Er zit verband om de buitenspiegel van het lease-autootje van mijn collega Jenny. ‘Heb je weer een Marokkaan aangereden?’, vraag ik.
Ze heeft laatst twee keer kort achter elkaar een aanrijding gehad. Beide keren met een jongen van Marokkaanse afkomst op een fatbike. Niemand heeft er iets aan overgehouden en iedereen was verzekerd, dus mag ik er best een grap over maken.
Jenny lacht. Ze knikt naar het verband om de spiegel. ‘Zelfklevend fixatiewindsel van Abena’, zegt ze. ‘Fantastisch spul. Ik repareer er van alles mee. Antennes, gitaarversterker, partytent, tuinslang. Ja, van alles.’
Over de auteur
Thomas van der Meer schrijft voor de Volkskrant columns over zijn werk in een verpleeghuis. De namen in deze column zijn gefingeerd en sommige details zijn aangepast. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik ben vandaag met Jenny mee in de thuiszorg. Eerst gaan we naar mevrouw Van Berkum (78), om haar sondevoeding te verwisselen en te helpen met wassen en aankleden.
‘Hoe was je feestje?’, vraagt mevrouw Van Berkum.
‘Ik heb de eerste prijs gewonnen met mijn outfit’, zegt Jenny, en ze laat haar een foto zien op haar telefoon.
Mevrouw Van Berkum slaat zich op de knieën van plezier. ‘O, meid. Wat prachtig!’
De cliënt die we na mevrouw Van Berkum bezoeken, vraagt ook naar het feestje en krijgt de foto ook te zien.
‘Hoe zit dat met dat feestje?’, vraag ik in de auto, onderweg naar de volgende cliënt.
‘Ik moest werken, maar ik wilde naar een feestje, dus toen heb ik de cliënten opgebeld dat ik niet kon komen’, zegt ze.
‘Wát?’
De directie had een feest georganiseerd voor alle thuiszorgteams, vertelt Jenny. ‘Nou, ik had al mijn collega’s opgetrommeld om ernaartoe te gaan, want ik vind het belangrijk dat ons team zichtbaar is binnen de organisatie.’
En Jenny had een persoonlijke missie. Ze kent een heleboel cliënten in nood: mensen die eigenlijk niet meer thuis kunnen blijven wonen, die meer zorg nodig hebben dan de thuiszorg kan bieden en op de wachtlijst staan om naar een verpleeghuis te gaan. ‘Maar voordat je een keer aan de beurt bent, ben je halfdood en is je hele sociale omgeving overbelast.’
Ze heeft het plan opgevat om een instelling op te richten voor zulke cliënten: een plek waar mensen tijdelijk kunnen wonen als het thuis niet meer gaat. Een soort zorghotel. Als locatie heeft ze een leegstaand kasteel op het oog.
In Nederland worden de woonomstandigheden van ouderen bepaald door hun maatschappelijke status, en die is altijd al gering geweest. Vroeger woonden hulpbehoevende ouderen in een armenhuis en nu in een klein kamertje van een verpleeghuisflat. Dat Jenny haar cliënten wil huisvesten in een kasteel, zegt veel over hun status in haar ogen.
Op het feest wilde ze van de gelegenheid gebruikmaken om haar plan bij de directie te pitchen. En toen bleek ze opeens te moeten werken.
‘Alle cliënten die op mijn route stonden heb ik opgebeld. Ik heb uitgelegd dat ik naar het feestje wilde en gevraagd of ze die avond iemand anders om hulp konden vragen. En bij cliënten bij wie dat echt niet kon, kwam een collega langs van een ander team.’
Cliënten afbellen omdat je naar een feestje wilt. Dat kan alleen Jenny. Ze betekent zo veel voor haar cliënten dat die allang blij waren een keer iets terug te kunnen doen.
‘Ik zei: ga maar naar dat feest, meid. Ik red me wel’, zegt meneer Van den Broek (82) tegen mij. Jenny helpt hem met zijn steunkousen, maar die avond had hij de buurman gevraagd. Hij kijkt me glunderend aan.
Nu laat Jenny de foto ook aan mij zien. Ze draagt een glitterjurk en om haar hals hangt een dikke gouden schakelketting met een dollarteken eraan. ‘Gehuurd bij de feestwinkel’, zegt Jenny. ‘De dresscode was blingbling.’
Ze won de verkiezing van de mooiste outfit en had daarmee de onverdeelde aandacht van de directie verdiend. ‘Ze waren hartstikke enthousiast over mijn plan.’
‘Ook over de locatie?’
‘Die heb ik nog niet verteld. Ik heb ze eerst warm laten lopen voor het concept’, zegt ze, ‘en volgende week ga ik presenteren hoe het financieel in elkaar zit. Dat het in een kasteel komt, vertel ik daarna. Ik moet het tactisch aanpakken.’
Het zou me niets verbazen als het Jenny nog gaat lukken ook.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant