Boyz II Men deed niet aan strakke choreografie of spektakel. Gewoon, in een kring rond de microfoon, en maar laten stromen die liefde. Ze scoorden er monsterhits mee en treden nog steeds op. Zondag staan ze in de Amsterdamse Afas Live.
Het waren liedjes over hunkering, over brandend verlangen. En ze klonken nog smachtender omdat ze werden vertolkt door vier om elkaar heen kronkelende stemmen, de ene nog sensueler dan de andere. Luister nog maar eens naar die plechtige herenbelofte I’ll Make Love to You, die natuurlijk eindigde tussen de lakens. Niet alleen voor de zangers, maar ook voor al die miljoenen stelletjes die er kindjes bij wilden maken. ‘Close your eyes, make a wish and blow out the candlelight. For tonight is just your night.’
De jaren negentig behoorden toe aan de boybands. Wat waren het er veel en wat deden ze hun stinkende best om miljoenen meiden (en vooruit: ook wel een paar jongens) gek te maken, van New Kids on the Block tot de Backstreet Boys, Take That en Nsync.
Over de auteur
Robert van Gijssel is muziekredacteur van de Volkskrant en schrijft over pop en de muziekindustrie. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Maar dat ene kwartet uit Philadelphia, in de staat Pennsylvania, sprong er toch bovenuit. De vier knuffelkoningen van Boyz II Men braken tien jaar lang records, met hun gloeiend hete vocale harmonieën waarbij het licht uit mocht. Hun drie grootste hits golden jarenlang als de langst lopende nummer-1-noteringen uit de popgeschiedenis. En de rouwballade One Sweet Day, gezongen met Mariah Carey, werd in de Verenigde Staten zelfs het succesvolste liedje van het decennium.
Logisch ook, want de pijn van het verlies droop eraf, vooral bij die dichtgeknepen kelen van de jongens: ‘Now it’s too late to hold you, ’cause you’ve flown away. So far away.’ Bij de beroemde clip bij dat liedje zie je hoe de zangers het in de studio ook bijna niet droog houden.
De Boyz II Men waren zo geliefd omdat ze puur waren, oprecht en echt. We zagen de jongens geen moeilijke dansjes doen op een podium of in hun MTV-clips, zoals veel strak gechoreografeerde boybands uit die tijd. De zangers wortelden in een eerbiedwaardige, zwarte Amerikaanse muziektraditie en dat wilden ze ook laten zien. De Boyz II Men stonden meestal gebroederlijk naast elkaar, of vormden een kring rond de microfoon: samen zingen in de zuiverste vorm, als een klein, kerkelijk gospelkoor. Hun uniforme kleding onderstreepte de saamhorigheid: vaak in stemmig zwart, of juist in blinkend wit.
Ze werden ook niet bij elkaar gezocht door gehaaide muziekmanagers of castingkantoren, zoals veel andere boybands. Zelfs hun scheppingsverhaal was authentiek, en dus zoals je het toch het liefst wilt lezen. De band werd in 1985 gevormd in de historische stad Philadelphia, door drie schoolvrienden; Michael Grimaldi, Nathan Morris en Marc Nelson. Die wilden gewoon graag samen zingen en vormden een a capella-zanggroep onder de naam Unique Attraction.
Ze maakten er ook een gezelligheidsvereniging van: de boys rekruteerden nieuwe leden die ze hoorden zingen in het schoolkoor, of zomaar ergens in de gangen van het schoolgebouw. De baszanger Michael McCary werd erbij gehaald en uiteindelijk bleven vier jongens over, een harde kern van topzangers, die hun naam veranderden in Boyz II Men: jongens die op weg waren om een man te worden.
Het Amerikaanse label Motown kreeg ze snel in de gaten. Ze werden ingelijfd en konden direct een album opnemen. In 1991 verscheen Cooleyhighharmony, genoemd naar een bestaande zangopleiding in Philadelphia. Boyz II Men maakte toen nog gesmeerde r&b met een hiphopbeat eronder - ‘new jack swing’, een behoorlijk hip genre in die jaren. Het debuut vloog ook om die reden de platenzaken uit, met miljoenen tegelijk.
Maar daarna moesten de beats wijken. Boyz II Men wilde zachter zijn, nog meer de nadruk leggen op de stemmenpracht uit de zwarte soulgeschiedenis. Ze maakten in 1993 eerst maar eens een kerstplaat, vol smartelijke feestliedjes, wéér over liefdesverdriet. En ze zetten zich daarna aan het hartstochtelijke epos II.
De liedjes op deze plaat, geschreven door de beste r&b-songwriters uit die tijd, verwezen naar de glorieuze vocale pop uit vervlogen tijden, van The Temptations tot The Isley Brothers. Maar de zangers waren ook uniek, en trendsettend op hun eigen manier. De Boyz II Men zongen steeds om de beurt, pakten om en om de leiding. Bij de meeste vocale r&b-groepen ging dat toch anders: daar zong een enkel lid de belangrijkste boodschap, ondersteund door de rest van de heren in het koor, meestal achter het refrein. De Boyz II Men gaven iedere stem een karakter, iedere zanger een eigen personage en verhaal. En dat maakte de band nog geliefder, want herkenbaar en menselijk.
Er was geen houden meer aan, en de singles van album II deden rare dingen. De ene nummer-1-hit van de band werd van de troon gestoten door een ander liedje van de heren: iets wat alleen Elvis Presley en The Beatles was overkomen. En zo werd pure vocale harmonie ineens de heetste popmuziek van het decennium.
Daarna werd alles natuurlijk minder: poptrends komen en gaan. Al bleef de band tot begin jaren nul een vocale kracht van betekenis. Boyz II Men verdween soms uit het podiumlicht, om er daarna weer in te stappen, bij een zoveelste comeback. En de samenstelling veranderde veelvuldig: ook de bandleden kwamen en gingen.
Maar de oprichter Nathan Morris bleef al die jaren dapper doorzingen, als bariton van het eerste uur. Hij is er dus bij, als de boys zondag het podium van de Amsterdamse Afas Live opkomen. En wij ook.
Boyz II Men: zondag 14/4, Afas Live, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant