Een mysterieus licht schijnt in mijn toiletpot terwijl het nacht is en de aarde donker. Mijn vrouw mompelt dat we zijn vergeten de lampen in onze kruipruimte uit te zetten (woonboot, ingewikkeld verhaal), maar ik luister niet naar haar. Slaapdronken laat ik mij bedwelmen door het licht dat het porselein in vuur en vlam zet. Zo helder, zo sereen.
Wat als het god is? Geen god die zijn volgelingen ophitst maar een bescheiden type, dat geen hoofdletter eist en snel tevreden is. Al wat hij verlangt is dat wij onze onderbroeken voor hem omlaag trekken en hem onze billen tonen. Ontlast u in zijn aanschijn, en er zal licht zijn.
Het evangelie van de toiletpotgod zegt: Vergeef ons onze dagelijkse stank, zoals ook wij onze medestinkers vergeven. Dan worden wij allen waarlijk één. Iraniër, Israëli, Palestijn, Oekraïner, Rus en alle commissarissen van Ajax. Behalve natuurlijk de Fransen, die nog altijd hechten aan de hurkplee. Voor hen is er geen hoop.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns