Op een zonnig terras in een buitenwijk van Newcastle zaten twee vrouwen rustig een fles prosecco leeg te drinken. Ze hadden een hond bij zich die aanhoudend blafte, ongeveer één keer per seconde. Misschien hoorden de vrouwen het niet meer, of misschien had de prosecco het scherpe randje van de situatie afgehaald. In ieder geval straalden ze niets uit van gêne, en maakten ook geen aanstalten om de hond op enigerlei wijze stil te krijgen. Het geblaf was een natuurkracht die er nu eenmaal was.
Toen de hond er ongeveer een half uur op had zitten, werd het een jongetje aan een nabijgelegen tafel te veel. Hij haalde diep adem en riep zo hard als hij kon: ‘Shut! Up!’
Stilte.
Een seconde, twee seconden. Toen besloot de hond dat alles beter was dan de verwarring die hij nu voelde – en begon weer te blaffen. Ook de vrouwen keuvelden gemoedelijk verder.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant