Twee jaar geleden leidde Oleksandr Revtjoech een comfortabel leven als elektrotechnicus in Hongarije. Na de Russische invasie van 24 februari 2022 keerde hij terug naar Oekraïne om zich bij het leger aan te melden. Zijn oude leven is voorbij.
„Het is alsof je een pasgeboren kind bent”, zegt de 33-jarige Revtjoech tijdens een trainingspauze in een sportschool in de Oekraïense hoofdstad Kyiv. „Je moet de wereld opnieuw leren kennen.”
Revtjoech beschrijft hoe hij gewond raakte toen hij tijdens chaotische gevechten antipersoneelmijnen activeerde om grondgebied terug te veroveren op de Russen in de zuidelijke regio Zaporizja. Hij herinnert zich dat hij na een explosie bijna stikte door het vuil en de granaatscherven in zijn mond. Een medesoldaat, de 22-jarige Hleb, die ook gewond was, maakte zijn luchtwegen vrij en redde zijn leven.
Uiteindelijk is Revtjoech van plan om geschiedenisleraar te worden in zijn geboortestad Nizjyn, in het noorden van Oekraïne. Hij heeft geen spijt van de weg die hij is ingeslagen en zegt dat hij en andere veteranen een voorbeeld zouden zijn voor de volgende generatie. „Ze zullen naar ons kijken als een model in de strijd voor onafhankelijkheid, vrijheid van meningsuiting en het behoud van mensenlevens.”
Bokstraining van Revtjoech in een sportschool in Kyiv. Zijn zus Natasja filmt de sparringsessie, met de vooraanstaande Oekraïense bokser Aram Faniyan, om te uploaden naar de socialemedia-accounts van haar broer, waar hij naam probeert te maken als motivatiecoach voor anderen in zijn positie. „Ik kan niet bang zijn om fouten te maken”, zei Revtjoech tegen persbureau Reuters. „Zoek een uitweg, er is een pad door de doornen naar de sterren. Dit is mijn motto.”. Video Thomas Peter / Reuters
Ex-soldaat en advocaat Masi Najjem, medeoprichter van Pryntsyp, een mensenrechtenorganisatie die soldaten vertegenwoordigt, schat dat tussen de twintig- en vijftigduizend soldaten in Oekraïne ledematen verloren hebben sinds de grootschalige invasie van Rusland. Officiële cijfers worden niet gepubliceerd en worden door het Oekraïense leger als gevoelig beschouwd, maar nu de oorlog zijn derde jaar is ingegaan en er geen einde in zicht is, zullen de aantallen geamputeerden alleen maar oplopen.
Najjem zei dat er te weinig banen beschikbaar zijn voor de gewonden en dat de meeste initiatieven om hen te helpen in de steden plaatsvinden, waardoor verminkte soldaten op het platteland en in kleine steden het zonder hulp moeten stellen. Najjem: „Als iemand niet geïntegreerd is, wat moet er dan van hem worden? Ze zullen depressief zijn en geen geld kunnen verdienen.” Het Oekraïense Ministerie van Veteranenzaken, dat toezicht houdt op de geamputeerden, reageert niet op de kritiek dat het niet genoeg doet om geamputeerden te ondersteunen zodra ze weer in de maatschappij terechtkomen na een eerste revalidatie in het ziekenhuis met prothetische ledematen.
Rostyslav Prystoepa, een voormalige soldaat die gedeeltelijk verlamd raakte nadat een granaatscherf zijn ruggengraat geraakt had tijdens gevechten in Marioepol, zegt dat hij zich ervan bewust is dat veteranen ook zelf moeten leren om in hun levensonderhoud te voorzien. „Als je alles voor mensen blijft doen, zullen ze het niet zelf leren. Je gaat niet hun hele leven alles voor ze doen. Op een dag zal ik het zelf moeten doen, en dan kan ik het niet meer, en zal er niemand zijn.”
De fotoredactie selecteert in deze nieuwsbrief om de week de mooiste fotografie
Source: NRC