De lezersbrieven, over vloeibaar eten dat juist wél voedsel mag heten, de leesvoorkeuren van kinderen, de overtrokken aandacht voor Johan Derksen, mantelzorgers, zitten als het nieuwe roken en het overbelaste onderwijs dat wéér een maatschappelijk probleem mag oplossen.
Teun van der Keuken vindt het opportuun om Yfood’s ‘This is food’ af te serveren als typisch voorbeeld van een substantie die wordt gepromoot als voedsel, maar dat niet is. Nu heb ik geen ervaring met dat merk, wel met een vergelijkbaar merk. En voor mij is het gebruik niet een kwestie van gemak, maar van noodzaak. Bij mij nog net niet medisch, maar we kennen vast allemaal de medische varianten ervan, veelal voor mensen met slik- of eetproblemen.
Mocht Van der Keuken durven beweren dat ook die varianten geen voedsel zijn, kan hij beter eerst even gaan praten met een diëtist. Ook de door hem neergesabelde, niet-medische variant is overigens gewoon voeding. Misschien wel volwaardiger voeding dan wat we gewend zijn zelf te brouwen op het fornuis.
Peter van Lenth, Haarlem
Paul Rietkerk vraagt zich af wie er zou winnen als kinderen zelf het beste kinderboek kiezen. Ik ben jarenlang recensent jeugdliteratuur geweest voor een grote krant, dus dat kan ik wel voorspellen. Voor de doelgroep 0- tot 6-jarigen wordt de prijs afgeschaft (die kinderen kunnen nog niet lezen), en voor de overige groepen: zie de Top-100 best verkochte kinderboeken van de CPNB. Daarin wordt de top-10 al jaren gedomineerd door boeken met héél veel plaatjes en héél weinig lettertjes: Het leven van een Loser, Dog Man en Niek de Groot Brokkenpiloot, met als absolute kampioen De waanzinnige boomhut met elk jaar wéér meer verdiepingen; we zitten inmiddels op 169.
Om ze nog enig cachet te geven, vallen deze boeken onder de noemer ‘graphic novel’. Jammer genoeg zijn al deze succestitels vertaald uit het Engels – wat de CPNB, de bond ter promotie van het Nederlandse boek, er niet van heeft weerhouden om in 2022 de Australische auteurs van De waanzinnige boomhut het jaarlijkse Kinderboekenweekgeschenk te laten schrijven. Ondanks het gigantische aantal etages hebben deze boomhutboeken (en soortgelijken) stuitend weinig diepgang.
‘Nou en?’, hoor ik u denken. Helemaal prima wat mij betreft, hoor. Lezen is lezen. Zie het als een snackje, een bitterbal in de haute cuisine die het Nederlandse boekenwezen voortbrengt voor kinderen in alle leeftijdsgroepen. Niks mis met een bitterbal op zijn tijd, maar wie louter bitterballen eet, overlijdt.
Annet de Groot, Amsterdam
Afgelopen week was er veel ophef over een opmerking die Johan Derksen maakte in een televisieprogramma: hij vindt dat een immigrant geen ‘echte’ Fries kon zijn, ook al woont die er bijna zijn hele leven.
Het is niet vreemd dat de heer Derksen zo’n opmerking maakt: hij wil aandacht. Hij is als een verwend kind dat altijd meer aandacht wil. En hij weet hoe hij die kan krijgen.
Het verbaast mij dat media zoals de Volkskrant zoveel aandacht besteden aan zulk provocerend gedrag. Ook het tv-programma Even tot hier stond er heel lang bij stil. Ik begrijp dat niet: de media zouden zijn opmerkingen voor kennisgeving moeten aannemen en het daar verder bij laten.
Ben Koster, Haarlem
Bernice Fransen heeft gelijk: de groep potentiële mantelzorgers is veel ruimer dan de 50- tot 65-jarigen. Maar het probleem is toch groter dan ze denkt. Steeds meer mensen leven namelijk alleen zonder partner en/of hebben geen kinderen. Er is dan geen voor de hand liggende partner of kind dat zich uit liefde om hen zal bekommeren. Ik wil best boodschappen doen voor mijn buurman, maar ik zou hem niet graag de billen willen wassen.
Julius op de Beke, Den Haag
De vertaling van Astrid Lindgren is gemoderniseerd. Ouderwetse woorden, weg ermee. Toch is een ‘tevreden liegende opschepper’ iets heel anders dan een ‘vergenoegde jokkende snoever’. Zo worden woorden geschrapt omdat de kinderen die niet meer (hoeven te) weten. Jammer.
Irene Maas, Alkmaar
Bij het megaproces tegen een vastgoedondernemer in Vietnam bestuderen advocaten ‘104 dozen bewijsmateriaal, bij elkaar goed voor een gewicht van zes ton’.
Dat is bijna 58 kilo per doos, zelfs voor sterke advocaten nauwelijks te tillen.
Niek van Dijk, Mont Saint Jean (Frankrijk)
Dagelijks loop ik elk uur een rondje om ‘mijn sigaar uit te laten’, zoals ik dat altijd zeg. Nu is mij ook duidelijk waarom ik nog zo gezond ben, ondanks alle negatieve berichten over het roken. Mijn dank. Ik hoef mij geen zorgen meer te maken.
André Doorlag, Groningen
Merel van Vroonhoven schreef in haar column over influencers en de desinformatie die ze verspreiden. Wat me tegen de borst stuit is haar oplossing om het probleem aan te pakken: weer het onderwijs. Het is niet de eerste keer dat het onderwijs wordt gezien als hét middel tegen maatschappelijke problemen, zoals antisemitisme, discriminatie en radicalisering van de jeugd. In de ruim veertig jaar die ik voor de klas stond, heb ik er nog veel meer voorbij zien komen.
Toen mijn oudste dochter op de kleuterschool zat, vroegen de tandartsen aandacht voor het poetsen. Een taak die mijns inziens is weggelegd voor ouders. Alleen lijken die het te druk te hebben voor hun basale opvoedingstaken. Vraag het maar na bij sportclubs en scholen: bij probleemgedrag ligt het zelden aan de ouders. Tegenwoordig klaagt het kind als hij ter verantwoording wordt geroepen. Waarna ouders briesend de school binnenstappen. Het prinsje of prinsesje is beledigd.
Er zijn enorme personele problemen en de kwaliteit van het onderwijs holt achteruit, waardoor er voortdurend wordt getoetst. En dat allemaal met te weinig personeel, in te grote klassen.
Met andere woorden Merel: zoek eens naar een andere oplossing. Ouders werken nu, beiden en fulltime, om het financieel rond te breien. Investeer in opvoedverlof, naast het huidige ouderschapsverlof. Leer vaders en moeders hun kinderen te begeleiden. Dan kan het onderwijs, zonder al die ballast, weer terug naar haar kerntaak: leren lezen, schrijven en rekenen.
Peter Zondervan, Leiderdorp
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant