Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Oud-wijkagent Henny Kirchberg (76) hielp een prostituee met afkicken. ‘Toen het moeilijk was, stak niemand z’n nek uit.’
‘Ik was wijkagent in Nijmegen. In mijn wijk woonde een prostituee, laat ik haar Janneke noemen. Ze was berooid en heroïneverslaafd teruggekomen uit Canada, na een mislukt huwelijk met een Canadees. Janneke liep altijd op hoge hakken en ging uitdagend gekleed, met knalroze en dan weer felroodgeverfd haar. Iedereen op het bureau kende haar.
Jannekes huis was een drugspand dat veel overlast gaf. Haar achtertuin stond vol hasjplanten, uit de ramen klonk altijd keiharde muziek van Elvis Presley of André Hazes, dus ik kwam daar regelmatig om ruzies te sussen met boze buren.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Op een dag zei Janneke ineens: ‘Henny, ik wil afkicken.’ Ze wilde weg uit het milieu van seks en drugs en had zich aangemeld voor een afkickprogramma bij een kliniek in Bilthoven. Maar een veel oudere, getrouwde man die haar met zijn auto zou brengen en halen, dwong haar tot seks als wederdienst. Dat wilde ze niet meer. Ik belde die man en zei dat hij Janneke met rust moest laten. Hij werd boos omdat hij zijn seksvriendinnetje kwijtraakte en dreigde een smaadklacht in te dienen. Dat heeft hij nooit gedaan.
‘Toen dacht ik: ik ga Janneke zelf brengen en halen. Maar niet in m’n uppie, want daar komt natuurlijk geklets van. Op het ochtendappel vroeg ik of er vrouwelijke collega’s waren die met me wilden meegaan. Daar werd heel lacherig om gedaan, niemand stak z’n hand op.
‘Vervolgens vertelde ik het afkickplan aan mijn baas. Die antwoordde: ‘Dat gaan we niet doen, dat lukt je nooit. Bovendien is het geen politiewerk.’ ‘Jawel’, zei ik, ‘want als het lukt is zij afgekickt, hebben we geen drugspand meer en is de overlast weg’. Ik ging op zijn bureau zitten, belde waar hij bij zat mijn vrouw en zei: ‘Ineke, we gaan een heroïnehoertje helpen afkicken.’ Ien reageerde meteen heel positief. Dat verwachtte ik al, want ik betrok haar altijd bij mijn werk.
‘Daarna stapte ik op de fiets en ging Janneke vertellen dat we haar wilden helpen. Ze was als een kind zo blij dat ze niet meer met die oude kerel het bed in hoefde te kruipen.
‘De volgende ochtend haalden we haar om 7 uur op. Ze zat compleet opgedirkt naast me, met haar rode naaldhakken op het dashboard. Ineke zat op de achterbank met onze doofblinde hond die niet alleen kon blijven.
‘In Bilthoven kwamen we aan bij een mooi historisch pand. We moesten een trap op en een gang door, en werden daar in een aparte kamer opgevangen door een contactpersoon. Daar werd het afkickplan uitgelegd: Janneke zou onder narcose worden gebracht en kreeg anti-opiaten ingespoten. Ze zou de volgende dag lichamelijk clean bijkomen, maar tussen de oren nog niet. Wij moesten ervoor tekenen dat we haar in die periode daarna, samen met een psycholoog van de kliniek, zouden begeleiden. Dat hebben we gedaan.
‘Twee dagen later ging het gebeuren. We haalden haar weer vroeg op, en werden in de kliniek in een kamertje opgewacht. Daar kreeg Janneke pillen van een arts. Ze begon na een tijdje met dubbele tong te praten en vlak voordat ze in slaap viel, legden artsen haar op een bed met wielen en reden haar naar een operatiekamer, waar verschillende bedden stonden met apparatuur eromheen.
‘De volgende ochtend haalden we haar weer op. Daar zat ze, heel zwak, compleet bezweet en met nat, plakkerig haar in een stoel. Ze droeg geen make-up en leek ineens vijftien jaar ouder. De arts zei dat de behandeling goed was verlopen, en dat het nu pas zou gaan beginnen.
‘Ineke en ik grepen haar elk bij een arm en op blote voeten liep ze wankel tussen ons in naar de auto. Ze was vies en stonk. Thuis zette Ineke haar onder de douche. Die maanden daarna hielden we haar goed in de gaten en brachten we haar eerst drie keer per week, later twee keer en uiteindelijk nog eens per week naar de kliniek, voor gesprekken met de psycholoog en bloedcontrole op drugsgebruik. Want als ze zou gebruiken, hoefde ze niet meer terug te komen.
‘Het is haar gelukt. Na een half jaar begon ze een opleiding tot thuiszorgmedewerker en een jaar later was ze geslaagd. Ze nodigde ons uit voor haar diploma-uitreiking en kwam naar mijn afscheid toen ik met pensioen ging. Die mooie mandala die hier aan de muur hangt, heeft zij voor ons gemaakt.
‘Toen ik tijdens een appel vertelde dat het afkicken van Janneke was gelukt, zeiden vrouwelijke collega’s: ‘Wat goed! Waarom heb je mij niet gevraagd of ik je wilde helpen?’ Maar toen het moeilijk was, stak niemand z’n nek uit en werd ik uitgelachen.
‘Ik wil maar zeggen: knok voor een zaak, ook als je eigen organisatie niet meewerkt. Jannekes verhaal kent alleen maar winnaars. Ze kwam goed terecht en de overlast was weg. Ik heb mijn doel bereikt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant