Van der Poel leunt vlak na de snelste Parijs-Roubaix ooit in alle rust tegen zijn fiets. Vanaf het middenterrein van de Vélodrome André Pétrieux kijkt hij geïnteresseerd naar de sprint om de tweede plek. Als hij ziet dat ploeggenoot Jasper Philipsen de sterkste van het groepje is, gooit hij zijn handen juichend in de lucht.
De 29-jarige Nederlander heeft op dat moment al de tijd gehad om zijn overwinning te vieren op de streep, een half rondje uit te rijden over de beroemde wielerbaan, zijn vriendin Roxanne Bertels te omhelzen én meerdere stafleden van zijn ploeg Alpecin-Deceuninck een high five te geven.
Zó groot was deze zondag in Noord-Frankrijk het verschil tussen Van der Poel en de andere wereldtoppers in het beuken over kasseien. De topfavoriet begon op 59 kilometer aan een indrukwekkende solo en sloeg in rap tempo een gat van meerdere minuten met de eerste achtervolgers. Zijn totale dominantie was nog duidelijker dan een week geleden in de Ronde van Vlaanderen.
"Mathieu zit momenteel op een ander niveau dan wij. Wat hij doet is héél indrukwekkend", zegt Mads Pedersen, die derde werd op drie minuten van Van der Poel. "Ik weet niet wat ik nog meer over hem kan zeggen. We hebben echt geprobeerd om hem te verslaan vandaag, maar hij is gewoon te sterk."
De voormalig wereldkampioen uit Denemarken, die vorige maand Van der Poel verraste in Gent-Wevelgem, zucht als hij de vraag krijgt of hij weet hoe hij Van der Poel kan kloppen in een monument als Parijs-Roubaix. "Het antwoord lijkt me duidelijk", zegt hij. "Ik heb geen flauw idee."
Philipsen weet uren voor de finale al welke kant het op zou gaan in de 121e editie van de 'Hel van het Noorden'. "Mathieu vertelde ons al vroeg in de koers dat hij goede benen had", vertelt de Belg met een glimlach. "Als hij dat zegt, dan weet je dat hij zich écht goed voelt."
Van der Poel toont zijn topvorm voor het eerst in het Bos van Wallers. Op de beruchte kasseistrook op 95 kilometer van de finish, waar de veelbesproken chicane geen enkel probleem oplevert, kunnen slechts drie renners een versnelling van de titelverdediger volgen: Philipsen, Pedersen en de verrassende Mick van Dijke.
"Ik voel me al een tijdje heel goed, maar vandaag was mijn beste dag tot nu toe dit voorjaar", zegt Van der Poel op zijn persconferentie na de koers. "Mijn niveau kwam wel in de buurt van de WK van vorig jaar in Glasgow, toen ik wereldkampioen werd."
"Ik heb een goed besluit genomen door aan het begin van deze week even naar Spanje te gaan om in zon te trainen. Daar word ik altijd relaxed van. Je weet tijdens een koers nooit hoe de concurrentie zich voelt en of je beter bent. Maar ik had vandaag wel door dat ik heel sterk was."
Van der Poel kondigt zijn beslissende aanval op de kasseistrook van Orchies netjes aan via de teamradio. "De ploeg had me gevraagd of ik deze keer wilde communiceren wanneer ik zou demarreren", zegt de wereldkampioen met een glimlach. "Dus dat heb ik maar gedaan."
Op het moment dat 'MVDP' versnelt, is er nog ruim 59 kilometer te fietsen. Maar eigenlijk weet iedereen in de achtervolgende groep wel dat ze Van der Poel niet meer gaan terugzien. "De koers is niet per definitie voorbij als Mathieu aanvalt", zegt Pedersen. "Maar vandaag was dat wel het geval. Natuurlijk zijn we voluit blijven rijden, je weet nooit of Mathieu nog tegen een lekke band of iets anders aanloopt. Maar toen hij tijd op ons bleef pakken, was het duidelijk dat we om de tweede plek gingen strijden."
Van der Poel plant zijn demarrages nooit van tevoren. Ook nu kiest hij zijn moment op instinct. "Ik wilde de finale hard maken, want dat is altijd in mijn voordeel. Ik had niet verwacht dat ik alleen op kop zou komen na die strook van Orchies. Maar ik wist dat het mogelijk was om het solo vol te houden tot de finish. En ik kreeg vleugels toen ik in mijn oortje hoorde dat het verschil met de achtervolgers steeds groter werd."
De laatste tientallen kilometers zijn zo een feestje voor Van der Poel. Hij heeft ver voor de finish tijd om ploegleider Christoph Roodhooft al rijdend een boks te geven. "Ik heb geprobeerd om er zoveel mogelijk van de genieten", zegt de winnaar. "Want ik weet dat dit succes niet eeuwig zal duren."
Daan schrijft sinds 2016 over wielrennen voor NU.nl. Lees hier meer van zijn verhalen.
Source: Nu.nl algemeen