Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Een drama in het Belgische Diest bracht The Scabs, afkomstig uit dezelfde plaats, tot Jodie, een ‘murder ballad’.
People saw a Chevrolet
Taking little Jodie away
Jodie, The Scabs (1993)
Nederlandse lezers keken raar op toen het blad Humo in 2017 de uitslag bekendmaakte van de verkiezing van de beste Belgische popgroep uit de geschiedenis. Achter dEUS, Hooverphonic, De Kreuners en Clouseau stond een voormalige punkband die in Nederland nooit vaste voet onder de grond had gekregen, The Scabs uit het Vlaams-Brabantse Diest.
Onder meer Triggerfinger, T.C. Matic en Gorki hadden in de poll het nakijken. Vijftig jaar Humo-polls waren bij elkaar opgeteld. The Scabs draaien al sinds 1979 mee. In de populaire Belpop 100 van het Belgische Radio 1 is hun nummer Hard Times uit 1990 al jarenlang een degelijke middenmoter.
Over de auteurs
Paul Onkenhout is verslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft over media, muziek en voetbal. John Schoorl is verslaggever van de Volkskrant.
Twintig jaar later tekende een fan van het eerste uur, journalist Jo Smeets, in The Scabs –Dirty Years of Rock ’n Roll nauwgezet de sappige en bewogen (bergen drugs, talloze uitspattingen) geschiedenis op van wat hij ‘Belgiës meest tot de verbeelding sprekende band ooit’ noemt. Maar Nederland?
Ze probeerden het, de mannen, aangespoord door Guy Swinnen, de frontman met de eeuwig lange haren, maar elke poging om het territorium uit te breiden smoorde in de kiem. Steun kregen The Scabs wel in de media, van onder meer het Limburgs Dagblad dat in 1992 gedreven verslag deed van een bezoek aan Hilversum, met een optreden bij Vara-dj Jan Douwe Kroeske in diens 2 Meter Sessies.
‘Bovenmeesters van de momenteel zo florerende Vlaamse rockschool’, noemde de krant de band in een laaiend enthousiaste reportage. Het haalde weinig uit. Ook na drie gouden platen en optredens op het grote dubbelfestival Torhout/Werchter (in 1983, met de historische openingszin ‘Wor zitte hie de mannen van Diest?’ en in 1992) bleven de grenzen voor de band gesloten.
Van navolgers van punkband The Clash ontwikkelde de band zich tot een energiek kwartet dat zich oplaadde aan Lou Reed, Bob Dylan en Neil Young en met zanger Guy Swinnen en gitarist Willy Willy (Willy Lambregt) als fundament heel België plat speelde. In 1996 explodeerde de band en stopte het avontuur, met voor Swinnen een zware depressie als gevolg.
Voortgedreven door Swinnen, Willy Willy en drummer Franky Saenen maakte The Scabs in 2007 een doorstart. De basis bleef Diest, de wortels bleven altijd intact. In hun Unplugged Power Off-tour in 2017 droeg de band een murder ballad uit 1993, Jodie, steevast op aan een stadsgenote. Annick Van Uytsel was 18 toen ze in 2007 werd ontvoerd en vermoord door een leraar, Ronald Janssen. Swinnen kende haar, het meisje woonde in Diest bij hem om de hoek.
In Jodie overkomt de hoofdpersoon, ook een tiener, precies hetzelfde. Ter nagedachtenis aan Annick Van Uytsel speelde de band Jodie ook tijdens een extra concert van hun theatertour. De opbrengsten gingen naar een landschapsmonument voor het meisje in het centrum van Diest, The Ever Blossoming Garden.
De ouders van Annick Van Uytsel zaten in de zaal, diep ontroerd. ‘De gelijkenissen zijn zo treffend’, zei Eddy Van Uytsel in Het Nieuwsblad. ‘Het bracht de dramatische momenten van tien jaar geleden terug, maar we voelden ons sterk gesteund door de groep en de aanwezigen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant