Op de vraag waarom hij lijsttrekker van GroenLinks-PvdA was geworden, antwoordde Frans Timmermans vorig jaar dat Nederland zijn swag terug moest krijgen. Swag, daar ging het om. Hij sprak het woord een paar keer voortreffelijk uit, langgerekt, terwijl hij zijn schouders en heupen lichtjes heen en weer bewoog, alsof hij het woord even helemaal door zijn lichaam voelde gaan. Swàg, heerlijk. Swàààg.
Timmermans horen spreken doet altijd een beetje zeer, maar swag? Het woord verdeelt de kiezers in zij die wel, en zij die niet weten wat het betekent, maar verenigt het hele electoraat in plaatsvervangende schaamte. Dan kun je nog beter een paar keer met je duim over je wijs- en middelvinger wrijven en joie de vivre zeggen.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als je lijsttrekker wordt, weet je één ding zeker. Iedereen gaat vragen waarom. Het is de belangrijkste vraag. Over het antwoord wordt vooraf dan ook goed nagedacht door een pr-team. Even de knappe koppen bij elkaar, even serieus. Nu komt het erop aan. Wat gaan we zeggen? Wat is de kern van ons verhaal?
Hoe zouden de mensen van zijn pr-team hebben gereageerd toen Timmermans swag begon te zeggen? Waren ze blij dat hij zich aan de afspraken had gehouden, balden ze hun vuisten en zeiden ze yes? Of sloegen ze de hand tegen het voorhoofd en riepen ze: Jezus Christus, Timmerfrans, van alle woorden die je had kunnen kiezen! Nu kun je het verder wel vergeten ook. Waarom werken we hier eigenlijk nog?
Ik dacht eerst optie twee – een pr-team komt niet met swag op de proppen, tenzij het door Russen is geïnfiltreerd. Maar toen zei Timmermans dat Wilders en de PVV op Gru en de Minions leken, figuurtjes uit tekenfilms. Een rare vergelijking, die niemand begreep en die vooral wilde laten zien dat Timmermans heus niet alleen Spinoza leest, maar ook dichtbij gewone mensen staat.
Laatst maakte Timmermans bekend dat hij een Swifty is, een fan of halve volgeling van Taylor Swift, de beroemdste popster van de wereld. Ook toen stond het ganse raderwerk weer eventjes perplex. De wereld staat in brand, het klimaat en de democratie staan op het spel en Team Timmermans – gaat het zo? – denkt: bah, wat een ellende. De mensen zijn toe aan iets leuks. Timmermans een Swifty, dat is toch leuk?
Team Timmermans – wat is dat voor een team? Wie proberen ze aan te spreken? Een deel van de kiezers weet niet wat een Swifty is, en een deel weet het wel, maar vindt het niet iets voor volwassen mensen. Houd je over: de Swifty’s zelf, maar die vinden het denk ik ook niet fijn als er een ouwe swag-kabouter aan hun identiteitsvorming zit.
In de Kamer zet Timmermans debattechnieken tegen Wilders in, die uit drie stappen bestaan. Eerst vraagt hij naar de bekende weg: ‘Mijnheer Wilders, is het niet zo dat?’ Wilders kan nu niets anders dan toegeven dat het inderdaad zo is. Waarna Timmermans – stap drie – met zijn ingestudeerde inbreng komt, die waarschijnlijk erg raak is, tegen het verpletterende aan, maar waaraan hij niet toekomt, want Wilders zegt gewoon: ik doe niet echt mee met die stomme spelletjes. En, als Timmermans beteuterd staat te kijken: jammer hè.
Ja, jammer – achttien talen vloeiend, maar praten blijft lastig.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant