Met nog twee meter te gaan leek wielrenster Lorena Wiebes zondagmiddag zeker van de zege in de Amstel Gold Race. Daar ging ze zelf ook van uit. Twee meter verderop zag de wereld er opeens anders uit en had Marianne Vos gewonnen. Commentator Roxane Knetemann vatte het drama knap samen: ‘Ik denk dat Wiebes dacht ik ben er, maar ze was er nog niet.’
Het gebeurt vaker in het wielrennen: je denkt te hebben gewonnen maar een seconde later kom je erachter dat je een concurrent over het hoofd hebt gezien die zich ook richting streep begeeft - en tevens een stuk sneller dan verwacht. Het effect is pure slapstick: je rijdt al met de armen in de lucht en ziet opeens iemand naast je die je gejuich tot iets potsierlijks degradeert. De tijd ontbreekt om je blunder nog recht te breien, je staat voor de hele wereld te kijk als een onnozelaar; als je pech hebt staat je afgang even later een jaar of drie in de leader van Studio Sport.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
(Ook grappig is de renner die denkt als winnaar over de streep te komen terwijl er nog een rondje moet worden afgelegd. Bij dat tafereel zie je na de dolle vreugde even het onbegrip en daarna de ontreddering in zijn volle omvang. De verslagene trekt zich nog in gang, maar elke kans op succes is verkeken. Het omgekeerde komt ook voor. Bijna vergeten is het voorval met de wielrenster Tineke Fopma. Die dacht dat ze nog een rondje moest, maar ze was er al. Zo werd ze in 1975 ook tot haar eigen grote verrassing wereldkampioene op de weg.)
Na het echec fietste Lorena Wiebes nog een tijdje doelloos in het rond. Liefst was ze dat blijven doen tot de nacht was gevallen en ze anoniem had kunnen vertrekken, maar dat kon niet want Han Kock van de tv stond klaar voor het interview. Er is maar één ding erger dan op stompzinnige wijze verliezen en dat is je stompzinnige verlies moeten uitleggen aan Han Kock.
Het was opvallend op hoeveel empathie de blunder van Wiebes kon rekenen. Haar ploeggenoot Demi Vollering, die zich voor haar uit de naad had gereden, sloeg begripvol een arm om haar heen in plaats van Wiebes bitter te verwijten dat ze de boel hopeloos had verknald.
‘Arme Lorena Wiebes’, zei Dione de Graaff. ‘Heel fijn, even een arm om je heen’, zei analist Annemiek van Vleuten.
‘Heel goed dat je hier komt staan’, zei Kock, die ook wel voelde dat Wiebes nog liever een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving had ondergaan. Ze zei dat ze zichzelf wel voor de kop kon slaan, maar dat was onvoldoende, vond Han. ‘Ik ken dat gevoel zelf niet’, zei hij, ‘maar het moet een verschrikkelijk gevoel zijn’. Dat beaamde Wiebes, maar ze weigerde te breken. ‘Goed leerpuntje’, zei ze. ‘De grote les is…?’ vroeg Kock. ‘Doorsprinten tot de streep’, zei Wiebes gehoorzaam. ‘Respect voor Lorena’, zei Dione even verderop. ‘Goed gedaan’, zei Annemiek.
Zelfs de winnares had een dubbel gevoel bij haar zege. ‘Vanwege wat Lorena is overkomen’, zei Marianne Vos – alsof ze daar niet zelf de hand in had gehad.
Toen kwam de mannenkoers.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant