De lezers schrijven over soevereinen, het minimumloon, oud bloed en de verdozing van Nederland, geven complimenten aan onze cartoonisten en vertellen waarom je beter een driewieler in plaats van een fiets kan nemen.
Een helder contrast tussen twee (gangbare) opinies over het omgaan en regeren met de PVV. Waar Leo Lucassen wijst op de onderliggende racistische agenda van de populisten, meent Ronald Kampherbeek dat de populistische revolte kan worden gesmoord door de PVV te laten (mee)regeren. Wilders schuift immers al op richting normale standpunten, zo stelt hij.
Laat Wilders maar doen wat een meerderheid toch al wil: de asielzoekers aanpakken en daarmee kanaliseren we het rechts-radicale populisme. Offer de asielmigrant als het kind voor de wolven achter de trojka van Drs. P.
Waar Kampherbeek aan voorbij gaat, is wat het artikel van Lucassen duidelijk maakt: populisten zijn niet gericht op het realiseren van programmapunten en het oplossen van problemen, maar op het destabiliseren, polariseren en haatzaaien. Een dergelijke tijdbom laat zich niet ontmantelen.
Het vervolg laat zich raden. Als het Wilders niet lukt de asiel- en migratietoestroom sterk in te dammen (en dat lukt niet) zullen de pijlen worden gericht op het verder ondermijnen van de overheid, de rechtspraak en de EU.
Dré Jaspers, Roosendaal
Er is weer een levensgevaarlijk groepje gevonden in de samenleving: de Soevereinen, ook bekend als de Autonomen. Blijkbaar is men het verkiezingsprogramma van de VVD van een paar jaar geleden vergeten: kleinere overheid, zo laag mogelijke (liever geen) belastingen, lagere uitkeringen en eigen broek op houden.
Een groep die al jaren haar uiterste best doet daarnaar te leven, is nu ineens een bedreiging voor de samenleving. Begrijpt u het nog?
Benne Holwerda, Groningen
Het soeverein en autonoom zijn en de belastingen aan je laars lappen is kennelijk voorbehouden aan degenen die het zich financieel kunnen permitteren.
Tielke Engels, Tilburg
Vóór de verkiezingen was het allemaal bestaanszekerheid wat de klok sloeg. Nu, niet lang ná de verkiezingen, wordt de beloofde verhoging van het minimumloon geschrapt. Conclusie: de politiek in Den Haag is onbetrouwbaar en dit is alweer kiezersbedrog.
Gertjan Altena, Nijmegen
Inspirerende verhalen in de krant over bloed doneren. Er is veel nodig, er zijn veel variëteiten. Niet nodig is de ‘variëteit oud bloed’. Ik wilde me opgeven bij Sanquin, maar werd te oud bevonden. Boven de 64 mag je geen bloed meer doneren.
Leeftijdsdiscriminatie vind ik het. Op basis van onderzoek mag je me uitsluiten, maar niet puur op basis van leeftijd. Ik ben met mijn 72 jaren nergens te oud voor, alleen voor wonderkind.
Luc Meuwese, Den Haag
Niek van Dijk schrijft dat hij stopt als bloeddonor, omdat de bestuurders van Sanquin veel te veel verdienen, meer dan een minister. Hij vindt dat wrang.
Ik weet niet hoe deze salarissen vastgesteld worden en heb dan ook geen oordeel over de hoogte ervan. Maar veel belangrijker is dat patiënten absoluut geen baat hebben bij het vertrek van Niek van Dijk als donor. Protesteer dan en/of wordt lid van de Ledenraad van Sanquin is mijn advies.
Ik blijf in ieder geval trouw plasma doneren en hoop dat volgende week voor de 227ste keer te doen.
Wouter Turpijn, Bunnik
Ik lees al mijn hele leven strips en heb een grote verzameling. Zelf teken ik ook graag strips en cartoons. In de krant interesseren mij al 25 jaar vooral de illustraties. Vanuit deze bescheiden leken-expertise, wil ik graag mijn complimenten overbrengen aan drie van jullie vaste tekenaars.
Ten eerste Bas van der Schot voor zijn uiterst rake politieke prenten. Hij weet de kern van het schandaal, vaak nog beter dan de columns van die dag, in één krachtig beeld te vangen.
Dan Jip van der Toorn, voor haar even scherpe karakterisering van onze tijdgeest en menselijke psychologie: telkens weer een ongemakkelijk feest der herkenning, in een hele fijne stijl.
Ten slotte de onvolprezen Sigmund, van meesterstylist Peter de Wit. Het is knap hoe hij na al die jaren zowel inhoudelijk als visueel zijn hoge niveau heeft weten te behouden. Ik moet er nog bijna dagelijks hardop om lachen.
Jelle van Dijk, Utrecht
Aaf Brandt Corstius schrijft over toenemende verdozing, want men wil niet naar fysieke winkels en bestelt thuis spullen die dan zo spoedig mogelijk uit distributiecentra moeten komen. Ze noemt hierbij niet eens die andere opslagdoos. Door de kleiner wordende woningen kan men alle spullen vervolgens thuis niet meer kwijt, en dus verrijzen er ook steeds meer betaalde opslagruimtes. Die zijn wat kleiner dan de distributiecentra, maar zijn verder net zo grijs en vierkant (en lelijk) als hun grotere broertjes. Waarom kan dit niet ophouden?
Carolien Steenman-Vollebregt, Houten
Het CBS rapporteert dat steeds meer fietsers overlijden na een verkeersongeluk. In bijna eenderde van die gevallen was het een val van de fiets zonder botsing met een medeweggebruiker of met een vaststaand object, boom of muurtje of zo.
In de jaren voordat ik in 2020 een driewieler met trapondersteuning kreeg, ben ik een keer of vier gevallen met mijn toenmalige gewone e-bike, zonder dat er een andere weggebruiker bij betrokken was. Veelal zelfs vanuit stilstand, bij plotseling remmen bijvoorbeeld. Een keer met vrij ernstige gevolgen.
Sinds ik op de driewieler fiets, met zitje in plaats van zadel, heb ik nooit meer een ongeluk gehad. Het fietst zoveel rustiger en veiliger! En je blijft zelfstandig mobiel, in en buiten de stad. Heerlijk voor iemand zonder auto.
Huisartsen, fysiotherapeuten en andere zorgverleners, wijs wat wankel geworden mensen op de mogelijkheid van een driewieler, je blijft dan mobiel en het is een stuk veiliger. Wel met een zitje in plaats van een gewoon fietszadel, en met trapondersteuning want een driewieler trapt zwaarder dan een gewone fiets.
Als je veel geld hebt kun je zelf zo’n fiets kopen. Anders kan het via de Wmo, met de nodige indicatie.
Marie Boschman, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant