Ramadan is dit jaar in Jeruzalem veel stiller, ziet verslaggever Sacha Kester. Zonder lichtjes, zonder muziek. Ook ziet ze de onvrede onder familieleden van Israëlische gezijzelden groeien. ‘Ze willen hun broers en kinderen terug, geen prijs is daarvoor te hoog.’
‘Het is dit jaar echt heel anders dan voorgaande jaren. Ik ben er vaker geweest tijdens de ramadan, het is al jaren een gespannen periode. In 2021 speelde er van alles rond de uitzetting van Palestijnen uit hun huizen in Oost-Jeruzalem, met veel opstootjes tot gevolg. Hamas vuurde toen raketten af op Jeruzalem, Israël bombardeerde in reactie de Gazastrook.
‘Het leidde tijdens de ramadan ook tot enorme rellen in gemengde steden in Israël tussen Israëliërs en Palestijnen. De afgelopen twee jaar was de sfeer daarom gespannen, iedereen liep op eieren. Er waren wel wat incidenten, maar tot escalatie kwam het niet. Dit jaar hield iedereen de adem in.’
‘Ramadan is in islamitische wijken in Jeruzalem een feestmaand. Die wijken hangen vol met lichtjes en lantaarntjes. De mensen doen uitgebreid inkopen en in aanloop naar het Suikerfeest wordt er nog meer gegeten en gefeest. De mensen gaan naar de moskee, maar ook samen waterpijp roken en kletsen.
‘Nu is het doodstil op straat. Er is geen muziek en er branden geen lichtjes. Mensen bidden en gaan weer naar huis, maar ze komen nauwelijks op straat. Ze vertellen mij dat ze niet het gevoel hebben dat er iets te vieren valt als je weet dat zoveel mensen in de Gazastrook honger lijden.
‘Dus men heeft er zelf voor gekozen niet te feesten, maar ze ervaren ook geen tolerantie vanuit het Israëlische leger. Er zijn in Jeruzalem ongelooflijk veel soldaten op de been en volgens de Palestijnse inwoners slaan ze er bij één verkeerde blik of beweging op los. Ik merkte ook dat veel Palestijnen in Jeruzalem niet met mij wilden praten. Ook mensen die ik al langer ken, met wie ik een band heb en die al eerder in de krant hun verhaal hebben gedaan, zeggen ‘sorry, maar het kan nu even niet’. Dat is uit angst voor het leger.’
‘Kijk, die familieleden zijn ontzettend wanhopig. Hun broers, ouders of kinderen zijn zes maanden geleden door Hamas ontvoerd uit een kibboets, van dat muziekfestival of een andere plek. Sindsdien hebben ze niets gehoord.
‘Ze weten niet of hun familieleden nog leven, of ze honger lijden, worden mishandeld, worden verkracht. Het enige wat deze demonstranten willen is dat de gegijzelden thuiskomen. Of als ze dood zijn: dat hun lichamen terugkomen zodat ze afscheid kunnen nemen.
‘Een deel van de families wil dat de Israëlische regering zo snel mogelijk een deal sluit met Hamas. Dan is er maar een tijdelijke wapenstilstand en de vrijlating van Palestijnse gevangenen. Ze zijn niet allemaal per se tegen een oorlog in de Gazastrook en sommigen willen ook dat Hamas wordt vernietigd, maar ze zeggen wel: ‘Geef toe wat je toe moet geven, onze mensen moeten éérst naar huis en daarna kijken we verder’. Geen prijs is daarvoor te hoog, ook niet het laten gaan van veel Palestijnse gevangenen.’
‘Ik sprak ook nog mensen die familieleden hebben verloren zes maanden geleden, een deel van hen vindt het juist vreselijk dat er wordt gedemonstreerd. Zij zijn voor een zo hard mogelijk optreden tegen Hamas. Je merkt dat zij een heel ander gevoel hebben. Geen wanhoop, maar verbittering.
‘Zij hebben bijna alles al verloren en zijn bang voor Hamas zolang Hamas ‘naast hen blijft wonen’. Ze stellen dat degenen die al vóór 7 oktober bij een eerdere gevangenenruil zijn vrijgekomen daarna Israël hebben aangevallen. Als we nu toegeven, doen ze het over een paar jaar weer, is het idee. Hamas is zich dan ook heel goed bewust van de waarde van gijzelaars: zolang ze die in handen hebben, zal Israël er iets voor over hebben om ze vrij te krijgen. Daarom zijn ze op 7 oktober meegenomen naar Gaza: de gijzelaars zijn de troefkaart.’
Geselecteerd door de redactie
Terugtrekking Israëlische leger is stilte voor de storm
Live Midden-Oosten: ‘Iran smokkelt wapens naar de bezette Westelijke Jordaanoever’
Source: Volkskrant