‘Alles aan mij is nieuw’, zei de dame die ik een jaar of vijftien niet had gezien, ‘nieuwe knie, nieuwe schouder.’
‘Nieuwe heupen?’, informeerde ik. De laatste tijd kom ik veel mensen tegen met nieuwe heupen of mensen die bezig zijn een paar nieuwe aan te schaffen.
‘Ook dat’, zei ze.
Ze wilde prosecco drinken en dat deed ik toen ook maar. De namiddag was jong en we waren op dat moment de enigen in de bar. Ietwat overmoedig vroeg ik: ‘Ben je gelukkig?’
‘Dat vraagt nooit iemand aan me’, zei ze. ‘Mijn vriendje op de middelbare school zei: ‘Jij hebt geen talent voor geluk.’’
‘Onaardig.’
‘Hij was vermoedelijk intelligent’, antwoordde ze toch opgewekt.
Geluk is ongetwijfeld een kwestie van talent, net als vioolspelen. Je zou ervoor moeten worden opgeleid, gelukkig zijn.
Ik vroeg om nootjes.
‘Mijn knie is het allernieuwst’, zei de dame. ‘Ik ben er blij mee, want ik kan nu weer met de metro. Er is zo veel te zien in de New Yorkse metro.’
Dat beaamde ik, terwijl we allebei vol bewondering naar de nieuwe knie keken. Zoals de een naar de dierentuin gaat voor de dieren, zo maakt de ander gebruik van het openbaar vervoer voor de mensen. Mijn zoon is ook dol op de metro en Peter Sloterdijk sprak terecht over het mensenpark.
‘Gay Talese heeft over me geschreven’, zei ze, ‘maar ik heb me er totaal niet in herkend.’
Ik moest nadenken. Gay Talese. Toen herinnerde ik het me weer. Ik had van hem Het voyeursmotel gelezen, waarin de hoofdpersoon wordt aangeduid als De Voyeur.
De een wordt loodgieter, de ander voyeur. Er zijn veel wegen die naar het geluk leiden.
‘De namiddag is nu echt voorbij’, zei de dame om een uur of half negen.
En de nootjes waren ook op.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant