Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Gert Jan de Jonge (43) werd tijdens een trouwstoet knock-out geslagen, met blijvend hersenletsel tot gevolg.
‘Een trouwstoet blokkeerde de Maasboulevard in Rotterdam. De meldkamer zei dat die gasten het verkeer hinderden en dansten op straat. Ik ging ernaartoe. Om hun feestje niet te verstieren vroeg ik ze vriendelijk om weer door te rijden.
‘Dat deden ze. Maar zodra de stoet vertrok, scheurde een van hen in een witte Mercedes hard en rakelings langs mijn been. Dat kon ik niet laten passeren, dus ik rende naar mijn auto en ging erachteraan. Bij de volgende kruising stonden ze weer allemaal midden op de weg te toeteren en te feesten.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Ik vroeg de leider van de optocht en de Mercedeschauffeur om hun kentekenbewijs. ‘Dat krijg je niet’, zeiden ze uitdagend. De bruidegom schold me uit: ‘Vuile kankeragent.’ Ik was alleen en vroeg via de portofoon om versterking.
‘Na een paar keer vergeefs vorderen van zijn rijbewijs, zei ik tegen de leider: ‘Je bent aangehouden.’ Omdat ik inschatte dat hij veel sterker was dan ik, en hij zich verzette tegen zijn aanhouding, boeide ik zijn pols en knevelde hem – daarbij draai je de boei, dat doet zeer, zodat je iemand naar de grond kunt werken. Maar hij reageerde niet, ik vermoed dat hij drugs had gebruikt.
‘Inmiddels stond de hele groep om me heen te schreeuwen en werd de situatie dreigend. Ik heb pepperspray tegen die leider gebruikt. Plotseling voelde ik een vuistslag tegen mijn achterhoofd, iemand sloeg me knock-out.
‘Toen ik bijkwam, lag ik op het gras. De groep was weg. Ik meldde dat ik bewusteloos was geslagen. Meteen kwamen twee dienstauto’s mijn kant op. De eerste stuurde ik achter die trouwstoet aan, de tweede bleef bij me. Die collega’s zetten me op hun bumper en regelden een ambulance. Daarin ging ik helemaal door de molen: bloeddruk, hartmonitor, alles. Ik zei dat ik me goed voelde, later bleek dat een misrekening; je voelt je goed doordat je stijf staat van de adrenaline.
‘Op het bureau moest ik alles opschrijven. Toen ging langzaam het licht uit. Ik kreeg knallende koppijn en zei dat het niet ging. Collega’s brachten me naar huis.
‘De volgende dag had ik weekenddienst. Ik meldde me af omdat ik te veel hoofdpijn had. Die zondag wilde ik per se naar de kerk. Ik was in onze gereformeerde kerk gekozen tot tweede ouderling van dienst, een ceremoniële functie, en zou dat voor het eerst gaan doen. Ik zat op de voorste rij, een paar meter voor de dominee. Ik zag zijn mond bewegen maar hoorde niet wat hij zei. Heel gek, het geluid ging langs me heen. Mijn vrouw zag me scheefgezakt in de bank zitten, en nam me mee naar huis.
‘Op maandag vermoedde de huisarts een stevige hersenschudding. Ik moest rust houden. Maar de weken en maanden daarna ging het steeds slechter met me. Ik hield koppijn, was doodmoe, kon niet meer tegen prikkels en vergat veel, mijn kortetermijngeheugen is nog steeds een drama. Ik kreeg een heel kort lontje. Ik lag veel op bed of op de bank en maakte ruzie met de kinderen, mijn geduld was totaal weg. Soms lag ik in bed te janken van frustratie. Ik probeerde te werken, maar zat op het bureau in een apart kamertje met de deur dicht om prikkels te vermijden. Ik voelde me een kneus en stortte uiteindelijk in.
‘Een ergotherapeut constateerde: ‘Jij hebt hersenletsel opgelopen. Het kost zeker twee tot drie jaar voordat je weer gezond wordt, áls je dat al wordt.’
‘Nou, dat is behoorlijk schrikken, kan ik je vertellen. Sindsdien train ik mijn geheugen om weer een beetje te functioneren en leer ik andere trucjes om ermee om te gaan. Maar ik ben continu overprikkeld en draag een grote koptelefoon met noisecancelling als ik mijn dochter uit school haal, of boodschappen doe. Mensen concluderen daardoor dat ik asociaal ben. Dat krijg je als je een niet-zichtbare handicap hebt, daar moet je mee leren leven.
‘De knock-out bij die trouwstoet kwam groot in het nieuws. Als gevolg daarvan werd de Taskforce Hulpverleners Veilig opgericht. Toenmalig justitieminister Ferdinand Grapperhaus vroeg of ik in het ondersteuningsteam voor de taskforce wilde. Dat is iets positiefs dat dit incident heeft opgeleverd: ik help collega’s die iets soortgelijks is overkomen.
‘Wat ik me nooit realiseerde, is de impact van zo’n gebeurtenis op je gezin. Ik kan jaarlijks niet naar de schoolmusical, om maar wat te noemen. Bovendien hebben mijn drie kinderen er een angst aan overgehouden: is jullie werk wel veilig? Want mijn vrouw werkt ook bij de politie.
‘En ik heb geleerd te vergeven. Boosheid vreet je op vanbinnen, vergeving loutert. Ik heb het de dader vergeven. De Bijbel geeft me houvast. Ik heb al vijf jaar koppijn, maar ik geloof dat we na ons overlijden in de hemel komen, waar geen pijn en verdriet zal zijn. Daar zie ik ontzettend naar uit.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant