Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Ik heb een bodywarmer gekocht en dat is de schuld van Kevin Costner. Ik had de bodywarmer al een tijdje op het oog, maar aarzelde steeds. Omdat ik in mijn garderobe al een bodywarmer heb, en wie heeft er nou meerdere bodywarmers nodig? Bovendien, er kleeft nog steeds een soort knullig jarentachtig-boterhamtrommelgevoel aan de bodywarmer.
Maar Kevin Costner gaf me het laatste zetje. Uitgerekend hij. Er was een tijd waarin Kevin Costner cool was, toen hij schitterde in films als The Untouchables, The Bodyguard, JFK en Dances With Wolves (wie vindt van niet, moet maar even de scène uit Dances With Wolves terugkijken waarin Costner aan een indiaan uitlegt dat hij een bizon heeft gezien en hij met zijn vingers twee hoorntjes naast zijn hoofd maakt en dan ‘tatanka’ fluistert.) Daarna ging het imagogewijs snel bergafwaarts. Kevin Costner als de salade caprese, waarvan iedereen eerst dacht: geweldig, wat lekker simpel: tomaat, mozzarella, basilicum en olijfolie, geniaal. En daarna al snel: mja, tomaat, mozzarella, basilicum en olijfolie, eigenlijk best saai.
Maar de laatste jaren is Kevin Costner weer in de opwaartse lijn van de Kevin Costner-curve beland, met als hoogtepunt de populaire serie Yellowstone, over een cowboyfamilie die een gigantisch stuk land bezit in Minnesota. Kevin Costner speelt John Dutton, de eigenaar van de ranch, die continu in de weer is met paarden en vee, zich per helikopter van de ene kant van zijn land naar het andere begeeft en ruziemaakt met vastgoedontwikkelaars en zijn buren van het indianenreservaat.
Ik denk tenminste dat dat de verhaallijnen zijn, want mijn aandacht wordt volledig in beslag genomen door Kevin Costner. Er is iets onweerstaanbaars aan een nurkse, verweerde Kevin Costner die op een paard door de Amerikaanse wildernis galoppeert, een moeilijke vader is voor zijn zoons, tijdens een rodeo lastige gesprekken voert, tegen een houten omheining leunt met een stuk touw in zijn handen, een koe helpt te bevallen van een kalfje of gepijnigd in de verte staart. Hij draagt daarbij vrijwel steeds een cowboyhoed, die hem zo goed staat dat je niet anders kunt dan jezelf afvragen: waarom draagt Kevin Costner niet altíjd een cowboyhoed? En zou een cowboyhoed mij misschien ook staan?
Ook dragen hij en zijn zoons veel bodywarmers, de hele tijd. Het is bodywarmer voor, bodywarmer na. Het staat ze heel goed: stoer, sober, maar ook functioneel en comfortabel. En daarom heb ik er nu ook een (twee). Het komt er op neer dat ik me keihard heb laten influencen door Kevin Costner. Dat zegt iets over hem, maar nog meer over mij en de levensfase waar ik me in begeef. Ik heb pas twee afleveringen van Yellowstone gezien. Dus ik vrees het ergste wat betreft die cowboyhoed.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant