Over de gevolgen van de digitale revolutie voor wc-gebruik kun je onderhand een boek volschrijven, maar een van de belangrijkste is dat wc’s minder snel vrijkomen dan vroeger. In analoge tijden had je pubers die langer op de wc doorbrachten dan strikt noodzakelijk was; in het digitale prachttijdperk blijven vrijwel alle pubers bovengemiddeld lang op de wc hangen.
Op veel middelbare scholen heb je inmiddels wc-blokken waar in de pauze nooit een toilet vrijkomt. Smartphoneverboden die op scholen zijn ingevoerd, hebben die ontwikkeling versterkt: de enige plekken waar scholieren nog rustig hun telefoons uit hun tassen kunnen halen zonder te worden berispt, zijn de kleine kamertjes.
Toch zou je mensen boven de 18 tekortdoen door te beweren dat zij de kunst van het lang op de wc op hun telefoon zitten niet beheersen. Het was me de laatste jaren al vaak gebeurd dat ik in openbare toiletten lang naar gesloten deuren stond te kijken.
Tot vorige week was het me nog nooit gebeurd dat er in een openbaar herentoilet zelfs geen urinoir vrijkwam, ook al hingen er drie. Voor die drie urinoirs stonden namelijk drie mannen van boven de 18 verzonken in drie telefoons. Omdat ik alleen hun achterkant zag, kan ik geen uitspraken doen over hoe ze er aan de voorkant bijstonden. Wat ik wel zeker weet, is dat ze niet de hele tijd aan het plassen waren, anders hadden ze plasrecords van brontosaurussen uit het Mesozoïcum verbroken.
Toen die mannen daar maar bleven staan alsóf ze aan het plassen waren, vroeg ik me af of ik daar niet iets van moest zeggen. Precies op dat moment riep een man die achter mij stond te wachten: ‘Hé, zijn jullie onderhand uitgeplast?’ Twee van de drie mannen keken verschrikt op en waren in twintig seconden verdwenen. De derde bleef onverstoorbaar naar zijn schermpje staren. Hij stond er nog toen de andere man en ik het toilet alweer verlieten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns