Als de onervaren Bob zijn vrouw leert kennen, kijkt hij uit naar de seks die hem als getrouwd man als vanzelf ten deel zal vallen. Maar precies daaraan ontbreekt het in hun huwelijk.
‘Ik was 30 en maagd. Met jaloezie keek ik naar mijn jongere broer die allang een relatie had. Ik vroeg hem niet hoe hij dat had gefikst, maar raakte steeds moedelozer. Van seks had ik alleen bij benadering een voorstelling. Hoe langer het wachten duurde, hoe meer ik mijn zelfbeeld ging verbinden met vrouwen en seks. En dan vooral met het gebrek daaraan.
‘Na een verblijf in het buitenland plaatste ik een contactadvertentie. Tussen de vrouwen die reageerden, zat de vrouw met wie ik trouwde. Na jarenlange stilstand zou ik eindelijk het paradijs worden binnengevoerd. Vóór haar had ik één keer eerder seks gehad. Waar ik uitsluitend zachtheid en warmte had verwacht, merkte ik verbijsterd dat het schaambot van vrouwen even hard was als dat van mannen. Wat viel er toch veel te ontdekken aan het vrouwenlichaam, ging het door me heen, meer nog dan ik voor mogelijk had gehouden. Het maakte me alleen maar nieuwsgieriger en opgewondener.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘En nog belangrijker dan de ontdekkingstocht zelf: voor het eerst sinds mijn jongensjaren had ik het gevoel dat ik ertoe deed. Ik was een volwaardig mens. Dus toen ik mijn echtgenote leerde kennen, zette ik me schrap en verheugde me erop hoe we samen alle geheimen van elkaars lichaam zouden gaan verkennen. We kregen twee kinderen en zijn 25 jaar samengebleven. Maar al die jaren ontbrak precies dat waar ik zo naar had uitgekeken en waarvan ik dacht dat het mij als getrouwd man vanzelf ten deel zou vallen: erotiek en lichamelijk contact. Mijn vrouw wilde wel knuffelen, maar zodra ik iets dichter naar haar toe kroop en zo mijn verlangen naar ultieme intimiteit kenbaar maakte, draaide ze zich om, met haar rug naar me toe. En ik, de onervarene die met de fantasieën van een schooljongen als enige referentie dit huwelijk was aangegaan, kromp ineen en zweeg.
‘Juist omdat ik zo lang had moeten wachten tot ik de poort van het paradijs – en ik zeg dit zonder pathos of ironie – binnentrad, was haar afwijzing niet alleen een enorme domper op ons huwelijk, maar vooral een enorme aanslag op mijn zelfvertrouwen. Zie je wel, dacht ik, seks en liefde, zoals anderen dat hebben, zijn gewoon niet voor mij weggelegd. Uit honger naar het leven van een man was ik een vrouw getrouwd – en zij mij – zonder bij haar te passen. Praten over wat er scheelde, deden we niet. Want behalve die paradijselijke kant van seks, kende ik uit de verhalen van anderen ook die andere kant: dat veel vrouwen er niks aan vinden en daarom maar hoofdpijn voorwenden. Mijn brein kon die twee lastig met elkaar verenigen, maar beide leken even waar.
‘Seks en het huwelijk waren minder met elkaar verbonden dan ik altijd had gedacht, maar ja, wat wist ik er ook van. Ik liet het er maar bij zitten en keerde terug naar mijn oude eenzelvige ik. Daar kende ik het tenminste. Als het even kon trok ik erop uit met mijn zeilboot, die andere grote liefde waarvan ik ook weer veel te lichtvaardig had gedacht dat mijn vrouw er, door met mij te trouwen, net zoveel van zou gaan houden als ik. ‘Je gaat gewoon een paar keer mee, en je zult zien hoe geweldig het is.’ Maar ze vond er niet veel aan op het water.
‘Toch bleef ik van haar houden, ik had niet in het minst een hekel aan haar, ik wist: het ligt allemaal aan mij. Bij gebrek aan kennis over relaties en seks, had ik onze slagingskansen niet goed ingeschat. Ik had geen zussen, alleen twee broers en dat mijn moeder me al jong verbood naar meisjes te kijken had ook niet geholpen. Eén voorval is me altijd bijgebleven. Ik was een jaar of 13 en ging met mijn modelboot naar de plaatselijke smid, maar de smid was er niet, alleen een jonge vrouw in een minirok. Dat vertelde ik even later aan mijn moeder. Ik moet daar nogal dromerig bij hebben gekeken, want ik kreeg er onmiddellijk van langs. Meisjes in minirokken gingen mij niet aan, zei ze en bevestigde daarmee het toen al vage besef dat vrouwen uit een andere wereld kwamen, een plek waar ik niks te zoeken had.
‘Wanneer mijn echtgenote liet blijken geen zin te hebben in seks, werd ik weleens boos. Dan zei ik: jij hebt nooit zin, en antwoordde zij: en jij hebt altijd zin. In dat laatste had ze wel gelijk. Naarmate seks schaarser werd, kwam het me voor als de enige manier om mijn eeuwige onzekerheid te bezweren. Twee lichamen kunnen niet liegen, samen zijn ze de enige vorm van verbinding waarmee niet te sjoemelen valt. Ik begrijp mensen niet die zeggen dat vriendschap en ‘maatjes-zijn’ een voldoende basis is voor een huwelijk, of anderen die liever alleen blijven. Zonder een vrouw ben ik somber en val ik weer terug in het oude gevoel niet mee te doen met de rest. Lichamelijk contact is niet alleen een voortdurende bezegeling van de relatie met de ander, maar ook met die tot mijzelf.
‘Pas na een kwarteeuw gingen we uit elkaar. Maar dit verhaal is nog niet af. Want vijf jaar geleden ontmoette ik toch nog mijn grote liefde. Er bleek in 25 jaar veel veranderd op datinggebied, om te beginnen was er Tinder, waarmee je makkelijker dan vroeger contact maakt. Ineens bleek ik goed in de markt te liggen, want ik heb een voor anderen ongecompliceerd verleden. En voor ik het wist werd ik verliefd op een prachtige vrouw die met haar 1 meter 50 prima in het vooronder van mijn boot past en het daar nog leuk vindt ook. We kijken uit naar de zomer, wanneer we weer buiten kunnen zwemmen. Vaak lacht ze me uit, want ik kan niet van haar afblijven en ze vindt het heerlijk.
Gisteravond zaten we zoals zo vaak een beetje te kletsen samen in bad, ’s nachts kruipen we tegen elkaar aan. Tijdens onze vakanties zeilen we over het IJsselmeer, van haven naar haven. Ik denk nog vaak aan mijn leven hiervoor, dan komen het bedeesde jongetje en de afwachtende echtgenoot even voorbij en kan ik maar niet geloven dat mijn leven eindelijk is begonnen. 65 ben ik nu, net geworden. Het duurde even, maar ik ben er.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Bob gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant