Na haar doorbraak in Twilight leek actrice Kristen Stewart voorbestemd voor grote kaskrakers, maar ze koos een eigenzinniger pad. Ook in Love Lies Bleeding blijft ze bewust ver weg van de Hollywoodclichés. Want ‘tijd voor bullshit’ heeft ze niet.
In de openingsscène van Love Lies Bleeding graaft Kristen Stewart letterlijk in de shit. De door haar gespeelde sportschoolmanager Lou moet de toiletten in haar sportschool ontstoppen, en dat is een soort voorbode van wat haar te wachten staat in de rest van de film.
Lou is in veel opzichten een klassiek film-noirpersonage: doodongelukkig, nors en in dit geval getekend door de criminele activiteiten van haar vader. Maar er verandert iets in Lou wanneer ze, in haar groezelige woonplaats in het New Mexico van eind jaren tachtig, bodybuilder Jackie (Katy O’Brian) ontmoet. De twee zijn op slag verliefd, en zijn al snel van plan om dat uitzichtloze stadje voorgoed achter zich te laten. Maar zoals het een goede film noir betaamt, veroorzaakt die liefdesrelatie indirect een keten van geweld, waarna Lou steeds verder in de shit belandt.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie.
Een personage als Lou is Kristen Stewart (1990) op het lijf geschreven. Hoewel de Amerikaanse actrice na haar grote doorbraak in de Twilight-films leek voorbestemd voor een loopbaan als klassieke Hollywoodster, koos ze een eigenzinniger pad. In plaats van grote potentiële blockbusters verkoos Stewart de samenwerking met eigenzinnige filmauteurs als Olivier Assayas (Personal Shopper), Kelly Reichardt (Certain Women) en David Cronenberg (Crimes of the Future).
Het zijn films waarin Stewart complexe, gelaagde personages speelt, die ver weg blijven van de gemiddelde Hollywoodclichés. Als actrice is ze haast een auteur op zich: ze kiest haar rollen vaak zorgvuldig en verkiest een samenwerking met onafhankelijke regisseurs meestal boven de populaire namen.
Dat is in het geval van Love Lies Bleeding niet anders. Stewart nam de rol in dit geval aan omdat ze ‘geobsedeerd’ was door Saint Maud, de debuutfilm van Britse regisseur Rose Glass (over een godvrezende verpleegkundige die tot het uiterste gaat om haar terminale patiënt te ‘redden’).
We spreken Stewart en Glass half februari, tijdens een rondetafelgesprek met enkele journalisten op het filmfestival van Berlijn, waar Love Lies Bleeding de wereldpremière beleeft. Stewart: ‘Ik vond Saint Maud geweldig, vooral omdat die zo heerlijk gestoord en eigenzinnig was. Toen ik Rose wilde ontmoeten, bleek ze toevallig net bezig met haar nieuwe film.’
Glass had Stewart al vóór die ontmoeting in gedachten bij het schrijven, vertelt de regisseur. ‘Ik werd al snel verliefd op het idee van Kristen als een moderne versie van de klassieke antiheld uit de film noir. Lou is iemand die wordt opgejaagd en achtervolgd door het verleden, maar tegelijkertijd heus probeert een beter mens te worden. Ze stopt met roken en probeert te werken aan haar neuroses; maar ja, dan ontmoet ze Jacky en verandert alles. Ik wist dat die rol Kristen geweldig zou passen.’
Stewart: ‘Lou wil als het ware ophouden te bestaan, zo min mogelijk ruimte innemen in de wereld. En dan komt ineens deze jonge vrouw in haar leven, die larger than life is, en die die plek wél durft in te nemen. Dat maakt iets prachtigs los, maar heeft tegelijkertijd ook verschrikkelijke gevolgen. Volgens mij is die tweeledigheid de kern van hun liefde.’
Hoewel de film noir vroeger vooral het domein was van moeilijke, heteroseksuele mannen, heeft Rose Glass dat cliché met succes een eigentijdse update gegeven, door in dit geval een queer koppel centraal te stellen.
Stewart vond het ‘verrukkelijk’ dat het queer-zijn in de film ‘een gegeven’ is. ‘Het is gewoon heerlijk dat het geen issue is. Het is nog altijd behoorlijk gebruikelijk om films te zien waarin vooral opzichtig wat hokjes worden afgevinkt als het gaat om de representatie van marginale groepen. Wij wilden nu eindelijk eens een keer een film maken zonder die kramp, zonder ‘missionstatements’ over belangrijke thema’s.’
Tijdens het gesprek valt op dat Stewart, net als bij de keuze voor haar films, vaak haar eigen plan trekt. Ze is eigengereid en uitgesproken, en ‘tijd voor bullshit’ heeft ze niet. Als communicatiemedewerkers door haar heen fluisteren tijdens het gesprek, wijst ze hen terecht. ‘Zo kan ik niet werken jongens, maar love you!’ En als een journalist vraagt of ze blij is dat ze is ‘verlost’ van haar ‘vreselijke kapsel’ uit de film, reageert ze hoogst verbaasd. ‘O, ik vond het juist mooi! En ik steek mijn haar nog steeds weleens zo op!’
Dat kenmerkende uiterlijk was bovendien júíst belangrijk voor haar personage, stelt Stewart. ‘Lou cultiveert een imago waarin alles extreem afgemeten is. Niemand in haar stadje ziet eruit zoals zij. En omdat de film zich afspeelt in 1989, zijn er nog geen hippe vintagewinkels of websites waar ze die ‘look’ kan vinden. Ze heeft haar stijl zelf volledig gecreëerd, ook om los te komen van haar familie.’
Tegen de journalist: ‘Het is wellicht niet jouw smaak, maar voor haar en mij is het perfect. Het maakt verder niet uit hoor, maar het laat wel goed zien hoe de meeste mensen denken.’
Meer nog dan als een ‘queer noir’ beschouwt Stewart de film als een mix van ‘koortsdroom’ en liefdesdrama, waarin Lou symbool staat voor de gewelddadige kern van de mens. ‘Fascinerend en bizar toch, tot welke slechte dingen we in staat zijn om ons eigen genot te beschermen? We maken onszelf wijs dat geweld best oké is als het een romantisch doel dient. Ook Lou negeert de werkelijkheid voortdurend, en blijft daardoor bezig met het opruimen van haar eigen shit, en die van anderen.
‘Lou is niet de held in dit verhaal, maar juist door dat liefdesdrama wil je dat tóch geloven en hoop je dat Lou en Jackie wegkomen met hun acties. Zo blijven we de gewelddadige impulsen van de mens goedpraten. Maar volgens mij steekt deze film daar op een absurdistische manier de draak mee.’
Hoewel Stewart met Love Lies Bleeding opnieuw een imponerende rol toevoegt aan haar oeuvre, vindt de actrice het nu tijd om haar eigen stem wat vaker te laten horen. Daags na het interview vliegt ze naar Letland, waar ze locaties gaat scouten voor haar regiedebuut, dat ‘steeds serieuzer vorm’ krijgt (Stewart maakte eerder al enkele korte films).
En ook dat doet Stewart, geheel in lijn met haar recente carrièrekeuzen, zo onafhankelijk mogelijk. ‘We zijn nu bezig de laatste financiering rond te krijgen. In de Verenigde Staten waren er veel te veel big fat noses die zich ermee wilden bemoeien, maar gelukkig kunnen we het project nu gewoon volledig onafhankelijk gaan draaien, in Europa. Veel beter!’
Eén ding is zeker: wat Stewart ook doet, saai zal het niet snel worden.
Naast een paar korte films maakte Kristen Stewart in 2023 ook haar debuut als tv-maker met de komische Disney Plus-serie Living for the Dead. Die draait om een groep jonge geestenjagers die door de VS reist om ‘de levenden te helpen door de doden te genezen’ in een paar van ’s werelds bekendste spookhuizen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant