Zijn forellen nu ook al in de greep van die vermaledijde woke-ideologie? Maandagavond ging het in consumentenprogramma Keuringsdienst van waarde plots over ‘transforellen’, vrouwelijke visjes die denken dat ze mannelijke visjes zijn.
Wat blijkt het geval? Om supermarkten te kunnen volstouwen met gerookte forel, hebben kwekerijen weinig aan de mannelijke forel. Die is maar agressief, houdt de productie op. De boel kan alleen draaiende gehouden worden door vrouwelijke forellen zodanig met hormonen te bewerken dat ze zich mannetjes wanen en zelfs sperma produceren.
‘Ik sta heel even paf’, aldus presentator Marijn Frank, die in haar vijftien jaar bij het programma toch wel het nodige gezien heeft.
Even gingen de gedachten uit naar die arme paus Franciscus. Recentelijk bestempelde de kerkleider de ‘genderideologie’ – fluïde opvattingen over sekse – nog tot enorm gevaar voor de mensheid. Wacht maar totdat hij hoort dat ook in het dierenrijk alles op losse schroeven staat.
In Keuringsdienst van waarde bleef zo’n moreel oordeel gelukkig uit. Impliciet rees wel de vraag of wij, consumenten die hun regenboogforel snel en goedkoop in de schappen willen hebben, blij moeten zijn met deze manier van vervuilende massaproductie. Dat is ook de kracht van het programma. Geen opgeheven vingertje, maar met humor en journalistieke precisie laten zien waar onze overconsumptie toe leidt.
Alleen: zal hierdoor ook maar één gekweekte forel minder in de schappen belanden? Ja, we zijn meer ‘bewuste consumenten’ geworden, maar ondertussen is de schaalvergroting in de voedselindustrie ook onstuitbaar gebleken, met nog meer onweerstaanbare koopjes als gevolg.
Zie voor deze schaalvergroting bijvoorbeeld het vierluik Food for Thought, dat vlak na Keuringsdienst van waarde werd uitgezonden. In Food for Thought gaan fotograaf en cameraman Kadir van Lohuizen en regisseur Doke Romeijn op zoek naar ‘de wereld achter het eten op ons bord’.
In aflevering twee doen Lohuizen en Romeijn Amerika aan, waar ze veehouderijen zo groot als kleine steden bezoeken. Een camera-drone scheert over eindeloze rijen stallen met genetisch gemodificeerde kalveren, over maisvelden die, dankzij klimaatverandering, het ene seizoen kurkdroog staan en het andere onder metershoog water.
Een kleine glimp van hoop – zo lijkt het in eerste instantie – bieden de zogeheten ‘verticale boerderijen’ waar gewassen worden gekweekt. In deze ‘kassen van de toekomst’ kunnen enorme hoeveelheden sla, tomaten, komkommers, en noem het maar op, gekweekt worden. De CO2-uitstoot is er minimaal en water kan hergebruikt worden.
Van Lohuizen zoomt lustig in op de robotarmen die met ellenlange planken sla in de weer zijn, op de sappige tomaatjes die er in duizendtal groeien. Dit is de glorieuze toekomst van de voedselindustrie.
En dan wordt de droom in een paar bijzinnen aan diggelen geslagen. Verticale boerderijen houden het financieel zelden lang vol. Ze slurpen te veel energie, investeerders zien er te weinig rendement in.
Of die ethische en milieuzuinige voedselindustrie er ooit komt? We blijven hopen. Tot die tijd moeten we het met gerookte transforellen doen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant