De huidige wooncrisis is medeverantwoordelijk voor de populistische wind in Den Haag. Van de overheid mag worden verwacht dat ze haar bevolking een fatsoenlijk dak boven het hoofd biedt.
Starters op de woningmarkt mochten even hopen dat de huizenprijzen dan eindelijk naar beneden zouden gaan, waardoor woningen eindelijk wat betaalbaarder zouden worden, maar de laatste cijfers slaan elke hoop de bodem in. Ten opzichte van een jaar geleden ligt de gemiddelde huizenprijs bijna 10 procent hoger en het einde van de stijging is niet in zicht. Nu de rente aan het dalen is, gaan de huizenprijzen hoogstwaarschijnlijk nieuwe records breken. De schaarste is zo groot dat om bijna elke woning die op de markt komt, hard wordt gevochten.
In de interviews met 100-jarigen die deze krant wekelijks publiceert, worden regelmatig herinneringen opgehaald aan de vorige grote woningcrisis, die van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Nederlanders die toen een woning hadden die te groot voor hen was, moesten verplicht jonge gezinnen in huis nemen. Een dergelijke maatregel zou tegenwoordig op te veel verzet stuiten, maar het is wel goed om na te denken hoe de bestaande woningvoorraad snel beter kan worden benut.
Deels gebeurt dat vanzelf doordat kinderen langer thuis blijven wonen, in sommige gevallen zelfs met hun jonge gezin, maar dat is uiteindelijk ongewenst. Elke volwassen Nederlander heeft recht op een zelfstandig bestaan.
Veel ouderen wonen nog in de huizen waar ze ooit een gezin hebben grootgebracht, maar die inmiddels veel te groot zijn. Omdat de bejaardentehuizen zijn verdwenen, hebben ze vaak geen alternatief. Ouderen die zelf een soort van bejaardenhuis willen creëren door met andere ouderen een woningcomplex te bouwen, stuiten te vaak op allerlei bureaucratische hindernissen.
Jongeren willen – bij gebrek aan een alternatief – ook best samenwonen, maar ook dat is lang niet altijd makkelijk. Banken staan niet te springen om groepen te financieren. Nu minister Hugo de Jonge er niet in slaagt voldoende huizen te bouwen, zou het goed zijn als hij alle hindernissen weghaalt die het beter benutten van de woningvoorraad in de weg staan.
Het zou ook goed zijn als de overheid en de corporaties nog meer de regie nemen. Commerciële projectontwikkelaars willen in de eerste plaats geld verdienen. Dat betekent dat ze zich richten op de meest lucratieve woningen. Alleen wie het geheel overziet, kan zien welke woningen Nederland het hard hardst nodig heeft, woningen voor ouderen bijvoorbeeld. Met de herinvoering van een minister voor Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening is een belangrijke stap gezet, maar het volkshuisvestingsbeleid is nog steeds niet krachtig genoeg.
De overheid moet ook weer veel zwaarder inzetten op huur, zodat ook huizenkopers met een laag inkomen, die geen steun krijgen van hun ouders, een serieuze kans hebben op hun woning. Voor grote groepen Nederlanders raakt een woning steeds verder uit zicht. Het is een belangrijke motor onder de populistische wind die door politiek Den Haag waait. Een overheid die er niet in slaagt haar hele bevolking een fatsoenlijk dak boven het hoofd te geven, vraagt om een electorale afstraffing.
Voor de huidige generatie jongeren wordt de prijs te hoog. Ze zitten vaak opgescheept met een studieschuld, moeten veel te lang genoegen nemen met tijdelijke contracten en weten niet zeker of ze op afzienbare termijn een betaalbaar huis kunnen vinden.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant