Heel even leken alle horrorverhalen over de gevolgen van het toeslagenschandaal wel zo’n beetje verteld te zijn. Maar dat was buiten het EO-programma Dit is de kwestie gerekend. Dinsdagavond wist het actualiteitenprogramma een nieuwe dimensie aan de toeslagenellende toe te voegen door de verhalen te vertellen van gezinnen die uit wanhoop Nederland waren ontvlucht.
Volgens Dit is de kwestie gaat het om duizend toeslagenouders die door geldproblemen op het punt stonden hun kinderen te verliezen aan Jeugdzorg. Om dit voor te zijn verhuisden de ouders met kinderen en al naar België, Duitsland, Frankrijk en elders in de wereld.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Presentator Hans van der Steeg bezocht twee van zulke gezinnen, eentje dat nog altijd in België woont, en een ander gezin dat na een tien jaar lange zwerftocht door België, Duitsland, Suriname en Frans-Guyana eindelijk weer durfde terug te keren naar Nederland.
‘Ik wou dat ik iets verkeerds had gedaan, dan wist ik dat ik iets verkeerds had gedaan’, zegt toeslagenouder Mariska Schols geëmotioneerd in de tuin van haar Belgische villa, omringd door haar vier kinderen.
De familie Schols verkeert inmiddels in blakende financiële gezondheid. Dankzij een bloeiend schoonmaakbedrijf kunnen ze idyllisch wonen op het Belgische platteland. Maar mentaal is de familie nog zeer gehavend. Komt Nederland ter sprake, het land dat het gezin voorgoed probeerde te verscheuren, dan klinken ze ongemeen fel en bitter.
‘Een hel van een land’, aldus dochter Yvanca, die met haar broers en zusjes een tijdje uit huis was geplaatst vanwege de armoede in huis. Yvanca tolereert alleen een Ajax-vlag in haar kamer. ‘Die club is gewoon fantastisch.’
Nog schrijnender is het verhaal van de familie Wehl, een moeder en drie kinderen. Hun vlucht eindigde uiteindelijk in de binnenlanden van Frans-Guyana, waar ze in een hutje zonder stromend water moesten leven. In totaal verhuisden ze veertien keer. En altijd was er de angst dat de Nederlandse autoriteiten ze alsnog zouden weten te vinden.
‘Ik word er nog altijd zenuwachtig van’, zegt dochter Shanice als ze een bushalte ziet. Bushaltes betekenen voor haar weer verhuizen, weer zwartrijden omdat er geen geld is voor een buskaartje.
Finale mokerslag voor de kijker is een oud filmpje op Shanice’ telefoon. Het toont hoe zij en haar broertje en zusje hun schoolboeken in een brandende haard gooien om de vrieskou uit hun huis te verdrijven.
‘We gaan echt ziek worden’, hoor je een van de kinderen zeggen over de chemische dampen die vrijkomen. ‘Maar liever ziek dan doodvriezen.’
Voor beide gezinnen is het ergste achter de rug. Ook zijn ze door de Belastingdienst uiteindelijk gezuiverd van alle blaam. Maar hoe zit het met die duizend andere ouders en hun kinderen die door dit land op de vlucht zijn gejaagd? Hoe dan ook: de bodem van deze schandelijke geschiedenis is nog lang niet in zicht. Eerzame taak voor de journalistiek om die verhalen aan de oppervlakte te krijgen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns