We moesten wat tijd doden nadat we onze dochters naar de scouting hadden gebracht en besloten een harinkje te halen in het dichtstbijzijnde dorp. Dat dorp was, toevallig, Bloemendaal. We parkeerden onze auto in de winkelstraat en haalden waarschijnlijk het duurste broodje haring ooit bij de vishandel, die geheel naar Bloemendaalse traditie La Pêcherie heet.
We aten de haring op een bankje dat uitkeek op de winkelstraat. Het was prachtig weer, de zon scheen zoals hij immer schijnt in Bloemendaal en het was een komen en gaan van tevreden mensen. Even naar het slagertje, even naar het bakkertje, even naar de patisserie of even, zoals we een Ongelooflijk Bekende Nederlander zagen doen, naar de parfumwinkel.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Er stak een goedgeluimde man over, met een uitstekende (in beide betekenissen van het woord) kin en een stoppelbaardje. Zijn tred was vol met het soort zelfvertrouwen dat hier in de grond zit. Hij had donkerbruin haar, dat op zijn kruin al behoorlijk uitgedund was. Sommige mensen zijn al 50 als ze 30 zijn, hij was er zo een. Waarschijnlijk was hij jonger dan ik, maar hij kon net zo goed tien jaar ouder zijn. Terwijl hij de straat overstak, glimlachte hij en stak hij zijn duim op naar iemand die we niet zagen. Misschien wel naar het leven.
Nadat ik mijn broodje op had, haalde ik aan de overkant bij de patissier een appelrondo voor mijn vrouw. Toen ik terugkwam en net weer zat, kwam de meest Bloemendaalse vrouw ooit aanlopen. Ze was een jaar of 60, liep met de borst vooruit en het leek alsof ze zojuist het dorp had gekocht. ‘O, haha’, zei ze, toen ze ons voorbijliep, ‘verkeerde auto.’ Daarna stapte ze in een enorme SUV van Jaguar en reed weg.
We keken naar de auto’s waar ze langs was gelopen. Behalve onze antieke stationwagen stonden er nog twee andere SUV’s geparkeerd in het rijtje, maar die leken niet heel sterk op de ene waarmee ze net was weggereden. Waarschijnlijk, kwamen we tot de conclusie, had de vrouw thuis meerdere SUV’s staan, was ze vergeten met welke ze nou precies boodschappen was gaan doen en had ze eerst een andere proberen open te maken.
Begrijpelijke vergissing. Er stonden ongetwijfeld ook nog een paar SUV’s bij haar vakantiehuis op Mallorca – een villa op een heuvel met een geweldig uitzicht, maar daar had ze wel een berg voor moeten laten opblazen. Het huis is trouwens volledig zelfvoorzienend, dankzij de kolencentrale die ze heeft laten bouwen op haar eigen land. Je kunt op het terrein verder heerlijk golfen, tennissen en zwemmen. Ook heeft het een eigen landingsbaan, voor haar privéjet. Mijn vrouw en ik keken elkaar aan. ‘En wij maar afval scheiden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant