laat ze plaatsmaken voor opgewekte politici die kunnen samenwerken en verstand van zaken hebben. Dat is echt veel beter voor het nationale humeur, dat toch al niet overhoudt. En daar hebben we niet eens nieuwe verkiezingen voor nodig.
Trees Roose, Haren
Columniste Ibtihal Jadib heeft gelijk: het is goed nieuws dat nu veel minder mensen onder de armoedegrens leven dan begin jaren tachtig. Maar er is meer aan de hand. Zag je toen mensen met een luxe picknickmand en champagnekoeler in hun eigen sloep op de Vecht varen? Riante tweede woningen in natuurgebieden waren er bijna niet. En veel minder terrassen waar mensen lekker zitten te genieten. Aan de andere kant: er waren toen nauwelijks daklozen, voedselbanken en kinderen die zonder ontbijt naar school gingen.
De kloof tussen overvloedige welstand en karige armoede is veel zichtbaarder geworden, waardoor de norm is verschoven. Mensen vergelijken zich nu niet met de jaren tachtig, maar met de huidige bevoorrechte groep mensen met een luxueuze levensstijl die ook nog eens meer gezonde levensjaren hebben. De belangrijkste conclusie blijft overeind: in een meer egalitaire samenleving wordt het geluk voor iedereen groter.
Annelies de Vries, Wageningen
Met belangstelling las ik het opiniestuk over goede pijnstilling voor het plaatsen van de spiraal. Goed dat er aandacht is voor de drempels die vrouwen kunnen hebben, zoals angst voor de pijn. De mogelijkheid van sedatie is er ook, bijvoorbeeld in gevallen waar sprake is van nare seksuele ervaringen of eerdere traumatische ervaring met de plaatsing.
Het artikel wekt echter de indruk dat helse ervaringen bij het plaatsen van een spiraal aan de orde van de dag zijn. Dit kan zelfs averechts werken: het zogeheten nocebo-effect.
De ervaringen die de auteurs terug hoorden, zijn zeer treurig, maar gelukkig uitzonderlijk. Ik heb als huisarts al vele spiralen geplaatst, het merendeel bij vrouwen die (nog) geen kind hebben gebaard. Het grootste deel vindt het juist meevallen.
De reacties zoals in het artikel herken ik van geen enkele patiënt. Natuurlijk is het belangrijk vooraf eventuele angsten en zorgen te bespreken, pijnstilling te geven (waarbij naproxen wel degelijk een goed middel is) en ook tijdens de ingreep oog te blijven hebben voor de vrouw. Dat lijkt me al met al zinvoller dan bij voorbaat aan alle vrouwen sedatie aanbieden.
Milou Burgers-Bartman, huisarts, ‘s Hertogenbosch
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant