Als Augusta op latere leeftijd een gebonden kunstenaar ontmoet, is ze aanvankelijk op haar hoede. Maar tegen al haar voornemens in wordt ze naar hem toegetrokken, hoe raar hij zich ook gedraagt.
‘Op een mooie zondag liep ik aan het einde van de middag in mijn groene jurk en beige trenchcoat naar een open atelier van een kunstenaar in de buurt. Ik was blij want het ging goed met me, de burn-out die me aan huis gekluisterd had, lag achter me. In het atelier hingen geweien, er stonden skeletten, opgezette vogels en andere dieren. Een man die de kunstenaar moest zijn, keek me even snel aan en vervolgde toen zijn gesprek met een ouder echtpaar. Op mijn gemak slofte ik door de ruimte en vroeg me af welk verhaal hier door al die muffe dieren werd verteld. Net toen ik weer wilde vertrekken rondde de man zijn gesprek af en nodigde me uit te komen zitten in een van de stoelen.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Er lag een schapenvacht op de zitting. Enthousiast begon hij te vertellen over zijn kunst, op zijn armen zaten grote tatoeages en aan zijn vingers droeg hij ringen. Hij vertelde dat hij tijdens een verblijf op een ander continent de beeldende kunst had ontdekt. Ik vertelde ook over mezelf. De woorden rolden verrassend soepel uit mijn mond en toen het tijd was om te gaan, was ik nog blijer dan ervoor. Maar ik dacht niet, zoals zijn blik verraadde: ik wil je morgen weer zien. Ik dacht: ik wil je best nog eens zien, maar dan moet jij het initiatief nemen. Ik had mezelf in het verleden wel vaker uit mijn evenwicht gehaald door mannen te veel naar de ogen te kijken, precies waar ik met mijn herwonnen mentale en fysieke gezondheid nu geen zin in had. Bij het afscheid gaf hij me een hand, een stevige greep die me de hele weg terug vergezelde.
‘Drie weken later kwam ik hem tegen in het dorp. Ik had toch beloofd dat ik het visitekaartje van mijn ontwerpbureau langs zou brengen? Hij wilde briefpapier, misschien wilde ik dat voor hem maken? Deze tweede keer maakten we een wandeling langs de rivier. Daar op de brug, met zicht over mijn geliefde Zuid-Hollandse uiterwaarden, voelde ik de aanvechting hem te zoenen. Maar ik zag ervan af, ik was voorzichtig. En toen hij na afloop liet weten een vriendin te hebben maar een open relatie overwoog, was ik blij dat ik het niet had gedaan. Dan blijft het hierbij, dacht ik, trots op mijn stelligheid. Zo’n gebonden man leek me zelfs voor een flirt wat te complex. Beter op tijd stoppen dan verstrikt raken in iets verwarrends met een derde erbij.
‘Raar eigenlijk, dat ik hem desondanks in de weken en maanden erop toch gewoon bleef zien. Wat was het dat me tegen al mijn voornemens in naar hem toe trok? Dat kon ik toch niet alleen afdoen met het nette woord nieuwsgierigheid? Niet lang daarna hadden we voor het eerst seks. Hij had een niet al te lang, zacht lijf. Zijn armen en benen hadden iets onontkoombaars, iets wat al het andere – de idiote tatoeages, mijn bezwaren tegen die andere vrouw – onbelangrijk maakte. We leken van vloeistof of elastiek. Onze lichamen hadden voor elkaar gekozen, en of wij toestemming gaven, interesseerde ze niet. Niet één keer botste een arm tegen een been, niet één keer belandde een zoen onhandig naast een mond. Alles klopte en het leek me logisch dat wanneer het fysiek zo klopt, de rest automatisch zou volgen. Ik begon te redeneren: hoe erg is het nou helemaal dat-ie nog een vrouw ziet, ik heb er toch geen last van, ik heb zelf toch ook een eigen leven naast hem, en op onze leeftijd heeft toch iedereen wel een verleden dat voor allerlei beschadigingen heeft gezorgd? En wat geeft dat? Alsof je met het uittrekken van je kleren nog iets anders aflegt, een beschermlaag; rationeel verweer verliest het altijd van lichaamswarmte.
‘Met het opgeven van mijn verzet begon ook het goedpraten van zijn onmiskenbaar egocentrische, om niet te zeggen narcistische kant. Zijn pathologische jaloezie en het feit dat hij die andere vrouw bleef zien, ook al zei hij van niet, zag ik al snel niet langer als een rode vlag maar als een onvermijdelijk gevolg van daten op latere leeftijd. Ik hechtte me sneller aan hem dan goed voor me was. Alsof de nieuwe routine, een gezamenlijk leven, zoals het met z’n tweeën werken in de tuin, het na afloop een wijntje drinken, een doel op zich was geworden, dat mij het zicht ontnam op zijn grilligheid. Hij reageerde kinderachtig en boos toen hij me met twee vriendinnen op een terras zag zitten, beledigd appte hij dat hij niks wist van die afspraak en me nooit meer wilde zien, want hij kon me kennelijk niet vertrouwen. En ik bleef maar hopen dat hij op een dag zou inzien dat hij onredelijk was, zodat we gewoon zouden kunnen doorgaan met ons leven samen, dat weliswaar de kenmerken had van een veilige relatie, maar het niet was.
‘Verslaafd aan liefde, het klinkt zo dramatisch, toch was dat wat er met mij gebeurde. Ik werd licht in mijn hoofd als ik aan hem dacht, mijn ledematen leken te fladderen. En het moment dat ik me kon terugtrekken zonder mezelf schade toe te brengen, lag al te ver achter me. Dat had gekund, die keer dat ik hem wilde zoenen en het niet deed. Toen had ik nog gewoon afscheid kunnen nemen zonder emotionele betrokkenheid, maar onze gewoonten, lichamen, nieuwe routines hadden alle perspectief veranderd.
‘Ik had hem nodig om me goed te voelen, ook al begon hij zich steeds merkwaardiger te gedragen. Tot twee keer toe gaf hij me zijn huissleutel, en beide keren was die ineens uit mijn tas verdwenen toen ik die wilde gebruiken. Manipulatief als hij was, had hij hem er pesterig uit gehaald: om de paniek in mijn ogen te kunnen zien en de twijfel aan mezelf. De man was ziek. Pas na drie jaar, toen bleek dat het zelfinzicht er bij hem waarschijnlijk nooit zou komen, lukte het me met hem te breken. Maar nog steeds ben ik verlamd, ik durf niet meer te daten. Wat als ik weer zo’n man tegenkom? Tijdens onze relatie kleurde hij elke dag en helaas doet hij dat, op een angstige manier, nog steeds. Voor mij voorlopig geen man meer.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Augusta gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant