De lezersbrieven, over de protestactie van de NS tegen geweld, de vraag wie de Palestijnen vertegenwoordigt, de granatenfabriek van Rheinmetall, de roep om bijlessen, de kosten van de verbouwing van het Binnenhof, de doornenkroon van Jezus en over hulp bij zelfdoding.
Het is hartstikke goed dat de NS zaterdag het werk een paar minuten neerlegt om zo een signaal af te geven dat het meer dan genoeg is geweest met het geweld tegen treinpersoneel. Een van de manieren om de treinen een veiligere werkplek te maken, voor iedereen, is juist de zichtbaarheid van het personeel. Negen van de tien keer dat ik met de trein reis, word ik niet gecontroleerd.
Dat geldt niet alleen op het traject Haarlem-Amsterdam, maar ook voor langere reizen. Als het idee ontstaat dat er toch niet gecontroleerd wordt, is de kans op zwartrijden groter en daarmee ook de kans op escalatie. Mijn oproep aan het NS-personeel is dus om je meer te laten zien in plaats van minder, en aan mijzelf en mijn medereizigers de opdracht om in te grijpen als een situatie dreigt te ontsporen.
Matthijs Wind, Haarlem
In alle commentaren op het conflict in het Midden-Oosten blijft onderbelicht met wie Israël zou moeten onderhandelen. Ook in het artikel van Tineke Bennema wordt voorbijgegaan aan dit probleem. Volgens haar zou de steun van het Westen aan Israël debet zijn aan het voortduren van het conflict.
De prangende vraag is volgens mij echter: welke partij/wie vormt het bevoegd gezag in de Palestijnse gebieden? Wie wordt voldoende gesteund en erkend om namens de bevolking te onderhandelen met Israël?
‘Veilige grenzen’ geldt voor beide zijden van de grens. Het heeft voor Israël geen zin om tot overeenstemming te komen, als het risico op een herhaling van 7 oktober groot blijft. Het zou daarom pas de-escalerend werken als de internationale druk zich niet alleen op Israël richt, zoals nu gemakshalve en eigenlijk half gebeurt, maar ook op de Palestijnen. Louter wapenleveranties aan Israël stoppen om het land naar de onderhandelingstafel te dwingen, zal niet gaan werken.
Tamar Disselkoen-van Raalte, Den Haag
Het zijn hoogtijdagen voor de oorlogsindustrie met de oorlog in Oekraïne en het (escalerende?) conflict in het Midden-Oosten. In de krant staan foto’s van een munitiefabriek in Duitsland. Keurig netjes staan de daar geproduceerde granaten gesorteerd in een soort stalen kratten, als een soort magnumflessen prosecco. Het levert vijfhonderd nieuwe arbeidsplaatsen op. De granaten zijn echter niet bedoeld om te drinken, maar om te doden. De een zijn brood is de ander zijn dood.
Ruud Joppen, Nijmegen
De column van Kim Fairley lijkt me helemaal waar. Als voormalig basisschoolleraar en gediplomeerd remedial teacher werd ik er tegelijkertijd ook verdrietig van.
Hoe makkelijk zijn de remedial teachers wegbezuinigd, en hoe weinig opgeleide onderwijsassistenten lopen er nog rond op scholen? Deze mensen zijn hun gewicht in goud waard als ze op de juiste manier worden ingezet.
Als remedial teacher heb ik veel kinderen met reken-, taal- en leesproblemen intensief begeleid. Maar de beschikbare uren waren beperkt. Dus mijn oproep is: geef deze deskundige ondersteuners weer een prominente plek op de scholen, met een heldere taakomschrijving. Het zal veel extra en dure bijlessen overbodig maken en zowel kinderen als leerkrachten zullen er de vruchten van plukken.
Ellen de Boer, Amsterdam
Ik kreeg hoongelach toen ik voorspelde dat de renovatie van het Binnenhof-complex duurder zou worden dan de bouwkosten van het hoogste gebouw ter wereld, de Burj Khalifa (1,3 miljard euro). En nu komt mijn voorspelling uit. Minister De Jonge heeft bekendgemaakt dat de renovatie 2 miljard gaat kosten, in plaats van de oorspronkelijke 475 miljoen euro.
Wat is er aan de hand? We horen elke keer over tegenvallers. Maar is hier niet gewoon ook sprake van creatief budgetteren om projecten goedgekeurd te krijgen? Lijkt me een onderwerp voor de Rekenkamer.
Erik Hoffmann, Utrecht
Mooi dat een van de meest bezochte kathedralen ter wereld na vijf jaar weer bijna hersteld is. O ja, ook de doornenkroon van Jezus kon worden gered.
Daarbij is wel iets op te merken. Het gaat om een stukje, niet de hele zogenaamde doornenkroon. Men mag natuurlijk geloven dat er iets van Jezus’ martelgang de tand des tijds heeft doorstaan, historisch gezien zit dat er niet in.
Bovendien bleek het stukje, samen met relieken van de twee stadspatronen van Parijs, niet in staat de brand van de Notre Dame te voorkomen. Sterker nog, ze zaten in de kleine spits boven op het dak, die door naar beneden te storten de brand verder verspreidde. Jezus’ echte doornenkroon had dit vast niet laten gebeuren.
Pim Ligtvoet, Amsterdam
De grijze koppen van de Coöperatie Laatste Wil die in Arnhem terechtstaan, verklaren uit medemenselijkheid gehandeld te hebben. Ze hebben niet eens actief hulp bij zelfdoding gegeven, maar alleen de uitweg uit het leven gewezen. Maar waarom is die hulp trouwens verboden? Het is een anomalie dat hulp bij een niet-strafbare handeling wel strafbaar is. Zelfdoding of een poging daartoe staat immers iedereen vrij sinds het Europese continent zijn wetten afstelde op de Code Napoleon (1804).
In 1886 stelde artikel 294.3 van het Nederlandse Wetboek van Strafrecht hulp bij zelfdoding opeens wél strafbaar. Daarmee werd een einde gemaakt aan de liberale opstelling, waarvan ook de zaak-Dettemeijer getuigde. Samen met zijn verloofde had deze militair geneeskundige een suïcidepact gesloten, voor als ze niet samen naar toenmalig Nederlands-Indië mochten gaan. Na de afwijzing van hun aanvraag namen beiden in 1858 ‘wit poeder’. Zij stierf, maar hij overleefde en werd wegens moord ter dood veroordeeld. Het Hoog Militair Gerechtshof sprak hem op 22 maart 1859 echter vrij, want, zo verklaarden de rechters, als zelfmoord niet strafbaar was, kon hulp daarbij dat ook niet zijn.
Natuurlijk moet aanzetten tot en hulp bij zelfdoding uit misdadig eigenbelang – erfenis! – strafbaar blijven, maar het vrijgeven van assistentie uit medemenselijkheid kan gruwelijke manieren van levensbeëindiging voorkomen. Misschien werkt het zelfs preventief omdat het voornemen tot eigendoding met de omgeving ‘gedeeld’ wordt. Maar bovenal: het erkent weer het mensenrecht over het eigen leven te beschikken.
Anton van Hooff, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant