De formerende partijen doen geen enkele moeite om uit te stralen dat ze naar elkaar toe groeien. Hoe lang kan dit nog zo doorgaan?
Toen de informateurs Richard van Zwol en Elbert Dijkgraaf de leiders van de formerende partijen maandag niet groepsgewijs maar één voor één ontvingen, dacht de rest van het Binnenhof nog aan een technische exercitie; even wat onduidelijkheden uit de wereld helpen.
Toen het patroon zich dagenlang herhaalde, sijpelde naar buiten dat er meer aan de hand is. Met z’n vieren aan tafel komt er te weinig tot stand: de partijen blijven hangen bij hun eigen stokpaardjes, verschillen van mening over wat ‘hoofdlijnen’ zijn en slagen er niet in tot wezenlijke compromissen te komen.
Intussen doen de vier ook geen enkele moeite om uit te stralen dat ze naar elkaar toe groeien. Vorige week wekten ze nog even de indruk één front te vormen tegen plannen van het demissionaire kabinet met het mestbeleid en de publieke omroep. Maar dat front werd deze week met gemak uit elkaar gespeeld. NSC beloofde te strijden tegen bezuinigingen op de publieke omroep, volgens de PVV ‘een nutteloos ding’. BBB-leider Van der Plas dacht minister Adema terug te kunnen fluiten met zijn plannen om de Nederlandse mestproductie terug te dringen, maar kwam erachter dat VVD en NSC wél gevoelig zijn voor diens argument dat de problemen voor de veehouderij nog veel groter worden als er niets gebeurt.
Intussen nam de zelfprofilering gedurende de week ongekende vormen aan: zonder dat het wetsvoorstel op de agenda stond, keerde NSC zich compromisloos tegen de verruiming van de Transgenderwet en greep Wilders elke gelegenheid aan om zijn afkeer van de islam (stond die trouwens niet ‘in de ijskast’?) groot aan te zetten, culminerend in zijn mededeling van vrijdag dat hij er nog steeds niet overheen is dat hij van de andere partijen geen premier mag worden. ‘Ik zal het ook nog worden. Is het niet vandaag dan morgen of overmorgen!’
Misschien is er een geheime strategie. Misschien trekken Van Zwol en Dijkgraaf hun eigen plan en gebruiken ze al die afzonderlijke gesprekken om zelf een akkoord op hoofdlijnen te schrijven, in de hoop dat de vier dan zien dat het best kan. Dan nog is de vraag hoelang ze het samen gaan uithouden in een coalitie, maar het zou tenminste wat schot in de zaak kunnen brengen.
Of niet. Maar dan nadert het moment dat het onvermijdelijk wordt om aan de kiezers te laten weten dat de rechterflank in de Kamer niet in staat is om tot een landsbestuur te komen. Er is al te veel tijd verspild.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant