Terughoudendheid is nu van cruciaal belang, Israël moet onder druk worden gezet om te de-escaleren.
In de nacht van zaterdag op zondag heeft Iran een grens overschreden. Voor het eerst viel het Israël direct aan met raketten en drones, vanaf zijn eigen grondgebied. De aanval richtte nauwelijks schade aan, maar dat doet weinig af aan de politieke en symbolische betekenis ervan.
De Iraanse aanval was een reactie op een Israëlische aanval op het Iraanse consulaat in Damascus op 1 april, waarbij hoge militairen van de Revolutionaire Garde werden gedood. In militair opzicht was die actie goed verdedigbaar: de Garde stuurt een netwerk van gewelddadige milities aan – Hamas, Hezbollah, de Houthi’s – die de regio destabiliseren. Maar Israël brak een taboe met een directe aanval op een consulaat, dat een beschermde status heeft in het internationale diplomatieke verkeer. Bovendien was de timing van de actie roekeloos. Het laatste wat de wereld op dit moment kan gebruiken is de escalatie van het conflict in Gaza tot een regionale oorlog in het Midden-Oosten. Ook Iran leek zo’n oorlog niet te willen en stelde zich tot dusverre redelijk terughoudend op. Maar door de Israëlische aanval voelde Iran zich genoodzaakt om terug te slaan, om zijn geloofwaardigheid tegenover zijn bondgenoten in de regio te behouden. Na de Iraanse aanval van dit weekend dreigt Israël op zijn beurt terug te slaan, omdat het vooral niet zwak wil lijken tegenover zijn vijanden. Hierdoor dreigt het geweld in het Midden-Oosten verder toe te nemen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Terecht dringen de Verenigde Staten bij Israël aan op de-escalatie. Israël kan het hierbij laten, en de uitschakeling van de Iraanse raketten en drones vieren als een militair succes. Het is echter zeer de vraag of Israël naar de VS en zijn westerse bondgenoten wil luisteren. In de Gaza-oorlog toonde het zich in elk geval weinig gevoelig voor westerse druk.
De afgelopen tijd nam het Westen meer afstand van Israël, vanwege het excessieve Israëlische geweld tegen de Palestijnse burgerbevolking. Het Westen kan moeilijk anders dan Israël steunen in een conflict met een land dat zijn eigen burgers wreed onderdrukt, de regio destabiliseert en aan een eigen atoombom werkt. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu weet dat, waardoor hij niet geneigd zal zijn te luisteren naar pleidooien voor terughoudendheid.
Een verdere escalatie van de oorlog zou echter rampzalig zijn. Voor de burgers in de Gazastrook en de Israëlische gijzelaars, omdat een bestand en een deal over vrijlating uit zicht zullen raken. Voor de wereldeconomie, omdat Iran en zijn Houthi-bondgenoten hun campagne tegen de westerse scheepvaart zullen opvoeren. Voor de hele regio, die wordt meegesleept in een spiraal van geweld, waarvoor zwakke, instabiele landen als Libanon een enorme prijs zullen betalen. Voor Oekraïne, omdat de aandacht van de VS wordt afgeleid van de Russische agressie, waardoor de oorlogskansen van Rusland groter worden, juist op een moment dat Oekraïne er toch al slecht voor staat.
De Amerikanen hielpen dit weekend mee met het onderscheppen van Iraanse raketten. In ruil voor hun steun moeten de Amerikanen Israël onder maximale druk zetten om terughoudendheid te betrachten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant