In Nederland was het lente, maar het noorden van Engeland twijfelde. Oké, er waren duizenden narcissen die gezamenlijk een gedicht van Wordsworth stonden uit te beelden, er waren honderden lammetjes die vrolijk rondsprongen om daarna parmantig aan moeders zijde uit te gaan rusten. Maar de wind was koud en het regende ook. Het gras was een schrale bedekking van een modderpoel.
De Romeinen die hier een kleine tweeduizend jaar geleden leefden, moesten er hier het beste van maken, en ze onderhielden daartoe correspondenties met thuis. Sommige van die brieven (geschreven op stukjes hout) zijn bewaard gebleven. De beste komt van een moeder, die haar zoon nieuwe sokken en onderbroeken (subligariorum) stuurt. De wind kon venijnig onder de toga doorwaaien.
Wat de moeder, blijkens haar brief, ook stuurde: nieuwe sandalen. Bij Jupiter, mam! Wat heb je nou aan sandalen in deze kou!
Misschien is toen de sok-in-sandaalstijl ontstaan, die (zij het in een select gezelschap) de eeuwen heeft doorstaan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant