Het maanoppervlak stelde wetenschappers lang voor een raadsel. Er komen veel relatief zware elementen voor, zoals titanium en ijzer. Die zouden bij het vormen van de maan naar de kern gezakt moeten zijn. Een omslag van de mantel zou de scheikundige samenstelling van het maanoppervlak verklaren.
De wetenschappers schrijven in het blad Nature Geoscience dat de elementen weer aan de oppervlakte kwamen doordat de mantel van de maan omsloeg toen de maan nog niet gestold was. "Onze maan heeft zichzelf letterlijk binnenstebuiten gekeerd", zegt hoofdonderzoeker Jeff Andrews-Hanna. Daarna koelde de maan af en vormden de korst en buitenmantel zich definitief.
Dat gebeurde volgens de onderzoekers ongeveer 4,22 miljard jaar geleden. Zo'n 240 miljoen jaar eerder werd de maan gevormd nadat een stuk van de aarde was afgebroken door een botsing met een object ter grootte van Mars.
Terwijl de maan zich nog vormde, was hij bedekt met een "oceaan" van gesmolten gesteente. Terwijl die oceaan afkoelde, zonken mineralen naar beneden. "Deze zware mineralen waren zwaarder dan de mantel, maar dat zorgde voor een instabiele zwaartekracht. Daardoor zonken ze niet naar de kern en konden ze later via vulkanische activiteit terugkeren naar de oppervlakte", legt medeonderzoeker Weigang Liang uit.
"Toen we naar de modellen keken, was het alsof er een lichtje aanging. We zagen hetzelfde patroon over de hele maan, wat wees op zeer dicht materiaal dat zich onder de korst bevindt", vult Andrews-Hanna aan. De modellen werden bevestigd door het onderzoeken van maanstenen die door astronauten zijn meegenomen.
Source: Nu.nl algemeen