Bidens rode lijnen dwingen Oekraïne met een arm op de rug te vechten. De angst voor escalatie domineert. Toch is het nog niet te laat.
Is Oekraïne’s donkerste uur aangebroken? Het lijkt erop dat Rusland deze zomer maximaal wil profiteren van een gapend gat in de westerse steun aan Oekraïne. Het lot van Charkiv – met zijn vroeger bijna anderhalf miljoen inwoners – en andere steden, staat op het spel.
De afgelopen tijd heeft Rusland zijn luchtoorlog tegen Charkiv opgevoerd, nadat het de elektriciteitscentrale wegblies. De terreur richt zich op burgers en, middels ‘dubbele aanvallen’, hulpverleners. De verwoesting van Marioepol, en de tienduizenden burgerslachtoffers die daarbij vielen, schokten de wereld. Wat de universiteitsstad Charkiv wacht, tart het voorstellingsvermogen.
Zullen de Navo-bondgenoten, die vorige week met twee drumbands hun 75-jarig bestaan vierden, het laten gebeuren? Het lijkt er op – maar het is nog niet helemaal te laat om het te voorkomen.
Oekraïne heeft zelf een goedkope luchtverdediging ontworpen tegen langzaamvliegende Shahed-drones. Iets anders zijn de Russische kruisraketten, hypersone raketten en de recent veel ingezette ‘glide bombs’, aangepaste domme (maar krachtige) bommen die op afstand afgevuurd worden door Russische gevechtsvliegtuigen. Deze vereisen geavanceerde luchtafweersystemen.
De bondgenoten hebben al heel wat van zulke middelen aan Oekraïne gegeven, maar volstrekt onvoldoende om Oekraïense steden en posities langs de lange frontlinie te dekken. Er zit productiegewijs van alles in de pijplijn, maar dat helpt Oekraïne nu niet.
Vorige week beloofden Navo-bondgenoten te gaan ‘inventariseren’ wat er bijvoorbeeld nog is aan Patriot-systemen waarmee Charkiv zich beter zou kunnen verweren. Maar daarvoor bestaan structurele barrières – deels zelf opgeworpen. De voornaamste is de Amerikaanse strategie, waarin consideratie voor Rusland dominant is. De VS zijn in theorie de belangrijkste donor, maar hun strategie ondermijnt feitelijk Oekraïne’s voortbestaan – een zeer gevaarlijk moment voor de Europese veiligheid.
Bidens rode lijnen dwingen Oekraïne met een arm op de rug te vechten. De angst voor escalatie domineert. Vorige week, toen Oekraïne een Russische dronefabriek aanviel, weerklonk de Amerikaanse waarschuwing: geen doelen in Rusland aanvallen. Deze desastreuze zelfafschrikking wordt helaas blind gevolgd door de Duitse kanselier Scholz.
Europeanen ervaren nu de gevolgen van hun eigen dubbele strategische naïviteit. Ze hebben zich nooit voorbereid op Amerika’s veranderende strategische prioriteiten, en ze hebben de mondiale raketrevolutie beantwoord met de verzwakking van hun luchtafweer. Nu hebben ze nauwelijks politieke of militaire middelen voor een ‘eigen koers’.
Toch is het nog niet te laat. Frankrijk gaat meer Aster-raketten sturen voor de luchtverdediging. Andere bondgenoten beschikken over meer Patriot-systemen. Wat ontbreekt, is de wil ze te sturen. Duitsland kan dat. Ook Nederland kan dat, al zal het zelf restcapaciteit willen houden. Spanje kan dat, en ook Zweden, Roemenië en Polen kunnen dat.
Oorlog dwingt tot pijnlijke keuzes. Rusland wil Oekraïne dwingen tot verplaatsing van zijn luchtverdediging van het front naar de steden. Een wrede, onmogelijke keuze waarvan alleen de Europeanen Oekraïne kunnen bevrijden. De aarzelingen zijn begrijpelijk, zeker voor landen langs de oostflank, maar ook zij moeten het cruciale verschil in veiligheid erkennen tussen Navo-bondgenoten en de rest die is overgeleverd aan Poetins genocidale agressie. Europa moet Charkiv redden om zichzelf te redden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant